Borderline en kinderen (2)

Moeders met borderline-persoonlijkheidsproblematiek kunnen vooral voor baby’s goede moeders zijn.

Tenminste: als er geen bijkomende problematiek is, zoals een verslaving (zoals alcohol, nicotine, drugs), of veel onvoorspelbaar en heftig gedrag.

Ook de tweede fase van de emotionele ontwikkeling van kinderen gaat vaak nog goed. De eenkennige baby, die sterk gericht is op zijn moeder, streelt het ego van menige moeder.

Om zich veilig te kunnen hechten hebben met name jonge peuters een voorspelbare moeder nodig. Eén van de kenmerken van borderline-persoonlijkheidsstoornis is nu juist het zeer wisselende en heftige gedrag. Er wordt wel gezegd: “het enige voorspelbare aan iemand met borderline is het onvoorspelbare”. Dat is een zeer duidelijke contra-indicatie voor een veilige hechting.

Maar er kan zich nog een ander probleem voordoen. Dat zit in de interactie en in de ontwikkelingsdynamiek. Als het kind groter groeit en een eigen ‘ik’ ontwikkelt (en dus nee zegt en verder bij mamma vandaan gaat) kan de angst voor verlating weer op gaan spelen. Want die peuter die bij jou wegloopt confronteert jou als moeder met je eigen angst. Zelfs door mijn eigen kind kan ik verlaten worden! De peuter die liever bij pappa op schoot zit of graag bij de buren speelt… Daar kan zo’n moeder zeer heftig op reageren. Het verklaart ook waarom moeders met borderline bij een (v)echtscheiding soms alles in het werk stellen om het kind bij de vader vandaan te houden.

Het hoort bij de gezonde ontwikkeling van kinderen dat ze zich gaan verzetten tegen de opvoeder. Moeders met een borderline-stoornis kunnen dat gedrag als een krenking ervaren. Sociaal-emotioneel functioneert iemand met ernstige borderline-problematiek namelijk met name bij grote stress zoals een kind. Je hebt dan dus (in emotioneel opzicht) een kind dat een kind op moet voeden. Dat kan leiden vormen van kleineren, mishandelen of passief maken van het kind. Niet zelden gebeurt dat onder het mom van goede zorg.

Er zijn heel wat voorbeelden bekend van kinderen die op basis van medische argumenten allerlei pedagogische teisteringen moesten ondergaan.

Er lijkt dan ook een verband te bestaan tussen het Syndroom van Münchhausen by proxy en (ernstige) borderline problematiek. Deze moeders gaan net zo lang door totdat ze een dokter vinden die gevoelig is voor hún verhaal. Ik heb zelfs meegemaakt dat er door een moeder in de medische gegevens van de specialist was ‘geknoeid’, zodat voor de omgeving duidelijk was dat het kind extra zorg nodig had.

De combinatie van de behoefte om de ander onder controle te houden én de angst voor verlating maakt dat met name de peutertijd een riskante periode is voor kinderen van ouders met borderline-stoornissen. Wat gebeurt er als jij als moeder extra lekker hebt gekookt en als je peuter toch dat eten weigert op te eten? Als je dat gedrag als krenking ervaart is de kans aanzienlijk dat je vérgaande maatregelen treft. Dan kan er gebeuren wat Savanah is overkomen: het ging allemaal van kwaad tot erger. Hoe meer straf, des te dwarser de peuter. Hoe dwarser de peuter, des te meer straf van de kant van de opvoeder.

Ik moet aan dit blog toevoegen: er zijn vele gradaties in borderline-problematiek. Er zijn mensen met lichte trekken van borderline en er zijn mensen met een ernstige borderline persoonlijkheidsstoornis. Als die ernstige stoornissen niet worden behandeld, waardoor een ouder geen zelfinzicht ontwikkelt (niet leert om te mentaliseren) vormt de opvoeding van kleine kinderen naar mijn mening een aanzienlijk risico.

Daarnaast zijn er steeds betere behandelmogelijkheden voor mensen met een borderline-persoonlijkheidsstoornis. Als mensen ‘met borderline’ zich laten behandelen (dat is een langdurig en zeer intensief proces) biedt dat perspectieven voor de toekomst omdat de problematiek milder wordt. Wél is het zo dat je tijdens het opgroeien van de kinderen als opvoeder altijd weer tegen je eigen kwetsbaarheden oploopt.

Tegenwoordig is er veel discussie over verstandelijke beperking en kinderwens. Dat is terecht. Dat was de aanleiding voor dit blog. Maar ik vind het niet terecht als alleen van ouders met een verstandelijke beperking wordt gezegd dat de opvoeding van kinderen met grote risico’s gepaald gaat. In de loop van een lange reeks van jaren heb ik helaas ook moeten constateren dat ook ouders met (onbehandelde) psychiatrische problematiek (en daarbij de vaker voorkomende verslavingen) een groot gevaar voor de geestelijke gezondheid van kinderen kunnen zijn.

Auteur: henk50

Ik ben orthopedagoog/GZ-psycholoog. Vanaf 1975 heb ik gewerkt in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog. Omdat ik zo lang in 'de zorg' heb gewerkt heb ik veel zogenaamde casuïstiek ter beschikking. Soms gebruik ik voorbeelden uit de dagelijkse praktijk op mijn weblog, maar de beschrijvingen zijn altijd vermengd met andere -vaak gedateerde - verhalen. Er komen dus geen één-op-één verhalen voor. Dat zou ook niet mogen vanwege het beroepsgeheim. De namen die ik gebruik zijn altijd gefingeerd. De pedagogische en psychologische voorbeelden hebben dus wel enig waarheidsgehalte, maar ze hebben de pretentie om toch onherkenbaar te zijn. Mocht de lezer toch iemand herkennen, dan is dat waarschijnlijk toeval. Een enkele keer zijn voorbeelden van dialogen geheel gefingeerd. Uit de privésituatie wordt slechts zeer beperkt iets vermeld, waarbij ik met name zorgvuldig om ga met fotomateriaal. De namen van mensen die reageren worden nooit door mij doorgegeven aan derden, ze blijven in mijn afgesloten Wordpress-domein.

127 gedachten over “Borderline en kinderen (2)”

  1. Tjonge wat ik hier allemaal lees ben ik er toch zo slecht niet aan toe. Ik ben een 53 jarige man met borderline. Als kind uiteraard heel heftig leven gehad al heel jong. Met 7 jaar in internaten gedropt (OTS). Affectieve verwaarlozing nou ja de details / mijn levensverhaal zal ik hier maar niet tikken want dan word het een boekwerk 😉 Ik was vroeger erg destructief drank drugs etc.

    Ik denk dat mijn geluk is dat ik best een goed stel hersens heb. Buiten onverstandige dingen ook verstandige dingen heb gedaan. Zoals nooit aan kinderen begonnen. In eerste instantie heel basaal omdat, sja wat moet ik nou met kinderen in mijn heftige leven en daarna toen ik kennis kreeg van Borderline er ook om die reden bewust voor gekozen er niet aan te beginnen. Ik kan die stress helemaal niet aan van het opvoeden van kinderen waar mijn kinderen dan mogelijk de dupe van zouden zijn geworden. Dus ergens voor mijn ongeboren kinderen te beschermen er nooit aan begonnen al hebben we het er vaak over gehad en nog steeds vinden we het wel jammer maar beter zo.

    Ik ben ondertussen 23 jaar met mijn vrouw samen al die tijd ook geheel onthouder nooit meer gedronken of drugs gebruikt. Maar in de tijd dat ik mijn vrouw leerde kennen was ik een wildebras die bekend was in elk café in de stad.

    Wat een lieve vrouw en een beetje structuur al niet met een beschadigd kind kan doen. Ik denk als ik niet mijn goed stel hersens had gehad en vooral mijn vrouw dan was het heel wat minder goed met mij afgelopen.

    En ook hier al 25 jaar geen contact meer met mijn ouders gebroken met mijn hele familie trouwens. Ik heb hele fijne schoonfamilie daar ben ik heel blij mee.

    Ik heb helaas nooit echt hulp gevonden maar heb zelf ontzettend veel gelezen nadat ik rond mijn vijfentwintigste na 2 jaar gevangenis wegens drugs dealen plots de diagnose Borderline kreeg.

    Henk ik heb vandaag al behoorlijk wat gelezen op je website. Ik ben diverse keren van tranen over mijn wangen naar lachen geschoten en weer terug. Top website! Ook veel kennis en wijsheden. Mooi om van een professional zulke inzichten en verhalen te lezen. Ook de vele reacties erg interessant en soms pijnlijk om te lezen wat mensen elkaar allemaal aandoen verbijsterend. Gelukkig heb ik vooral mezelf niet goed behandeld en hebben daar anderen niet zoveel last ven gehad.

    Sterkte allemaal!

  2. Hallo lieve mensen,

    Ik heb 8 jaar een relatie gehad met iemand die Borderline heeft. Om precies te zijn PTSS en Borderline. Omdat ze niet impulsief was door haar PTSS, was volgens haar die Borderline-diagnose ooit fout gediagnosticeerd. Zelf zag ze namelijk die ‘aanstellers en drama-queens’ al van verre aankomen.

    Na 8 jaar ben ik bij het grof vuil gezet. Ik was inmiddels leeg en compleet uitgeperst. Dat ik er daardoor niet meer voor haar kon zijn was dan ook de reden. Ze was eigenlijk genoodzaakt de relatie te verbreken. Dat zag ik zelf toch ook wel?

    Ik bloeide langzaam op, er vielen steeds meer kwartjes en vond met hulp mezelf weer terug. De manipulaties, het subtiele overtuigende spel in gevoel dat iets altijd aan jou ligt, het heeft zijn sporen achtergelaten. Met haar ging het echter weer snel slechter. Ze stond immers op mijn schouders, besef ik nu.

    Met hulp van de spermabank heeft ze nu een kind en het gaat uiterlijk ‘fantastisch’. Maar ik zie haar staan, nu op de schouders van haar kind die haar gelukkig moet maken. Soms kom ik haar tegen en groeten we oppervlakkig. Hij lijkt een krachtig mannetje die met nieuwsgierige ogen de wereld inkijkt. Ik hoop dat hij het gaat redden. Met sporen en al.

    Ik heb groot, groot respect voor de mensen met Borderline die wél verantwoording durven nemen en met bewustzijn leren leven met deze moeilijke ziekte.

