Rouwverwerking en verstandelijke beperking (9)

Moeder en dochter hadden een intense band. Je zou misschien wel van een symbiose kunnen spreken. Moeder was bijzonder gevoelig voor het wel en wee van haar enige kind: Martha. Een zorgenkind met een verstandelijke beperking.

Martha voelde feilloos de stemmingen en zwakke plekken van haar moeder aan. Dat maakte soms zelfs dat Martha de regie over nam: ze wist hoe ze haar moeder kon ‘bespelen’. Of eigenlijk moet ik zeggen: ze voelde aan hoe ze invloed kon uitoefenen op haar moeder.

Moeder werd ziek. Het proces ging snel. Na een half jaar was moeder helemaal op de zorg door anderen aangewezen. Elly zorgde nu voor haar moeder, bracht het drinken en gaf haar moeder eten.

Martha ging op vakantie. Tijdens die vakantie is haar moeder overleden. Dat gebeurt vaker: in afwezigheid van de meest geliefden gaat het loslaten soms onverwachts snel.

Op de dag dat Martha terug kwam van vakantie kreeg ze te horen dat haar moeder was overleden. Ze heeft de kist nog wel gezien, maar ging niet mee naar de begrafenis.

Na een paar maanden ging het steeds slechter met Martha. Ze ging zichzelf verwonden. Ook weigerde ze steeds vaker haar eten. In deze situatie was het niet moeilijk om de vermoedelijke oorzaak te vinden. Er was duidelijk sprake van rouw. Martha vertelde ook dat ze bij haar moeder wilde zijn. Daarom hoefde ze ook niet meer te eten. Hoewel dat ook een valkuil kan zijn. Ook in zó’n situatie moet je medische verklaringen eerst uitsluiten.

Het duurde eventjes, maar uiteindelijk kreeg Martha speltherapie. Stapsgewijs leerde ze weer om haar moeder een plekje te geven. Dat was het meest duidelijk toen de foto van haar moeder weer op haar kamer mocht staan. Eerst had ze die foto verstopt, later gooide ze steeds met de foto, toen werd hij in het nachtkastje gestopt en nu staat de foto duidelijk zichtbaar op de tafel. Martha wil haar moeder weer zien.

En het eten? De situatie is niet levensbedreigend meer. Martha is en blijft een miezemuizer. Ze is kieskeurig. Maar ze is weer gaan eten…

Auteur: henk50

Ik ben orthopedagoog/GZ-psycholoog. Vanaf 1975 heb ik gewerkt in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog. Omdat ik zo lang in 'de zorg' heb gewerkt heb ik veel zogenaamde casuïstiek ter beschikking. Soms gebruik ik voorbeelden uit de dagelijkse praktijk op mijn weblog, maar de beschrijvingen zijn altijd vermengd met andere -vaak gedateerde - verhalen. Er komen dus geen één-op-één verhalen voor. Dat zou ook niet mogen vanwege het beroepsgeheim. De namen die ik gebruik zijn altijd gefingeerd. De pedagogische en psychologische voorbeelden hebben dus wel enig waarheidsgehalte, maar ze hebben de pretentie om toch onherkenbaar te zijn. Mocht de lezer toch iemand herkennen, dan is dat waarschijnlijk toeval. Een enkele keer zijn voorbeelden van dialogen geheel gefingeerd. Uit de privésituatie wordt slechts zeer beperkt iets vermeld, waarbij ik met name zorgvuldig om ga met fotomateriaal. De namen van mensen die reageren worden nooit door mij doorgegeven aan derden, ze blijven in mijn afgesloten Wordpress-domein.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.