Waar is de man als voorbeeld?

Enkele weken geleden meldden de media dat jongens qua ontwikkeling steeds meer achter gaan lopen op meisjes.
Binnen het wetenschappelijk onderwijs en het HBO studeren aanzienlijk meer vrouwen dan mannen (ongeveer 57% tegenover 43%). En het percentage dat een Master haalt ligt bij vrouwen ook nog eens aanzienlijk hoger. En jongens blijven op alle schooltypen vaker zitten dan meisjes. Volgens het bericht in de media zou deze ontwikkeling Nederland ook in economisch opzicht schaden.

Wat is de oorzaak van deze ontwikkeling? Sommige onderzoekers zeggen dat het te maken heeft met de feminisering van het onderwijs. Het aantal mannelijke studenten op de PABO schommelde in de eerste tien jaar van de 21e eeuw van 13 tot 19%, het aantal mannelijke uitvallers in het eerste jaar bedroeg 39%, het aantal vrouwelijke uitvallers 26%.

Vroeger was de mannelijke leerkracht voor veel jongens op de één of andere manier een rolmodel, tegenwoordig kom je deze rolmodellen op school maar weinig tegen.

Je kunt je ook afvragen wat de positie van de vaders is in veel gezinnen. Natuurlijk was het niet allemaal rozengeur en maneschijn, maar jongens konden zich bijvoorbeeld veel beter een beeld maken van het beroep van hun vader. Tegenwoordig is het beroep van veel vaders voor jongens onzichtbaar. En in een deel van de gezinnen is de vader ook nog eens zeer onvoldoende zichtbaar binnen de opvoeding.

In de ouderenzorg werken bijna alleen vrouwen. Onlangs zei een onderzoeker dat de ouderenzorg een groot tekort heeft aan mannelijke voorbeelden. Het gevolg is dat deze zorg door leerlingen van het voortgezet onderwijs wordt gezien als ‘typisch iets voor vrouwen’.

In de Volkskrant schreef criminoloog Jan Dirk de Jong (een man dus) onder de kop: “Jongens hunkeren naar een stevig rolmodel.” Volgens hem kan de straatjeugd alleen nog maar opzien tegen foute mannen. “Je bent stoer als je een grote bek hebt, met geweld voor jezelf opkomt, geld en dure spullen hebt, en meisjes degradeert tot ‘banga’s’ (sletten)”.

 Alice Miller schreef jaren geleden een boek over de vaderloze cultuur. In een cultuur waar vaders onzichtbaar zijn zoeken jongens naar andere rolmodellen om zich mee te kunnen identificeren. Helaas zijn dat vaak verkeerde rolmodellen.

Het wordt tijd dat de man als rolmodel weer meer zichtbaar wordt voor opgroeiende jongens.

Auteur: henk50

Ik ben orthopedagoog/GZ-psycholoog. Vanaf 1975 heb ik gewerkt in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog. Omdat ik zo lang in 'de zorg' heb gewerkt heb ik veel zogenaamde casuïstiek ter beschikking. Soms gebruik ik voorbeelden uit de dagelijkse praktijk op mijn weblog, maar de beschrijvingen zijn altijd vermengd met andere -vaak gedateerde - verhalen. Er komen dus geen één-op-één verhalen voor. Dat zou ook niet mogen vanwege het beroepsgeheim. De namen die ik gebruik zijn altijd gefingeerd. De pedagogische en psychologische voorbeelden hebben dus wel enig waarheidsgehalte, maar ze hebben de pretentie om toch onherkenbaar te zijn. Mocht de lezer toch iemand herkennen, dan is dat waarschijnlijk toeval. Een enkele keer zijn voorbeelden van dialogen geheel gefingeerd. Uit de privésituatie wordt slechts zeer beperkt iets vermeld, waarbij ik met name zorgvuldig om ga met fotomateriaal. De namen van mensen die reageren worden nooit door mij doorgegeven aan derden, ze blijven in mijn afgesloten Wordpress-domein.

4 gedachten over “Waar is de man als voorbeeld?”

  1. Ik zie het verschijnsel wel; heb er geen antwoord op.
    Ik voel me bevoorrecht dat het in het gezin waar ik opgroeide volkomen normaal werd gevonden dat ik, als meisje, wiskunde ging studeren.
    Ik heb zelf drie dochters mogen grootbrengen, en één van hen heeft nu twee dochtertjes.
    Dus in heel naaste kring heb ik er niet veel mee te maken.
    Iets verder rondkijkend in mijn eigen familie zie ik enkele neven en neefjes die het wel goed doen, vermoedelijk deels door de stimulerende rol van hun vaders.
    Vaders zijn overigens ook voor dochters heel belangrijk!

  2. Is wel een zorgelijke ontwikkeling die natuurlijk al vele jaren gaande is en van verschillende kanten gesignaleerd wordt. Komt me zowel maatschappelijk als pedagogisch als heel wat dringender en zorgwekkender voor dan de criminaliteit in Oost-Groningen, om maar eens wat te noemen. Zal overigens wel degelijk z’n weerslag hebben op de aard en de cijfers van criminaliteit zoals we die zien.
    Lijkt me globaal en in z’n huidige verschijningsvorm van alles te maken hebben met arbeidsspecialisatie en het verdwijnen/ontbreken van eerbiedwaardige, eerlijke, eenvoudige en fysieke arbeid. Malou van Hintum snijdt dit aspect ook zijdelings aan in het stuk over ADHD in ‘Doe eens normaal’, het mooie boekje waar je me hier laatst opmerkzaam op maakte.

  3. @ Ada. Dat ben ik met je eens. Vroeger werden meisjes veel minder dan jongens aangespoord om meer hun intellectuele talenten te gebruiken. Maar nu raakt de verhouding aan de andere kant uit balans: jongens volgen minder opleidingen én ze vallen ook nog eens veel vaker uit op die opleidingen. 50,5% jongens en 49,5% meisjes op een opleiding (er zijn iets meer jongens dan meisjes in Nederland) zou meer kloppen. Dat de cijfers nu opnieuw uit balans zijn geraakt heeft volgens mij te maken met maatschappelijke factoren.

  4. Zou het niet zo kunnen zijn dat de vrouwen van nu ( en dan bedoel ik die van de studerende leeftijd ) veel meer kansen krijgen dan toen ik jong was? Mijn vader was van mening dat vrouwen alleen maar zouden moeten trouwen en kinderen baren. Daarom mocht ik toen niet studeren en doe ik het pas nu, ik zie dat nog steeds als een groot gemis, temeer omdat het leren me nog steeds makkelijk afgaat. Het is een overduidelijk gemiste kans in mijn leven en de tijd heeft niet stilgestaan. De HBO die ik na deze opleding wil gaan volgen is vreselijk duur, en de werkgever betaald niet meer mee en zo is er dus weer een doel dat nagenoeg onhaalbaar is geworden. Onze kinderen zijn gaan werken na hun middelbare schoolopleiding, omdat ze niet verder wilden leren en er moet tegenwoordig wel met man en macht gewerkt worden om het allemaal te kunnen rondbreien…..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.