Kinderangsten (5): van 6 tot 12 jaar

a. Rond de 6 á 7 jaar zijn kinderen vaak wat onrustiger. Ze leren schoolse vaardigheden zoals lezen en schrijven, waardoor er een wereld voor hen open gaat. Maar die vaardigheden stellen ook weer hoge eisen aan hen. Ze worden veel minder afhankelijk van hun ouders: ze kunnen bijvoorbeeld dingen lezen zonder dat hun vader of moeder er bij zijn.

b. De meest bekende angst in deze leeftijd is de ‘stel je voor dat’ angst. Het kind gaat zich allerlei situaties inbeelden. Stel je voor dat pappa niet meer thuis komt, stel je voor dat het oorlog wordt, stel je voor dat ik mijn zwemspullen vergeet.

In dit kader passen de vele –soms op het eerste gezicht bizarre- rituelen van het kind op de basisschool. “Met één been op de stoep en één been op de straat”. Veel kinderen ontwikkelen op deze leeftijd een teldwang. Anderen willen persé met hun rechterbeen bovenaan de trap uit komen. Weer een ander raakt alleen de witte strepen van de zebra aan. Dat zijn allemaal bezweringen. “Als ik het niet doe gaat mijn oma dood, brandt ons huis af, heb ik een onvoldoende voor rekenen….”

c. Kinderen in deze leeftijd zijn gevoelig voor de mening van klasgenoten. Ze worden bang dat ze niet mee kunnen doen of niet meetellen, en wat later in de ontwikkeling: dat ze niet geaccepteerd zullen worden. Overgevoeligheden kunnen zijn: de kleding, het idee uitgelachen te worden, het gevoel dat je niet mee kunt doen en buiten de groep valt, je uiterlijk.

d. Een deel van de kinderen wordt faalangstig. Ze denken: ‘dat kan ik toch niet’. Sommige kinderen zijn angstig op bepaalde gebieden (bijvoorbeeld angst voor de gymles), anderen worden ‘over de hele linie’ angstig. Deze kinderen stellen zulke hoge eisen aan zichzelf dat de kans om te falen ook steeds groter wordt. Ze komen dus in een vicieuze cirkel terecht. Een deel van de leerproblemen bij kinderen is op deze angsten gebaseerd.

e. De betrokkenheid bij een groter wordende wereld waar ze weinig invloed op hebben roept ook angst op in de leeftijd van de basisschool. Kinderen worden erg vroeg via de media geconfronteerd met bijvoorbeeld de gevolgen van honger, oorlog en milieuvervuiling. Naast de feitelijke risico’s van deze mondiale problemen roepen deze situaties ook een gevoel van met machteloosheid verbonden angst op: ik kan er niks aan doen, het overkomt iedereen maar….

Auteur: henk50

Ik ben orthopedagoog/GZ-psycholoog. Vanaf 1975 heb ik gewerkt in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog. Omdat ik zo lang in 'de zorg' heb gewerkt heb ik veel zogenaamde casuïstiek ter beschikking. Soms gebruik ik voorbeelden uit de dagelijkse praktijk op mijn weblog, maar de beschrijvingen zijn altijd vermengd met andere -vaak gedateerde - verhalen. Er komen dus geen één-op-één verhalen voor. Dat zou ook niet mogen vanwege het beroepsgeheim. De namen die ik gebruik zijn altijd gefingeerd. De pedagogische en psychologische voorbeelden hebben dus wel enig waarheidsgehalte, maar ze hebben de pretentie om toch onherkenbaar te zijn. Mocht de lezer toch iemand herkennen, dan is dat waarschijnlijk toeval. Een enkele keer zijn voorbeelden van dialogen geheel gefingeerd. Uit de privésituatie wordt slechts zeer beperkt iets vermeld, waarbij ik met name zorgvuldig om ga met fotomateriaal. De namen van mensen die reageren worden nooit door mij doorgegeven aan derden, ze blijven in mijn afgesloten Wordpress-domein.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.