    Lieve groet, Mies

    1. Wat een heftig verhaal! Je was er wel altijd voor haar maar toen jij het zo hard nodig had, dumpte ze je meteen. Over misbruik gesproken… Zulke mensen zien anderen puur als objecten, het lijkt wel alsof de menselijkheid ontbreekt. En nu neemt ze een kind ter vervanging, een kind dat met slechts één taak op de wereld is gekomen, namelijk om haar te dienen. En als dat kind ooit, ooit, erachter komt wie ze werkelijk is, dumpt of straft ze hem ongetwijfeld ook. Ik spreek helaas uit ervaring en het is zeer pijnlijk te beseffen dat mijn moeder mij altijd heeft gebruikt voor haar eigen welzijn, zij had nooit kinderen mogen krijgen. Nooit.

      1. Beste Jasmijn,

        Ik ben ‘partner van’ geweest. Hoe het moet zijn als ‘kind van’, daar kan ik alleen maar naar gissen. Je felheid en boosheid in je reactie zegt genoeg over de hoeveelheid pijn en verdriet je ervaart. Je verleden een plek geven, tot op zekere hoogte, is makkelijker gezegd dan gedaan. Het heeft mij jaren gekost.

        Ik herken manipulatie nu wel van verre en hou direct afstand als iemand zich hiermee bedient. Ik besef ook mijn aandeel. Door mijn minderwaardigheidsgevoelens zag ik dit toen helemaal niet. Als je toen had gezegd dat zij niet goed voor mij zou zijn, was ik erg boos op je geworden.

        Maar deze vlieger gaat niet op als je kind bent. Je bent in het diepst van je wezen compleet afhankelijk. Ik ben mezelf kwijtgeraakt. Als kind raak je jezelf kwijt voordat je jezelf sowieso hebt kunnen vinden. Dat pad vinden naar jezelf, nogmaals, ik kan alleen maar een hele vage voorstelling maken van hoe verschríkkelijk moeilijk dat moet zijn.
        Ik wens je heel veel sterkte en kracht toe Jasmijn.

        Lieve groet, Mies

      2. Dank je wel Mies voor je lieve en bemoedigende woorden! Het is zeker een moeilijk pad om af te leggen en de laatste jaren zijn een belangrijke leerschool geweest. Wel kan ik gelukkig zeggen dat ik er veel sterker uitgekomen ben! Het contact met mijn moeder heb ik ook verbroken, wat mij zoveel rust geeft. Ik verwerk alles door o.a. heel veel te schrijven op mijn website en ben ook bezig een boek over narcisme en borderline te schrijven. Schrijven werkt bevrijdend, een vrijheid die ik vroeger nooit gekend heb. Het is een manier om alles om te zetten in iets positiefs.

        Het is essentieel dat je manipulaties nu weet te herkennen zodat je jezelf kunt beschermen, ik hoop dat ook jij je kracht hebt weten te hervinden na je relatie en weer kunt genieten van het leven. Ik wens jou ook veel kracht en wijsheid toe! Warme groet, Jasmijn

  3. Ik lees alleen negatieve reacties van kinderen die een “borderline” moeder hebben en vervolgens alleen maar haat hebben voor iedereen met borderline. Ik ben nu 27 jaar en ik heb tot mijn 23ste nooit geweten dat mijn moeder borderline heeft. Ik heb een hele stabiele jeugd gehad met ouders (nu al 27 jaar getrouwd) die mij alles gegeven hebben wat ik nodig had. Ik vind deze reacties erg beledigend voor mijn moeder die zo haar best heeft gedaan om 2 kinderen op te voeden en hierin ook geslaagd is. Mijn broer (29 jaar) en ik hebben beide een baan, wonen samen, leven gezond en hebben een goede band met familie en vrienden. We hebben altijd begrip gekregen en hebben grenzen en regels gehad maar we hebben ook ruimte gekregen om onzelf te ontwikkelen. Sommige mensen zouden geen kinderen moeten krijgen maar dit is niet gekoppeld aan ziektes maar aan de persoon zelf. Blijkbaar is jullie nooit geleerd om mensen niet over 1 kam te scheren. Dit heb ik van mijn borderline moeder wel geleerd!

    1. Je moet jezelf afvragen of je moeder wel een borderlinestoornis heeft als je zo’n stabiele jeugd hebt gehad (of zij moet dankzij je vader stevigheid gekregen hebben) waarin je grenzen kreeg en ook de ruimte om jezelf te ontwikkelen. Dat zijn juist zaken die moeders met borderline je niet kunnen geven.
      Lief van je dat je het voor je ‘borderline’ moeder opneemt, maar je moet ook begrijpen dat veruit de meeste mensen met een borderline moeder een hel van een jeugd gehad hebben.

      1. Catharina… ik snap niet waarom je zegt dat moeders met borderline je geen stabiele jeugd kunnen bieden. Dat is per persoon verschillend en geldt niet voor iedere moeder met borderline. Niet iedereen over een kam scheren als dat kan.

        Daarnaast is het fijn dat ze haar moeder zo beschermt inderdaad. Maar dat andere door een hel zijn gegaan, menige moeders met borderline ook, betekent niet dat zulke haat commentaren zomaar gegeven kunnen worden. Want die kwetsen. Haar reactie niet. Er zijn ook fijne moeders met borderline die zonder de steun van een partner een liefdevolle en stabiele opvoeding kunnen meegeven. Borderline is te complex en te groot om te zeggen dat iemand met borderline iets niet kan.

      2. Nou…het is ook een kenmerk dat borderlinemoeders zo manipulatief zijn dat je als kind denkt dat je de beste moeder ever hebt…maar dat je pas veel later er achter komt wat er mis was… Daar ben ik een voorbeeld van. Als je me op mijn 30e gevraagd had naar mijn moeder dan had ik precies zo gereageerd als “ietspositiefs”. Gewoon omdat mijn moeder dat zelf zo in mijn beleving heeft geplant. Ook door mij daarin klein en afhankelijk van haar te houden….
        Nu ben ik 40 en heb ik de afgelopen jaren ontdekt wat ik allemaal verdrongen heb uit mijn jeugd. Dit doordat mijn moeder zo manipulatief was, dat mijn vader er twee jaar geleden helemaal aan onderdoor ging. Ik kon het toen niet meer ontkennen…. De bril die mijn moeder op mijn neus heeft gezet, waardoor ik de wereld zag, zoals zij wilde dat ik die zag is afgevallen. Dit is heel zwaar geweest…maar zowel mijn vader als ik zijn weer opgekrabbeld… Ik weet nu waarom ik zo de goedkeuring van anderen nodig heb, waarom ik altijd maar zorg voor anderen en mezelf altijd op de laatste plaats zet…

        Ik heb me verdiept in borderline en als een moeder echt borderline heeft is zij niet in staat op haar kind zichzelf te laten “uitvinden” en ontwikkelen…alleen de sturing kun je zo onzichtbaar krijgen, dat je echt denkt dat je dit wel hebt kunnen doen. Mijn studie, mijn beroep, mijn woonplaats, soort huis….allemaal ingeprogrammeerd….onbewust… Ik weet nu dat ik heel andere talenten heb en dat ik anders had moeten kiezen…maar ik dacht dat ik zelf koos….maar het was allemaal geregisseerd…zodat ik in dat beroep terecht kwam waar mijn moeder de sier mee kan maken, vanwege de status die het voor haar heeft (overigens alleen voor haar en niet voor de rest van de wereld, maar dat denkt zij wel…)

      3. Ik vind het erg naar voor je. Hopelijk heb je het een beetje een plaats kunnen geven.

        Maar zoals ik al zei. Dit wat jij beschrijft geldt niet voor iedere moeder met borderline. Ze kunnen manipulatief zijn ja, maar daar hoef je geen borderline voor te hebben om dat te zijn en net zo min is iedere borderliner manipulatief.
        Als je dit zo zegt. Geldt dit dan namelijk ook voor mij en mijn kind staat zo ver het gaat altijd op de eerste plaats. Heb ik dan geen borderline? Ik ben een stille borderliner/ het borderline type en niet de manipulatieve/impulsieve/klassieke borderliner. Bij zit het in mijn zelfbeeld identiteit, dissociatie en psychose gevoeiligheid. Maar manipulatief? Nee dat ben ik niet. Wel eens als ik iets echt graag wil dat ik misschien iets probeer in die richting te sturen, maar dat geldt voor ieder mens en komt maar sporadisch voor.

        Nogmaals.. ik vind het rot en naar voor iedereen die een slechte ervaring heeft gehad met een borderliner. Maar scheer ze niet meteen allemaal over 1 kam. De mensen die mij getraumatiseerd hebben hebben geen borderline, en nog laat ik iedereen in zijn waarde en scheer mensen niet over 1 kam.

      4. MdV, je beschrijft vrijwel exact mijn verhaal en weet het heel treffend te verwoorden! Wat herken ik dit, zeg. Het is alsof je altijd in een wereld hebt geleefd die niet echt was. Ook ik heb heel veel dingen op de automatische piloot gedaan, zonder na te denken over wat ik zelf nu eigenlijk wilde. Ik wist natuurlijk ook niet wie ik was, mijn moeder zag mij als verlengstuk van zichzelf en bracht mij al haar afwijkende en wisselende meningen en overtuigingen bij. Ook verkeerde keuzes gemaakt en altijd heel rationeel geweest in alles. ‘Wat wordt er van mij verwacht?’ Enkele jaren geleden gingen eindelijk (rond mijn dertigste) mijn oogkleppen af. Eindelijk kon ik mezelf zijn en durfde ik te genieten van het leven. Alsof het leven nu pas begint! 

        Heel vaak lees ik uitspraken van borderliners ‘dat niet alle borderliners hetzelfde zijn’. Maar het heeft niets te maken met ‘iedereen over één kam scheren.’ Borderline kan zich bij iedereen op verschillende manieren uiten, maar er zijn wél gemeenschappelijke factoren. Instabiliteit is hét kenmerk van borderline en funest voor iemands gedrag en reacties naar anderen toe. Als je zelf niet stabiel bent, kun je je kind geen stabiliteit geven. Wat je niet hebt, kun je gewoonweg niet geven. Manipulatie zit ook verborgen in bijvoorbeeld de extreme verlatingsangst. Iemand voortdurend aantrekken en afstoten kan de ander enorm beschadigen. Je solt dan met de gevoelens van een ander en zoiets is gewoon niet acceptabel.

        De stoornis is zwaar voor degene die deze heeft, maar ook voor de naastbetrokkenen!

