Het gaat allemaal een beetje langzamer (3)

Over tempo, tijd en ouderen

3. Bewegen en informatieverwerking

“Even zitten” zegt mevrouw Broekman, “want ik word helemaal duizelig”. Ze hijgt wat uit op een bankje. Dan zegt ze: “Even kijken waar ik langs ben gelopen”. Mevrouw Broekman liep sneller dan haar lichaam aan kan, maar ook sneller dan ze de informatie kon verwerken. Het zou beter voor haar zijn als ze haar tempo aanpaste aan wat ze aan kan.

Het tempo van bewegen van ouderen ligt aanzienlijk lager dan dat van jongeren. Toch ervaren veel ouderen ondanks dit lagere tempo niet meer rust. Tijd en rust zijn namelijk relatieve begrippen. Het kan zijn dat je met een laag tempo toch het gevoel hebt dat alles te snel gaat.

Eén van de factoren die daarbij een rol spelen heb ik al in het eerste voorbeeld genoemd. Het gaat hierbij om het gegeven dat je naarmate je ouder wordt minder dingen tegelijk kunt doen. Handelingen die vroeger tegelijk gebeurden moeten nu achter elkaar plaatsvinden. Je kunt niet meer in een vreemde én lopen én rondkijken. Uiteraard vormt dit seriëel handelen een aanzienlijke bron van vertraging.

Op het Centraal Station zie ik een oude mevrouw met de roltrap naar boven komen. Direct nadat ze de trap verlaten heeft staat ze stil. Ze wil op het bord lezen wat er staat. En lopen en lezen gaat kennelijk niet meer tegelijk. Het gevolg is wel dat de mensen achter haar tegen haar aan botsen. Van enig begrip is geen sprake. Je moet gewoon niet zo stom zijn om boven aan de roltrap stil te blijven staan.

In het eerste blog van deze serie heb ik de verwerking van auditieve informatie genoemd, maar ook het verwerken van visuele informatie kost meer tijd. De coördinatie tussen oogbewegingen en bewegingen van het lichaam gaat niet meer ‘in één moeite door’.

Meneer Bloksma loopt iedere dag de trap af. Toch heeft hij ook iedere dag moeite om de eerste stap te zetten. Hij tast als het ware eerst de diepte van de eerste trede af. Pas als hij de eerste trede heeft genomen kan hij verder de trap af lopen. Wat vroeger moeiteloos in één beweging door ging kost nu zowel visuele als motorische inspanning.

Auteur: henk50

Ik ben orthopedagoog/GZ-psycholoog. Vanaf 1975 heb ik gewerkt in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog. Omdat ik zo lang in 'de zorg' heb gewerkt heb ik veel zogenaamde casuïstiek ter beschikking. Soms gebruik ik voorbeelden uit de dagelijkse praktijk op mijn weblog, maar de beschrijvingen zijn altijd vermengd met andere -vaak gedateerde - verhalen. Er komen dus geen één-op-één verhalen voor. Dat zou ook niet mogen vanwege het beroepsgeheim. De namen die ik gebruik zijn altijd gefingeerd. De pedagogische en psychologische voorbeelden hebben dus wel enig waarheidsgehalte, maar ze hebben de pretentie om toch onherkenbaar te zijn. Mocht de lezer toch iemand herkennen, dan is dat waarschijnlijk toeval. Een enkele keer zijn voorbeelden van dialogen geheel gefingeerd. Uit de privésituatie wordt slechts zeer beperkt iets vermeld, waarbij ik met name zorgvuldig om ga met fotomateriaal. De namen van mensen die reageren worden nooit door mij doorgegeven aan derden, ze blijven in mijn afgesloten Wordpress-domein.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.