    2. @ Jasmijn: ook in jouw verhaal herkenning!
      @ Borderlinemoeder: Je kind op de eerste plaats…zeker! Als je het aan mijn moeder zou vragen, zal ze dat ook zeggen. Vroeger en ook nu: mijn dochter staat altijd op de eerste plaats. Alles heb ik altijd voor haar gedaan! Alle opofferingen in haar leven…allemaal voor haar kind. En dat gelooft ze ook echt zelf. Maar waarom? Om dat kind onvoorwaardelijk aan zichzelf te (ver)binden en te bewijzen dat ze zo’n goede moeder is. En die intentie is er ook wel…maar de borderliner is zelf zo verwrongen (wat dus voor de borderliner zelf heel moeilijk is) dat ze zelf niet ziet dat ze daarmee verstikkend en manipulatief is voor het kind en het kind zelf geen ruimte geeft voor ontplooiing. Hoe vaak ik niet hoorde: Nee, lieverd…dat is niks voor jou, zo ben jij niet… Maar waardoor ik zelf niet kon uitvinden hoe ik dan wel was… Ik ben nu eigenlijk pas aan het puberen, omdat ik in mijn puberteit precies zo geboetseerd ben, zoals mijn moeder het beeld had hoe een dochter hoorde te zijn en hoe ik gelukkig zou worden (en zij dan dus ook…want….alles voor het geluk van het kind!).

      1. Ik hoop toch niet dat je wilt zeggen dat mijn kind niet bij mij op de eerste plek staat. Dat zou mij heel erg kwetsen namelijk.. vooral omdat het zo is. Die dingen die jou moeder zei zou ik nooit zeggen. Zolang ze zich goed voelt erbij. Dat is voor mij het belangrijkste.

      2. Beste Borderlinemoeder: Nee…ik wil niet zeggen dat voor jou je kind niet op de eerste plaats staat. Ik kan daar niet over oordelen, want ik ken jou niet. Jij zegt dat het zo is, dus dan neem ik dat aan.
        Wat ik wel probeer te zeggen, is dat ik ook altijd voor mijn moeder op de eerste plaats kwam….maar dat dat geen garantie is dat je als kind dan het juiste krijgt, wat je nodig hebt.
        Stel je eens voor dat iemand een konijntje heeft waar hij heel goed voor wil zorgen. Dit konijntje is alles voor die persoon. Vanuit die gedrevenheid geeft diegene het konijntje steeds dure biefstuk te eten…want het konijntje verdient immers het beste. Deze persoon heeft zelf de beleving dat dure biefstuk het beste eten is wat je maar aan iemand kunt geven. Dus ook aan zijn konijntje. Echter…een konijntje eet geen vlees… Dus het konijntje zal dood gaan als het niet krijgt wat het nodig heeft. Vraag je echter aan die persoon of hij goed voor het konijntje gezorgd heeft, dan zal hij roepen dat hij zijn laatste centen uitgegeven heeft aan de duurste biefstukken, want uiteraard heeft hij alles over gehad voor het konijntje, dus er goed voor gezorgd! En hij snapt dan oprecht ook niet dat het konijntje dood gegaan is. Wat een pech….hij vraagt zich oprecht af wat er gebeurd is…
        Snap je wat ik hiermee probeer te zeggen? Een borderlinemoeder kan er oprecht van overtuigd zijn dat haar kind op 1 staat en dat ze alles wat ze doet zo goed mogelijk doet voor het kind…maar ondertussen sterft de persoonlijkheid van het kind stilletjes, omdat er geen ruimte is voor zelfontplooiing, omdat een borderlinemoeder dit als afwijzing kan ervaren en daarom er dus zo bovenop zit. Moeders met borderline houden hun kinderen ook onbewust klein…
        Nogmaals…ik wil niet zeggen dat dat ook voor jou geldt….ik ken jou en je situatie immers niet…maar het is wel iets wat bij de meeste borderliners het grote probleem is in de opvoeding van hun kinderen. Aan de goede bedoelingen ligt het niet…het gaat er om hoe het uitpakt….

  4. Al heel jong, op 10 jarige leeftijd, besloot ik om nooit aan kinderen te beginnen. Ik was bang dat ik mijn kinderen dan hetzelfde aan zou doen als mij was aangedaan.
    Ik groeide op in een disfunctioneel gezin, waarin ik me altijd onveilig heb gevoeld. Mijn moeder had stemmingswisselingen, was onvoorspelbaar, gaf mij en anderen de schuld van haar ellende, dissocieerde vaak. Niets was goed. Er was veel herrie in huis en ik probeerde te bemiddelen tijdens de vele ruzies tussen mijn vader en moeder. Ik vermoed dat zij een BPS had.
    Toen ik 1 jaar oud was is mijn zusje van 3 voor ons huis door een vrachtwagen doodgereden, wat een grote impact op ons gezin heeft gehad en ook de houding van mijn ouders naar mij toe sterk heeft beïnvloed. Ik heb een hechtingsstoornis en BPS ontwikkeld, alsmede een complexe PTSS en dissociatieve stoornis. Die laatste twee ‘etiketjes’ weet ik pas sinds een paar maanden en ik ben 51 jaar.
    Ik heb heel wat jaren therapie achter de rug, maar sinds een paar maanden ga ik in rap tempo vooruit. Ik heb mezelf altijd heel erg veroordeeld, voelde me een last voor de samenleving, maar doordat ik meer begrip voor en inzicht in mezelf heb gekregen en mezelf nu accepteer zoals ik ben kan ik steeds meer van mijn borderline gedrag loslaten.
    Waar ik vooral heel blij mee ben is dat ik mijn enorme woede en wrok naar mijn moeder, vader en de rest van het gezin eindelijk heb durven toe- en loslaten. Ik heb iedereen vergeven en ook mezelf vergeven wat zoveel verlichting geeft. Ik kan nu ook de leuke kanten van mijn moeder en mijn jeugd zien. Helaas is mijn moeder 12 jaar geleden overleden. We hebben op een goede manier afscheid genomen, maar ik had haar graag nog een tijdje meegemaakt met mijn belevingswereld zoals die nu is.
    Ik ben nog steeds blij dat ik nooit aan kinderen ben begonnen. Gelukkig heb ik nooit een sterke kinderwens gehad, ik voel geen gemis.

  5. Allereerst wil ik graag zeggen dat het wel heel fijn is om hier reacties te lezen van mensen met borderline.
    Zelf heb ik nu al een tijd een relatie met een geweldig lieve man met een ex die de diagnose borderline heeft en als ik zo alles hier lees een klassieke vorm. Samen hebben zij een kind en dat gaat op z’n zachtst gezegd bepaald niet soepel.
    Ik heb respect voor moeders met borderline die aan zichzelf werken en proffesionele hulp zoeken om hun kind een zo goed mogelijke jeugd te geven. Petje af.
    Helaas is onze situatie behoorlijk schrijnend.
    Er wordt gelogen en gescholden. Hun kind krijgt regelmatig scheldpartijen over ons van zijn moeder en ze doet er werkelijk alles aan om vooral vader zo zwart mogelijk te maken bij hem.
    Spulletjes die hij van zijn vader krijgt, worden kapot gemaakt waar hij bij staat en helaas wordt er ook met regelmaat fysiek geweld gebruikt.
    Moeder zoekt geen hulp voor haar borderline stoornis.
    Wat mij zo machteloos doet voelen, is dat ze overal mee wegkomt.
    Er zijn al meerdere meldingen gemaakt en er liggen zelfs diverse aangiftes bij de politie.
    Maar het lijkt wel alsof iedereen bang is en vooral maar overal in meegaat om de situatie niet nog erger te maken.
    Uit mijn mond zal hun kind nooit een negatief woord horen over zijn moeder.
    Maar ik weet zo langzamerhand niet meer wat er kan gedaan worden om hem meer leed te besparen.
    En ondanks alles is in mijn ogen het doel om te voorkomen dat hij zijn moeder uiteindelijk definitief gaat verstoten.
    Ze is en blijft tenslotte zijn moeder.
    Zo fijn om dit een keer van me af te schrijven.
    En voor alle moeders met borderline die wel hulp zoeken: ik ben trots op jullie!

  6. Eigenlijk toont dit blog de kern van het probleem. ‘De Borderliners’ willen graag gehoord worden en erkenning/respect/begrip voor de aandoening en de gevoelens van strijd die ze moeten leveren. De omgeving, zeker de kinderen die nu ontwikkelingsachterstand of emotionele schade hebben opgelopen willen ook erkenning/respect/begrip – met name van ‘De Borderliners’. Deze twee groepen zullen mijns insziens nooit nader tot elkaar komen als ‘de schade’ eenmaal aanwezig is. Voorkomen is dus van groot belang. En dat is, gezien de reacties, sterk afhankelijk van de persoon en de intrensieke motivatie. Voor de mensen die deze verantwoordelijkheid aangaan wil ik zeggen; Top! Het feit dat je bewust bent van je verantwoordelijkheden en de risico’s voor je kind(eren) is stap 1.

    Voor de groep die al lijden of geleden hebben onder Borderline; de haat, het verdriet en het besef dat je dingen is aangedaan en dit dus ook zult moeten accepteren is intens. Het vergt minstens zo veel van je als ‘De Borderliner’ die wil veranderen.

    Over de vraag of ‘Borderliners’ ouders ‘mogen’ worden; los van de praktische invulling zie ik ook hier het belang van voorkomen. Middels therapie of het advies niet aan kinderen te beginnen. Dit lijkt mij een individueel advies waarin omgeving, situatie en bereidheid tot verandering/leren zwaarwegend zijn.

  7. By the way Henk50, de stelling over wel of niet goede ouder zijn denk ik is niet zwart wit te beantwoorden. Ik denk dat het valt of staat met de wil om te reflecteren en de bereidheid er wat aan te doen. Zal voor iem. Die borderline heeft niet makkelijk zijn om te erkennen dat er een probleem is omdat ze dit kunnen ervaren als verraad of afwijzing. Wij kwamen heel dicht bij fam.therapie door mijn initiatief, maar op t laatste moment haakte mijn schoonmoeder af.

    Zelf ben ik nu sociaal maatsch.werker.
    Heb met de vraag geworsteld of je hechtinggstoornis vroeg kunt opvangen en een moeder/kind individuele speeltherape kunt doen om de behoeftes vh kind tegemoet te komen.
    Ja die is er: theraplay. Moeders die niet in veilig milieu zijn opgegroeid kunnen mbv therapie toegespitst op hun niet meegekregen skills leren. Het kind heeft basisbehoeftes. De theraplay speelt in op spel/zorg/nabijheid/hechting op een zeer effectieve en simpele er voor het kind zijn methode.

    1. @ Yakiroli: dankjewel voor je beide reacties. In dit blog heb ik ‘goede moeders’ idd kort door de bocht geformuleerd. Mijn idee is dat veel ouders teveel streven naar het perfect opvoederschap, maar dat bestaat niet. We leven in een gebroken wereld en daarom nemen we allemaal onze levensverhalen mee in de omgang met onze kinderen. Een term die mijn voorkeur heeft is ‘de goed genoeg vader/moeder’ (Winnicott).

      1. Hallo Henk en volgers van je blog.
        Ik ben 46 jaar en dochter van een borderline moeder. De officiële bevestiging van de diagnose werd mij slechts enkele dagen geleden verteld door een geriater. Mijn mama is nu 82 jaar en door een val is ze opgenomen met 3 gebroken ribben. Door haar gedrag is de dokter verder gaan zoeken en vond in een verslag van 2013 waar men haar dementie heeft getest dat borderline ook bevestigd was. Mij was de uitslag van de dementie medegedeeld maar niet de borderline.
        Dit weekend hebben ze haar plat gespoten omdat ze onhandelbaar is en onveilig gedrag vertoont en wil vluchten.
        Komende maandag gaat een psychiater beslissen hoe dit verder moet. De geriater sprak gisteren over collocatie
        of terug naar huis mits bijkomende hulp!?
        Ik weet niet meer hoe hiermee om te gaan. Ik ben nog haar enige contact. Iedereen rondom haar is gevlucht ook mijn broer komt al 27 jaar niet meer bij haar.
        Door de verschillende reacties te lezen wordt mij veel duidelijk. Zo herkenbaar, ook voor mijn man.
        Maar ik ben nu op een punt dat ik moet gaan veranderen want ik ben er zo goed van onderdoor geraakt.
        Maar omdat ik nog haar enige contact ben weet ik niet wat te doen. De meesten nemen afstand zoals ik kan lezen maar ik ben haar mantelzorger… dat heeft ze natuurlijk van mij gemaakt begrijp ik nu. Maar wat doe ik, ze is 82 jaar !?

      2. Beste Nancy, dat is een heftig verhaal!

        Ik ben deze week elders aan het werk en kan daarom niet uitgebreid reageren. Misschien hebben ‘ervaringsdeskundigen’ die ruimte wel, ze weten het ook vaak beter dan ik wat je nodig zou hebben.

        Ik heb ook mantelzorgers aan het gedrag van ‘claimende’ moeders met borderline onderdoor zien gaan. Het is namelijk nooit genoeg. Maar moet je een moeder van 82 dan loslaten? Nee, het is wel belangrijk dat je je eigen grenzen stelt: wat kan ik (aan)? En probeer toch te kijken of er niet nog iemand mee kan kijken, desnoods een vrijwilliger op afstand.

        Erkenning door je moeder zul je niet krijgen. Maar als je haar nu loslaat is dat later ook weer belastend voor jezelf. Dus: hoe houd je je zelf op de been?

      3. Dank je Henk voor je reactie, het geeft me steun omdat ik eindelijk begrepen word. Ook ikzelf begin mijn levensweg meer en meer te begrijpen. De puzzelstukjes vallen stilaan in elkaar. Het is tijd voor me om mijn eigen ik te ontdekken en op te staan. Ik hoop dat ik in het diepste van mijn put sta en vanaf nu naar boven ga kruipen. Door veel te lezen over borderline begin ik mij te verzoenen in de situatie waarin ik me bevind. Ook dank aan de talrijke getuigenissen die ik op je blog lees. Ze zijn zo verhelderend.
        Grtjs en tot later. N.

  8. Henk, nuttige info voor mensen die hiermee te maken krijgen.
    Gelukkig is er tegenwoordig meer onderzoek en bekendheid over. Ook zijn er goede therapieen (hier in Scandinavie veel goede resultaat met MBT therapie, wat er lovend uitziet en de symptomen niet alleen individueel aanpakt maar binnen het gezinsysteem).

    Voor ons echter allemaal te laat. Ben getrouwd met een man die zoon is va borderliner. Die nu blijkt niet alleen borderliner pers.problemen heeft maar ook schizofrenie.
    Dit icm een trauma die onverwerkt is gebleven vanwege Jappenkamp trauma.

    Mijn man ziet nu pas hoe ziek ze was. Hij is nu 56 en pas 10 jr terug kreeg ie door dat hij in een alterwereld leefde.
    Dit uitte zich in zijn jeugd door vluchtgedrag v zijn kant. Isolatie van zijn vader, zus, grootouders na de scheiding van haar met zijn vader. Dit deed zei door te zeggen dat zij haar “vermoord hadden”. Hij werd ingecocooned. Gebruikt als slaafje. Was een kind, maar moest boodschappen doen, sloten repareren, schoonmaken, e.d. Ze had wel af en toe een manie v “mama spelen” maar dan was t super overdreven. Teveel eten maken “voor een weeshuis”, schoonmaken met dethol e.d.
    Hij werd gelang hij ouder werd in en uit de warmte gegooid. Op een kamertje gegooid en moest zich zien te redden. 16 jr. Scholen? Idem dito. Op en af opleidingen.
    Ik kwam in beeld toen hij 24 was en heb een stabiele achtergrond.
    Dat er rare dingen ad hand waren had ik wel gezien.
    Constant hamerde zij op zijn schuldgevoel. Of via mij. Ze gebruikte mij om tot hem “door te dringen”.

    Ik kreeg langzamerhand door dat de enige manier voor hem een leven te hebben was om te beginnen met leven, zich los te weken. Ruzies, e.d. ad lopende band. Ik had t gedaan. Ze haatte mij. Zag me als bedreiging. Ging mij manipuleren. Ik als 18 jarige had t niet meteen door. Bovendien vond ik de plicht ook v mijn – toen nog vriend – zijn ma erop aan te spreken.
    T tegenovergestelde gebeurde: ik moest haar begrijpen, zij was immrrs zijn moeder, en alle verschrikkelijke dingen die zij zei of deed “was niet waar, zoiets doet ze niet” of “viel wel mee”.

    Langzaam heb ik mij losgeweekt v haar. Ik heb zelf een huurwoninkje geregeld en ben weggegaan. Omdat mijn man van me hield ging hij mee. Toch was hij heel vaak daar. Ik ging niet meer vaak mee.
    Afijn, zo ging t jaaaaaaren.
    Destructief was t. De symptomen die ze toen al had en dingen die ze deed: splitten, mij en mijn man, haat zaaien binnen fam. Dingen verdraaien, feiten manipuleren en rondstrooien, mij “vervloeken opdat ik nooit kinderen kon krijgen” hetgeen ook gebeurde, maar niet door haar vervloeking. Alhoewel ik t wel begon te denken toen ik in die gekte leefde…..
    Zichzelf altijd als slachtoffer neerzetten. Altijd moest zij in t middelpunt staat, leuke gelukkige ogenblikken in ons leven negatief beinvloeden (trouwen: afbellen 1 uur voor t huwelijk en niet als getuige komen, verloving die we in t vliegtuig vierden: bidden dat t vliegtuig neer zou storten, onze geadopteerde kinderen niet op schiphol willen ontvangen).
    Afijn teveel om op te noemen.

    De vraag waar ik mee zit: ik was de sterke, degene die mijn man losweekte, grenzen stelde ah bezoek v haar en omgang met de kinderen (liefst niet wat mij betreft) etc.
    Nu pas ziet mijn man de gevolgen v dit zware leven. Hij beseft ook dat ik de klappen kreeg doordat hij niet met het probleem dealen kon vanwege t niet zien.
    Ik kan echter geen mensen met ook maar een glimp v borderline verdragen. Ik wil en kan ze niet meer om mij heen hebben. T “toeval” wil dat het aantal borderliners in zijn fam statistisch heel hoog is. Zijn zus is idem dito. We hebben nu ook geen contact meer (zij was t slachtoffer van haar verwaarloosde jeugd, niet mijn man, zij is zielig en hij had “mazzel?!?!” Dit terwijl zij 5 jr ouder was en dus eeerder weg was uit huis en in een huwelijk gevlucht. En t contact heeft verbroken met haar moeder. Natuurlijk krijgt mijn man overal de schuld voor dat ie te laf was om tegen haar in te gaan etc.).

    Ik kan er niet meer tegen. Ik kan dit soort mensen niet meer verdragen. De haat, de heftigheid, de impulsiviteit, het slachtoffergedrag, de stemmingsstoornissen. Nu komt zijn nicht bij ons op vakantie, ook borderline en wil graag in Noorwegen blijven. Ook binnen haar gezin drama’s. Ik kan niet meer.

    1. Hoi Yakiroli, ik zou graag in contact met jou willen komen. Ik herken zoveel in jouw verhaal. De allergie voor borderliners…pfff…nou…

  9. Hallo, ik waag toch even kort een gokje. Hopelijk wordt dit topic nog gelezen.

    Ik ken iemand die heeft borderline. Zij heeft jonge kinderen. Zij zegt allerlei aandoeningen, stoornissen, ziektes en allergieën te hebben. Het verband dat wordt gelegd met het syndroom van Münchhausen bij proxy vindt ik erg interessant.

    De baby’s waren ‘heerlijk’ totdat het huilen begon. Inmiddels is de oudste al onderworpen aan vele tests, heeft allergieën en is volgens haar een probleemkind. Ik daarentegen vind het een heerlijk rustig kind, luistert goed en houdt zich erg gedeisd. Het kind hoort wel continu haar kritiek. En is de rest ook aan de beurt.

    De aandacht wordt altijd of op haar gelegd, of op de gebreken van haar kinderen. Ik vind dit erg ongezond. De kinderen zijn nu nog erg klein, maar het duurt niet lang meer en dan gaat de oudste naar school. Ik maak mij zorgen. Ik ben absoluut niet een persoon die gelooft in stempeltjes en overal meteen angstvallig op toekijkt. Wel zie ik zo van de zijlijn dat er zich geen gezonde moeder-kind relatie ontwikkelt. Ook ontwikkelen de kinderen zo een negatief zelfbeeld.

    Ik ben geen fan van mij mengen in zaken die niet onder mijn verantwoordelijkheid vallen. Daarnaast zijn de gevolgen voor de kinderen soms veel erger wanneer jan en alleman zich hiermee bemoeit. Een gesprek aangaan met de moeder probeer ik zo nu en dan wel eens voorzichtig. Maar ik kom geen klap verder. Als kinderen letterlijk worden geslagen, vergiftigd, misbruikt, etc. Ja dan is het antwoord makkelijk. Ingrijpen. Maar hoe ga je hiermee om? Waar let je op? Wat kun je voor de kinderen betekenen? En wanneer trek je aan de bel?

    Ik kijk uit naar jullie reacties.

    1. Ik begrijp je zorgen. Het gaat niet zo zoals het hoort te gaan.

      Het verband naar Münchenhausen by Proxy lijkt me wel erg passend. Het is wel niet zo dat ze de kinderen ziek maakt (als ik het goed heb begrepen) maar ze wel op een andere manier aandacht wil krijgen door en vanwege haar kinderen.

      Is het misschien handig om er eens met het AMK over te praten? Anoniem en advies vragen? Ik denk dat zij je veel beter tips kunnen geven.

      1. Ik heb een paar maanden een “relatie” gehad met een alleenstaande moeder van een chronisch heel zieke (nu) peuter.
        Deze “relatie” was gekentekend door idealisering, devaluatie, splitsing en haar plotselinge breuk.
        Tijdens de relatie kon ik niet alleen haar stoornissen (slapeloosheid, angsten, paniek, depressieve en psychotische fasen) zien, voelen en horen; maar ook hoe zij probeerde haar klein kind met hulp van medicijnen van zijn ziekte te verlichten, wat helaas weinig hielp.
        Bezocht het kleine kind echter zijn vader (week-ends/vakanties) ging het hem goed…….

        Toen ik dat bemerkte, gaf ik haar het advies met haar klein kind toch eens een kinderpsychiater op te zoeken.
        Gezien haar eigen problematieken gaf ik dit advies ook haar.
        Ik heb wel het gevoel gehad, dat zij dit advies wilde bevolgen, maar tenslotte niet kon.
        (Schaam, schuld, onmacht, hulpeloos, mistrouwen zijn de redenen daarvoor).
        Ieder ander verantwoord ouder zou tenminste het advies voor het kind ingegaan zijn, want de gezondheid van je kind staat immers altijd op voorgrond.
        Blijkbaar dacht zij (in haar eigen wereldje) hier anders over.

        De moeder-kind binding was heel sterk.

        Door haar status als alleenstaande moeder, vrij en onafhankelijk, vlijtig en zorgdragend naar de buitenkant krijgt/kreeg zij alle aandacht en staat in het middelpunt met continue gesprekken over de ziekte van haar kind en wat voor zorg zij daaraan moet besteden.
        Maar naar de binnenkant is zij door haar psychiatrische problematiek heel erg kwetsbaar.

        Eerst nadat onze “relatie” zo anormal ten einde ging, vielen successieve alle puzzelstukjes samen.
        Een vrouw die haar mannelijke partners alleen als objecten emotioneel en materieel misbruikt, kan haar mannelijk kindje ook niet als mens maar als object zien en misbruikt/mishandelt hem evenzo.

        Uit deze redenen heb Ik contact opgenomen met Veilig Thuis en een schriftelijke melding gemaakt.

        Niet uit wraakzucht of omdat ik boos ben, nee dit is absoluut niet het geval.
        Een verdergaande destructieve betrekking ligt niet in mijn levensplaning.
        Ik heb deze melding alleen gemaakt, zodat professionals kunnen onderzoeken of dit gezin hulp en ondersteuning nodig heeft en misschien het vermoeden van MbP nagaan.
        Vrijwillig zoekt de moeder direct geen hulp, maar over de instanties moet zij op den duur dit wel aanvaarden wanneer dan zij niet meer alleen maar ook andere over de gezondheid en de persoonlijke toekomst van haar klein kind beslissen.
        In zoverre kan beiden geholpen worden.

        Weliswaar dan een moeilijke en lange weg voor haar te gaan, maar wanneer je moeder bent en wilt zijn dan moet je ook in staat zijn verantwoording voor jezelf en in het bijzondere voor je kind(eren) over te nemen.

  10. @ Mandy: net als bij autisme is er bij borderline sprake van een breed spectrum aan kenmerken. Een ernstige borderline persoonlijkheidsstoornis is dan ook wat anders dan als iemand trekken van borderline heeft. Sterker nog: in die trekken zullen veel anderen zich ook nog eens herkennen. Denk bijvoorbeeld aan negatief denken over jezelf, angst voor verlating, wisselende stemmingen. Ik zou zeggen: ‘dat komt in de beste families voor’. Het probleem is -vind ik- dat in de diagnostiek teveel mensen op één hoop worden gegooid. Daarom is er de afgelopen jaren ook steeds meer kritiek gekomen op de manier waarop diagnoses gesteld worden: het doet geen recht aan de individuele persoon.

    Bij iemand met een ernstige borderline persoonlijkheidsstoornis zie je dat zo iemand – o.a. vanwege de zeer heftige stemmingswisselingen en het risicovolle gedrag – het in ieder geval gedurende bepaalde perioden nauwelijks redt zonder begeleiding. Bij zulke heftige stemmingswisselingen loopt ook de opvoeding groot gevaar (de hechting is onveilig vanwege de onvoorspelbaarheid van de moeder). Ook de veiligheid van het kind is een risico. Deze moeders accepteren zelden inmenging in de opvoeding en zetten bijvoorbeeld ook de vader nogal eens buitenspel.

    Bij moeders met trekken van borderline die zich daarnaast laten bijsturen en behandelen zie ik deze risico’s veel minder tot niet. Dit zijn vaak spontane, liefhebbende, betrokken moeders die er soms moeite mee hebben om hun eigen emoties in goede banen te leiden. Maar omdat ze zich laten bijsturen komt dat eigenlijk allemaal wel goed.

    1. Ik heb ook ernstige Borderline, maar zonder stemmingswisselingen en impulsief gedrag. Mijn zelfbeeld, angsten en dissociaties zijn in erg grote maten aanwezig, netzoals mijn identiteitscrisis. Ik heb zoals tijdens mijn opname gezegd werd via het ICD-10: Ernstige Borderline Borderline-type (Duitsland). Alles wat met zelfbeeld, identiteit etc te maken heeft is ernstig aanwezig. Gelukkig heb ik geen extreme stemmingswisselingen en kan ik erg ‘grijs’ denken, maar toch heb ik een echte BPS en geen trekken van BPS. Terwijl er bij mij regelmatig werd getwijfeld en na een diagnostisch onderzoek toch de diagnose bleef.

      Uw laatste alinea vind ik fijn om te lezen dat bijstuurbare en BPS moeder die zich laten behandelen minder risicovol zijn als andere. Moederschap is namelijk mijn allergrootste onzekerheid en ik lijd erg onder het stigma wat een moeder met Borderline heeft.

      Ik geef u gelijk dat heel veel mensen snel op een hoop worden gegooid, daardoor heb ik veel waardevolle behandelingen niet gekregen, puur vanwege mijn stempel en zonder dat er naar mij als individu werd gekeken. Dit vind ik erg jammer, want het zou aanzienlijk beter met mij gaan als ik deze wel had gekregen. Gelukkig zit ik nu op een plek waar naar mij als individu word gekeken.

      Helaas ken ik genoeg mensen (door opname en deeltijd) die erg ‘klassiek’ zijn en erg risicovol gedrag vertonen. Ik ben blij dat ik niet tot deze groep behoor.

      Dank u wel voor uw reactie,

      1. Beste Mandy,

        Hier zie je al een stukje van de ‘spraakverwarring’ rond borderline. Idd heb ik het o.a. over die heftige stemmingswisselingen. Die kregen een nadrukkelijke plek in de DSM IV.

        De ICD legt andere accenten. In Nederland wordt bijna alleen maar de DSM IV gehanteerd, net als in de USA. In de meeste andere landen is de ICD 10 ‘favoriet’.

        Er is ook een onderzoek gedaan naar de vraag of je deze twee manieren van kijken naar borderline naast elkaar kunt zetten en of daar niet verschillende ‘types’ uit rollen. Dat onderzoek dateert van zo’n 10 jaar geleden. Ik meen dat men er op uit kwam dat het inderdaad om verschillende groepen ‘gaat’.

        Hoewel ik geen fan ben van de DSM IV (ik vind het zelfs een onding) heb ik als referentiekader met name de DSM IV in mijn hoofd. Als je die criteria leest (en iemand moet dan aan meer dan de helft van die criteria voldoen) dan zeg ik: het kan niet anders of dat gedrag is schadelijk voor (met name de veilige hechting van) kinderen.

        Maar dan heb ik het dus over de persoonlijkheidsstoornis zoals in de DSM IV beschreven. Jouw verhaal lees ik anders, gelukkig. Eén van de criteria waarop ik zou zeggen dat de situatie ernstig is is als de persoon niet open wil staan voor behandeling. “Ik heb gelijk en alle anderen zitten fout, dus hoef ik mijn gedrag niet te veranderen”.

  11. Hallo,
    Ik ben de dochter van een moeder met een behoorlijke psychische stoornis, en een vader met asperger.
    Ik was als kind graag alleen, maar kreeg al snel de indruk van mede schoolkindjes dat je moeder “veilig” is.
    Ik heb tot mijn tiende werkelijk geloofd dat mijn moeder de waarheid sprak. Ze leerde me dat ik ten vondeling gelegd was door “de elven” en dat ik eigenlijk een elvenprinses was.
    Ze kleedde me dan ook vaak in elfjes jurkjes met nepvleugeltjes op mijn rug. Voor mij was dit “normaal”. Ik werd gepest op school vanwege mijn “vleugeltjes” en rare kleding en opvattingen. Ik raakte steeds geisoleerder en nog vervreemder van de realiteit. Ik raakte op mijn tiende depressief. Ik zag opeens oorlogen op het nieuws bij vriendinnetjes thuis. De wereld was niet alleen maar mooi en lief. Toen ben ik na gaan denken voor mezelf en belandde ik in de psychiatrie. Mijn moeder was tijdens ieder gesprek ALTIJD aan het woord. Ze zei dat ze het zoooo zwaar had met mij, dat ik haar leven tot een hel maakte en ik altijd kwaad was en manipuleerde. Ik werd er he-le-maal stil van en heb een tijd lang geweigerd om te praten. De jaren tot mijn zestiende was ik altijd huilerig en snel geirriteerd. Ik kreeg ook steeds meer angsten en werd sociaal gezien steeds afstandelijker. Mijn moeder… ik deed er alles aan dat ze me aardig zou vinden. Maar niets werkte. Soms deed ik er dagenlang over om een schilderij voor haar te maken. Ik wist dan dat ik het moest geven aan mijn moeder als er “vreemden en kennissen” bij waren. Mijn moeder reageerde dan altijd zo lief en enthousiast op mijn kadootjes. Maar zodra de visite weg was… oeioeioei. Wat een hel werd t dan! Binnen een halve minuut lag t dan in de prullenbak. En dat deed me zó een pijn. Bah.
    Ik krijg er nu nog de rillingen van. Op mijn 17e ben ik opgestaan tegen mijn moeder. Al die jaren van uitgescholden worden kwam eruit tegen haar. Ik heb haar voor vanalles uitgemaakt. Ben daarna naar mijn kamer gerend en heb mijn lievelingsspullen uit verdriet en pure wanhoop kapotgesmeten. Hierop reageerde mijn moeder door de GGZ te bellen met spoed. Ik werd diezelfde dag opgenomen in op een gesloten afdeling voor kinderen. Mijn moeder vertelde die dag aan de psychiater daar dat ik haar ALTIJD uitschold en ALTIJD alles in “haar huis” stuk sloeg. Ik zat naast haar en ik werd zo door de war, dat ik niet meer sprak voor drie dagen en vervolgens psychotisch werd. Ik werd gediagnosticeerd met borderline. Ik deed tijdens mijn psychose een zelfmoordpoging. En dat bevestigde het nog maar een keer voor de artsen. Mij werd zelden wat gevraagd. Mijn moeder werd altijd gebeld voor informatie. Ik kreeg woede beheersings lessen en ik snapte maar niet wat er aan de hand was. Ik heb daar 14 maanden gezeten, eigenlijk alleen maar lezend op mijn kamer. Daarna werd ik uit huis geplaatst in een onveilig huis in het centrum van de stad boven een druk café. Nou ja om het nog iets kort te houden, ik ben de 24 gepasseerd en heb nu pas Asperger als diagnose. En het gaat nu erg goed. Ben verloofd, heb een hondje en ben lekker vaak alleen aan het creatieven en bezoek veel musea. Het contact heb ik sinds twee jaar verbroken met beidde ouders. Mijn moeder mis ik niet, mijn vader juist heel erg. Hij praatte eigenlijk nooit met me. Mijn moeder heeft m zo onder de duim, dat zij zelfs over zíjn financieën beschikt. Hij werkt zich de pleurris, maar mijn moeder gaat twee keer per jaar met vriendinnen op vakantie.

    Iig denken jullie dat dit borderline is dat mijn moeder heeft? Ik vermoed t een tijdje al. Ik vind t een raar idee om haar te moeten vergeven, omdat ze dan ziek zou zijn. En ik kén een paar meiden met borderline. Zij zijn zo onzeker over zichzelf. Als ik bijv. iets fout doe per ongeluk, straffen zij zichzelf door te gaan snijden ofzo. Alsof mijn fout hún fout is. Zo verdrietig! Ik herken daar niets van in mijn moeder. Ze heeft zelfs een spits gezicht gekregen van alle verbitterdheid. Ik vind t moeilijk.

    MVG,
    Rosa

    P.S. excuses voor mijn schrijfstijl en fouten. Ik vind t moeilijk om het neer te zetten. En ik had een storing op mijn pc tijdens het “reactie plaatsen”. Hopen maar dat het bericht niet meerdere keren erop staat.

    1. Hoi Rosa,

      Ik herken veel in je verhaal. De kans is heel groot dat je moeder een borderline persoonlijkheidsstoornis heeft.

      Er is een heel goed boek dat heet ‘understanding the borderline mother’. Het is geschreven door een Amerikaanse psychotherapeute Christine Ann Lawson. Zij heeft uitgebreid onderzoek naar borderlinemoeders gedaan en de gevolgen die haar stoornis voor haar kinderen heeft. Het is helaas alleen in het Engels te verkrijgen, maar met behulp van een woordenboek en Google Translate is het goed te lezen. Het is o.a. te koop via bol.com. Ik raad alle kinderen van borderlinemoeders aan dit boek te lezen. Het is is zo verhelderend. Je hele leven valt op z’n plek.
      Christine onderscheid 4 subtypen borderlinemoeders: the witch (heks), the queen (koningin), the waif (zwerver) en the hermit (kluizenaar). The waif is gedraagt zich als een hulpeloze vrouw, ze is het ultieme slachtoffer. The hermit is een angstige vrouw vol met fobieën etc., de queen is een diva, het hele leven draait alleen op haar en de heks is een gemene feeks. De heks komt in alle subtypes naar boven. Als de borderliner zich afgewezen of verlaten voelt of bekritiseerd wordt dan zijn de rapen gaar. Borderliners houden hun kinderen en partners emotioneel onder controle, omdat ze deel down bang zijn verlaten te worden. Omdat jouw moeder je vader volledig onder de duim heeft vermoed ik dat zij onder subtype heks valt. Alle subtypen borderliners trouwen met verschillende soorten mannen. De heks heeft een man die ze volledig onder de duim heeft. In het boek ‘understanding the borderline mother’ staat ook beschreven hoe je als volwassen vrouw met je borderlinemoeder moet omgaan zonder slachtoffer van haar te worden.

      Kinderen van borderlinemoeders komen nooit ongeschonden uit de strijd. Kinderen van borderliners ontwikkelen vanwege hun traumatische jeugd bij hun ‘gekke’ moeder zelf ook borderline tendenzen en als ze niet in therapie gaat lopen zij de kans om zelf ook zo’n vervelende borderlinemoeder te worden. Daarom is het van belang dat je hulp zoekt voor jezelf! Ga in therapie bij bij voorkeur een klinisch psychotherapeut.

      Lees onderstaande link (in het Engels), maar eens. Waarschijnlijk herken je er veel in.
      https://www.psychologytoday.com/blog/stop-walking-eggshells/201109/the-world-the-borderline-mother-and-her-children

      1. Hoi Catharina, dank voor je reactie.
        Ik herken heel veel van wat je schrijft in mijn moeder. Vooral in de heks en de koningin. Mijn moeder ís altijd het middelpunt, en ze manipuleert verschrikkelijk.
        Het lijkt me vreselijk als ik word al zij. Maar ik weet nog niet eens of ik wel kinderen wil ontvangen als er een grote kans is dat ze ook Asperger krijgen. Ik heb de diagnose borderline jarenlang gehad, en ben “ervoor behandelt”, en intensief ook. Het haalde alleen niets uit, omdat ik Asperger heb.
        Ik zit nu bij een hele goede therapeut die ik 1 keer per week spreek. Hij heeft kennis van zowel borderline, als autisme. En hij zegt dat ik weinig tot geen onzekerheid hoef te hebben dat het in de toekomst nog zou kunnen gebeuren dat ik borderline krijg, omdat ik er nooit zelf aan geleden heb. Ik krijg ook veel thuisbegeleiding met hulp bij huishouden en structuur houden (PGB).

        Wat ik lastig vind, stiekem, aan het boek met de 4 subtypen, dat ik nergens de overbezorgde,, kwetsbare, maar zeer hun best doende borderline-moeder herken.
        Die heb je toch zeker ook? Die meiden die ik ken, kan ik dan ook niet herkennen in de subtypes.

        In ieder geval begint mijn vermoeden van borderline bij mijn moeder steeds meer te kloppen. Er vallen veel dingen op hun plek. Het lijkt me vreselijk om continu te moeten leven met een aandachts drift en negativiteit zoals mijn moeder. Maar ze wil geen hulp, helaas. Daardoor heb ik het contact verbroken. Doordat ze zo heftig reageerde dat zíj niet degene was die hulp nodig had, maar “de wereld”.

        Zo lastig allemaal! En dan nog de hitte erbij.

        Rosa

    2. Die overbezorgdheid zit meer bij de subtypes waif en hermit. In het boek ‘understanding the borderline mother’ staat het allemaal veel uitgebreider beschreven dan in de link die ik meestuurde.
      Het is helaas normaal voor borderlinemoeder dat ze ontkennen dat er iets mis is met hun. Ze ontkennen hun gestoorde gedrag ook. Ze willen voor zichzelf de schijn ophouden dat het goede moeders zijn. Ze verdragen het niet dat ze dit niet zouden zijn.
      Mijn moeder zei vaak dat ik aan het liegen was als ik haar wees op hoe vreselijk naar ze tegen me was geweest. “Je liegt” schreeuwde ze dan.
      Toen ik puber was moest ik van haar naar het RIAGG omdat er iets mis met mij was. Ik was een bange puber geworden door de situatie thuis. Toen we daar bij een psycholoog zaten begon ze keihard te huilen en begon te vertellen hoe vreselijk ik wel niet was.
      Ze zei heel vaak dat ik niet goed wijs was. “Die meid is niet goed wijs.” is de zin die ik het meest gehoord heb in mijn leven.
      Het duurde jaren voordat ik doorhad dat zij ‘the crazy one’was en niet ik. Naar de buitenwereld toe lijkt en leek mijn moeder een lieve vrouw, de goedheid zelfve. Niemand geloofde me als ik zei dat mijn moeder een gemeen en vals mens was, zelfs onze huisarts niet.
      Ik weet dankzij het boek ‘understanding the borderline mother’ 100% zeker dat mijn moeder een borderliner is en dat is zo’n opluchting voor me!
      Ik ben al jaren in therapie bij een goeie psychotherapeut. Ik ben al een heel eind en hoop mentaal nog meer los van mijn moeder te komen.

      Fijn dat jij ook goeie hulp hebt. Dat heb je echt nodig na zo’n onstuimige jeugd.
      Het is heel goed dat je geen contact hebt met je moeder. Zo krijg je ruimte om los te komen van haar en om voor jezelf een eigen stabiel leven op te bouwen. Ik heb ook een paar jaar geen contact met mijn ouders gehad. Inmiddels (ik ben nu 44 jaar) zie ik ze incidenteel. Op verjaardagen enzo. Vaker niet. Ik houd mijn moeder op afstand. Ik moet haar niet te dicht in mijn buurt hebben. Geef de hoop op dat je moeder je ooit gaat begrijpen of tot zelfinzicht komt. Dat gebeurt niet. Het zit er helaas echt niet in bij dat soort mensen.

      1. Ik heb de link even gelezen en het lijkt me een heel interessant boek. Wat ik alleen jammer vind van de lin is dat alles zo negatief wordt neergezet, zo extreem en zo definitief. Voor veel borderliners kunnen die beschrijvingen kloppen, maar niet voor iedereen.

        Ik herken mezelf als Borderline moeder in de waif kwa gedachtes over waardeloosheid etc, maar ik zou nooit mijn man of dochter eronder laten lijden. Mijn stemming is zo ver stabiel, ik handel bedacht, geef mijn dochter die aandacht die ze wil en nodig heeft en zet haar en niet mezelf op de eerste plaats. Soms wat minder, maar dat heb ik even meer rust nodig om daarna weer een zo goed mogelijke moeder te zijn, zoals iedereen. Ik heb een goede zelfinzicht, reflecteer op alles wat ik doe en begrijp mijn medemens soms beter als menig ander. Zijn die kanten van Borderline moeders ook beschreven in het boek? De zorgende, liefdevolle kant, die goed bedoeld is? De Borderline moeders die zo hard werken voor hun familie met alle goede bedoelingen, zonder te manipuleren, zonder al dat negatieve gedoe wat meestal beschreven wordt? De borderliner die kan reflecteren, die begrijpt, emphatisch is en meevoelt? Als ja zou ik het erg interessant vinden om te kopen en te lezen, als niet doe ik me de moeite niet om weer alleen maar de negativiteit te lezen en de negatieve uitwerkingen van mijn stoornis op mijn dochter, terwijl het voor mij niet klopt.

        Zoals jullie ook wil ik het beste voor mijn dochter en als een onzekere Borderline mama die niet zoals de meeste mensen met borderline is, maakt me zoiets alleen maar onzekerder als wat ik al ben.

        Daarnaast vind ik het rot om te lezen dat jullie zulke nare ervaringen hebben gehad met jullie ouders en het is flink wat werk om het een plek te kunnen geven, maar vergeet asjeblieft niet dat borderliners verschillen en niet iedereen met BPS hetzelfde is. Niet iedereen is zo naar en zo gemeen en behandeld hun kinderen zoals jullie helaas behandeld werden.

    3. Het boek gaat met name over borderlinemoeders die geen inzicht in hun stoornis hebben en hun kinderen met hun gedrag flink beschadigen.
      Kenmerk van borderlinemoeders is dat ze onvoorspelbaar zijn in hun gedrag. Het ene moment heb je een gezellige vrolijke moeder en het andere moment verandert ze in een ‘heks’. Met name als de afwijzing of verlating in ze getriggerd wordt.
      Persoonlijk vind ik het een heel leerzaam boek.
      Borderlinemoeders die inzicht in hun stoornis hebben handelen natuurlijk veel bewuster dan degenen die dit niet hebben of niet willen hebben.

  12. Hallo, we hebben een dochter opgevangen waarvan de moeder borderline heeft. We vragen ons af of de kans bestaat dat ook zij daarmee te maken zal hebben? Moeten we letten op signalen of totaal niet?

  13. ik ben 28 en een ernstige borderliner, ben bijna 3 jaar getrouwd. mijn echtgenoot heeft het in het begin erg zwaar gehad om mijn situatie te begrijpen, inmiddels gaat het wat beter. nu willen we een kind, maar door mijn stoornis durf ik het niet aan. op sommige momenten denk ik dat ik het op me af moet laten komen, maar dan haak ik snel weer af. door mijn extreme impulsiviteit heb ik in 2,5 jaar tijd de interieur 4x veranderd. mijn angst is dat ik hetzelfde gevoel ook met een kind zal hebben, wat als ik hem opeens niet meer wil en weg wil geven, of niet meer tegen de stress kan. ik heb mezelf jarenlang beschadigd, de drang is nu heel wat minder, maar wat als het terugkomt als ik een kind zal hebben? ik ben ook erg bang dat als ik niet voor m’n kind kan zorgen dat ik zal verlaten worden door de enige man op aarde die mij accepteert met al mijn nadelige kanten. wat kan ik doen?

    1. Allereerst alle respect voor jou, dat jij zelfkritisch durft te zijn en dat je erkent te twijfelen! Ga in therapie en pak al je probleempunten aan, zoals je impulsiviteit bijvoorbeeld. Ik vind het feit dat je eerst nadenkt over het krijgen van een kind al een goede eerste goede stap om de impulsiviteit af te leren. En dat je zelfkritisch durft te zijn is ook een goede stap in de goede richting, mijn ervaring is dat borderliners altijd de schuld bij anderen leggen maar jij durft te zien en te erkennen dat je er ook een eigen aandeel in hebt en vraagt je af hoe je dit nu moet aanpakken. Jij durft toe te geven dat je betwijfelt of je een goede moeder voor je kind kunt zijn, echt respect voor jou. Jij denkt tenminste niet alleen maar aan jezelf.

      Verder denk vooral na over wat je je kind te bieden zou hebben. Ikzelf weet als kind van een borderliner dat een kind erdoor beschadigd raakt. Dat kan ook al veroorzaakt worden door kleine dingen en het totaalplaatje. Steeds je interieur veranderen, hoeft geen directe beschadiging te veroorzaken. Maar als kind heb je orde en regelmaat nodig, en zoiets schept alleen maar chaos. Dat zijn allemaal dingen die invloed hebben, bij mijzelf gaf dit (ik heb ook veel interieurveranderingen meegemaakt…) veel onrust. Je eigen vertrouwde omgeving wordt steeds veranderd en dan weet je als kind niet waar je aan toe bent. Alles verandert, waar kan ik als kind dan nog op rekenen?

      Je zegt ook verlatingsangst te hebben. Dat heeft ook invloed op je kind, omdat je bewust of onbewust je kind zal claimen. Dat werkt zo ongelofelijk verstikkend, als kind voel je je dan gevangen.

      Ik wens je er veel succes mee en bespreek dit zeker eens met een therapeut!

    2. Ik adviseer je in therapie te gaan en je te laten behandelen voor je borderlinestoornis alvorens je aan kinderen begint. Waarschijnlijk heb je zelf een hele instabiele jeugd gehad, want je wordt doorgaans niet als borderliner geboren. Je moet eerst je pijnlijke verleden en het verdriet wat jou als kind is aangedaan verwerken en er voor zorgen dat je zelf een stabiele en verantwoordelijke volwassen vrouw wordt. Als je dit niet doet dan zul je je kinderen hoogstwaarschijnlijk net zo’n rotjeugd bezorgen als je zelf hebt gehad. Je kunt je kinderen geen emotioneel labiele moeder aandoen die zichzelf beschadigd. Dat is doodeng voor kinderen.
      Je laat jezelf nu nog ‘rondschoppen’ door je emoties. Je moet leren eerst rationeel na te denken alvorens te handelen. Leren om niet als een emotionele kip zonder kop door het leven te gaan.
      Het is heel fijn dat je inziet dat je een probleem hebt. Weet dat je probleem ergens door komt (door je nare jeugd). Zorg er nu ook voor dat er een oplossing voor komt. Ga in therapie bij een goeie klinisch psychotherapeut.

  14. @ Djoke: wat bedoel jij met schaduwen uit het verleden opdoemen overdag en ’s nachts? Wat moet ik me daarbij voorstellen? Hoe is dat? Hoe voelt dat? Heb je een voorbeeld? Alvast bedankt.

  15. Ouch.. dit doet erg pijn om te lezen als Borderline moeder.

    Ik ben 25 jaar, heb ernstige Borderline.. geen klassieke! Maar een stille Borderline stoornis…
    Ik heb een vreselijk laag zelfbeeld, kamp met dissociaties, angststoornissen, automutilatie (ik ben bijna 1 jaar gestopt) stemmingswisselingen (met medicatie stabiel), zelfhaat, ik heb over de 40 suicide pogingen gehad.. bijna allemaal impulsief, maar het is stabiel. Je hoeft niet perse een klassieke Borderliner te zijn om een ernstige Borderlinestoornis te hebben. Zoals manipuleren, wat overigens ieder mens kan doen.. in de spotlights willen staan, alle aandacht etc etc etc. Dat wat de klassieke Borderliners anderen aan doen.. doe ik mijzelf aan. Ik ben veel te bang om mensen pijn te doen, dus ga ik contacten vaak uit te de weg en vind het moeilijk om vrienden te maken. Ik kan geen complimenten ontvangen, maar geef ze ontzettend graag.. ik haat zielig doen, dus ik zet zo lang door totdat ik er aan onderuit ga. Ik ben vreselijk empathisch voor anderen en respecteer ieders grens, behalve die van mij.

    Ook ik ben een ernstige Borderliner die BANG is om in de spotlights te staan.. die de ontwikkeling van MIJN KIND op de eerste plek zet. Ik had een zware jeugd.. mijn ouders zijn in mijn ogen ook mensen met BL trekken of narcistische trekken en hebben mij kapot gemaakt. Daarnaast werd ik gepest en jarenlang brutaal seksueel misbruikt en seksueel mishandeld door een ‘vriend’ en werd later nog vaak aangerand en gestalkt.

    Naast de ERNSTIGE stille Borderline persoonlijksstoornis heb ik een ontwijkende persoonlijkheidsstoornis, een eetstoornis NAO, een COMPLEXE PTSS, afhankelijke persoonlijkheidsstoornis, terugkerende depressies, sociale fobie en meer.

    Verder heb ik de ziekte van Crohn en fibromyalgie…

    Ik ben getrouwd en ben bijna 10 jaar samen met mijn man. Ja.. aan het begin was het zwaar voor hem.. ik heb het hem niet gemakkelijk gemaakt… MAAR!!! Ik wilde verandering.. ik wilde aan mezelf werken.. dat heb ik gedaan. Vaak was ik te instabiel voor behandeling, door alle zeik die in mijn leven is gebeurd en ik mij niet waardig genoeg vond om te leven…

    Toen ik zwanger werd van mijn nu bijna 2 jarige dochte was het niet gemakkelijk voor mij…
    maar in mijn geval zou het voor NIEMAND gemakkelijk zijn geweest..
    In moest 10 tot 20x per dag overgeven, droogde uit.. mocht niet aan mijn medicijnen.. ik kreeg zwangerschapsdiabetes.. zware ijzergebreksanemie en kon bijna niks meer… dan gepaard met mijn psychische gezondheid, Crohn en Fibromyalgie..
    Het ging mij…. slecht…
    Ik heb domme dingen gedaan in mijn zwangerschap… ik heb informatie gezocht over Borderline moeders… en vond heel veel negatieve informatie en kritiek.
    Dit deed mij ZOVEEL pijn.. dat ik na de geboorte van mijn dochter een einde van mijn leven wilde maken omdat ze er beter af zou zijn ZONDER mij… en.. ik probeerde het.. toen ze 3 weken oud was.

    Ik heb het overleefd.. ik had al 8 jaar therapie achter de rug met verschillende opnames.. maar NOOIT heb ik echt gepraat… ik was altijd meegaand met de therapeuten.. deed wat ze zeiden.. ik was een gemakkelijke patient.. ik zei wat ze wilden horen.. ik wilde dat ze me aardig vonden… ik wilde goed zijn.. ik wilde wat waard zijn. Ook in de zwangerschap had ik ‘therapie’.. maar ik was er nooit tevreden mee. Ik voelde me nooit echt geholpen.. nooit begrepen.. maar deed NOOIT iets… om dat te krijgen van ik NODIG had.. niet wat ik wilde.. maar wat ik echt NODIG had…

    Dat veranderde toen mijn dochter werd geboren… Ik stopte met mijn therapie.. voor de EERSTE keer.. en vocht voor een betere behandeling.. en die kreeg ik..

    Door alles waar ik als Borderliner doorheen moest gaan… maakte me zo kapot.. zo angstig… zo waardeloos… Ik wil NIET dat MIJN DOCHTER er ook doorheen moet gaan. Ik ben BEWUST bezig met de opvoeding van mijn dochter.. als ik wat zeg.. denk ik 2x na.. Ik heb ouder cursussen gevolgd…. had moeder kind interventie.. en ze ALLEMAAL waren verblufd hoe goed ik het deed… hoe bewust ik bezig was… hoe liefdevol ik was voor mijn kind. Ik heb MOEITE om dat te accepteren.. ook nu voel me een waardeloze moeder.. maar ik hou van mijn kind.. zielsveel. Ik steek veel tijd in haar.. onderneem veel..
    Ook al krijg ik op straat veel afkeurende blikken en kommentaar omdat ik littekens op mijn armen heb van mijn zelfbeschadiging.. als mijn kind naar buiten wil.. ga ik met haar naar buiten.. HAAR wensen komen op de EERSTE plek.. niet de mijne..

    Ik kan goed reflecteren.. weet wanneer ik iets fout doe.. maar ook vaak niet… maar is dat niet menselijk? Als ik hier commentaren van NIET Borderliners lees.. twijfel ik wie dan de Borderliner is… Zo kortzichtig.. zo.. zwart wit.. zo gemeen.. kwetsend.. veroordelend.. is dat nodig? Net als je een moeilijke jeugd hebt gehad.. weet je toch hoe het is om gekwetst te worden? Waarom reageer je dan zo naar andere mensen toe als je ze niet kent? En alleen op basis van een diagnose die zo complex is, zo breed, en zo erg kan verschillen?

    Ik heb veel vrienden.. als ze problemen hebben komen ze naar mij.. omdat ik volwassen genoeg ben om er realistisch heen te kijken en om emotionele steun te kunnen bieden. Waarom? Omdat ik het zelf niet heb gehad…
    Ik veroordeel niemand.. aan de hand van een stempel. Ik neem me de tijd om mensen te leren kennen voordat ik een oordeel vel over iemand.
    Bij mij moet je heeeeeel ver gaan voordat ik boos wordt, voordat ik slecht praat over iemand, of voordat ik iemand uit mijn leven verban…

    Asjeblieft denkt eerst even na voordat er rotopmerkingen worden geschreven… jullie zetten jezelf niet in een goed daglicht.. en het is erg kwetsend voor die mensen die wel aan zich werken en hebben gewerkt en die wel hun best doen en een GOEDE moeder zijn!!!

    Ja.. mensen met Borderline kunnen een GOEDE moeder zijn.. ernstig of niet.. het kan…
    Ik ben een goede moeder.. omdat ik mijn kind een goed voorbeeld ben.. door niet te oordelen over mensen… of ze nu een diagnose hebben… littekens.. er anders uitzien..
    Om ze eerst te leren kennen, het verhaal van allebei de kanten te bekijken.. dat alles een oorzaak heeft en een gevolg, maar ook dat mensen beter kunnen worden, dat niet alle mensen goed zijn, maar ook niet alle mensen slecht.. en dat door NIET naar een diagnose endergelijke te kijken, maar door te observeren, voelen, leren kennen en DAN pas te oordelen. Door respect te hebben voor iedereen.. ook voor de mensen die zo negatief hier reageren…Niemand is gelijk…

    1. Sorry hoor, ik begrijp dat je veel hebt meegemaakt en het moeilijk is, maar ik wil je 1 ding vragen: waarom neem je een kind als je zelf zoveel problemen en stoornissen hebt??

      1. Alleen omdat ik problemen en stoornissen heb, betekend dat niet dat ik niet geschikt zou zijn als moeder. Toen ik zwanger was had niemand aan mijn kwaliteiten als aanstaande moeder getwijfeld, het enige waar ze aan twijfelden en bang voor waren is dat ik mezelf zal vergeten. Daarnaast heb ik veel levenservaring wat ik door kan geven aan mijn dochter. Het zorgt er juist voor dat ik met bepaalde dingen bewust bezig ben wat andere moeders misschien niet doen of kunnen.

        Als ik naar sommige mensen in mijn omgeving kijk, die gezond zijn, vraag ik me af waarom ze kinderen hebben genomen. Ze ondernemen niks met de kids, schreeuwen alleen maar, er mist liefde, aandacht en nog zo veel meer.
        Ik wist van begin af aan dat ik dat nooit zou willen bij mijn kinderen en dat is tot nu ook niet gebeurd.

        Verder heeft moeder worden mijn leven juist gered.

      2. Ik schrik van je laatste zin ‘verder heeft moeder worden mijn leven juist gered’.

        Jouw kind moet JOU redden?!

      3. Ik denk dat jij mijn laatste zin verkeerd interpreteerd..
        Ik vind het niet erg.. maar hoe je erop reageert vind ik wat minder fijn…
        Je mag rustig vragen of twijfels hebben.. stel ze gerust! Je mag rustig je mening hebben, maar ik zou het fijn vinden als het iets tactvoller zou kunnen. Ik ben ook een mens met emoties.

        Wat ik dus bedoel.. ik probeer het eens uit te leggen.. is dat toen ze werd geboren ik eindelijk een keuze voor mij en haar kon maken. Mijn leven was nooit belangrijk genoeg, waardoor ik nooit een keuze voor mij maakte. Iedereen in mijn omgeving was ervan overtuigd, ook toen het mij zo vreselijk slecht ging, dat ik een goede moeder zou zijn en vele konden er niet op wachten totdat het eindelijk zo ver was. Kwa therapieen durfde ik nooit voor mij te kiezen, laat staan om te zeggen wat ik wilde of voelde uit angst de kostbare tijd van iemand anders in beslag te nemen,
        Toen mijn dochter werd geboren, veranderde dat abrupt… ik koos voor HAAR om voor MEZELF te kiezen.
        Mijn dochter heeft recht op een goede, stabiele moeder die voor haar zorgt, van haar houd en haar op een goede en liefdevolle manier opvoedt. Op dat moment dat ik zwanger werd was ik niet stabiel… maar aan de rest twijfelde ik niet, en de anderen ook niet. Ik wil haar leren om van zichzelf te houden, maar daarvoor met ik het goede voorbeeld geven. Ik kan haar niet leren om respect voor anderen te hebben als ik zelf niet respectvol ben. Ik kan haar niet leren om van zichzelf te houden als ik niet van mezelf hou.

        Op die manier.. snap je het misschien? Vat het niet zo letterlijk op.. ze heeft mijn leven verrijkt, mijn leven mooier gemaakt. Net zoals ik haar leven zal verrijken en mooier zal maken.

      4. Vind ik ook als je weet dat je borderline hebt waarom krijg je kinderen ik snap dat niet.mijn vriend zijn ex heeft zware borderline en probeert altijd onze relatie te verzieken dingen proberen te bepalen in ons huishouden en proberen me vriend van me af te pakken omdat ze er een kind mee heeft verder snuift ze zich de hele dag plat voor de Kids en vind zichzelf de geweldigste moeder op aarde sorry hoor in mijn ogen mogen dit soort mensen geen kinderen krijgen !alleen maar drama

      5. @Borika..

        Om dezelfde redenen als ik al noemde…

        Ten eerste vind ik het rot voor jou om te lezen dat de ex van je vriend jullie leven nog zo beinvloed en het leven van de kinderen.

        Ten tweede vind ik het niet fijn als je zegt: Dat soort mensen mogen geen kinderen krijgen.

        Ik heb Borderline, maar ben het niet. Iedereen is anders. Je hebt klassieke (zoals de ex van je vriend) en je hebt de stille variant (zoals ik). Het is dus niet eerlijk om iedereen over 1 kam te scheren puur om een diagnose, waar zo veel verschillende varianten van mogelijk zijn. Ik scheer niet iedereen over 1 kam, omdat ik dat niet netjes en respectloos vind tegenover een ander.
        Mensen die borderline hebben en zo zijn als die ex hadden inderdaad beter geen kinderen kunnen krijgen, maar dat geldt niet voor iedereen. Ik ken helaas meer ouders die ‘gezond’ zijn en hun kind verzieken (grof gezegd) als mensen met een psychische stoornis die vaak oprecht het beste voor hebben met hun kind en ook eerlijk kunnen reflecteren op hun gedrag en dat ook kunnen veranderen. Het is net welke persoon je voor je hebt en hoe je als persoon in elkaar steekt, los staand van een diagnose.

        Ik hoop wel voor jullie dat er wat rust komt en niet zo een druk word gelegd op jullie relatie, dat is gewoonweg niet fijn en zet een enorme druk op jullie relatie, laat staan van de kinderen.

  16. In een jaar is het mijn ex, borderliner in ontkenning, gelukt om mij psychisch helemaal kapot te maken.
    Wat een afschuwelijke mensen zijn het!
    De hele wereld moet om hun draaien, alles zwart wit, ook in ruzies is er nooit een tussenweg. Extreem bezitterig en jaloers. En natuurlijk krijg jij overal de schuld van.

    Zoals eerder wordt aangegeven, blijf uit de buurt als je
    nog iets van je leven wil maken. Borderliners kunnen reageren wat ze willen op mijn reactie, maar zij hoeven het verdriet niet te doorstaan die een borderliner bij de ander veroorzaakt. Het is een hel, kan ik je vertellen.

    1. Klopt ik vergeef en heb begrip maar een relatie is niet te doen ( ben zelf man)en heb via internet en gezond verstand mezelf weer op de rails en antwoorden op waarom iemand is zoals ze( of hij ) is

  17. Een borderline persoonlijkheidsstoornis heeft altijd een forse impact op kinderen. Aldus de kop boven de aankondiging over een congres over de gevolgen van de antisociale en de borderline persoonlijkheidsstoornis.

    Voor mensen die een borderline persoonlijkheidsstoornis hebben, is het vaak een hele uitdaging om kinderen op een gezonde manier op te voeden. “De impulsiviteit en stemmingswisselingen waarmee een borderline persoonlijkheidsstoornis veelal gepaard gaat, maakt ouders onvoorspelbaar waardoor kinderen zich onveilig kunnen gaan voelen”. Dat zegt Rolf Tebbens, orthopedagoog bij Mindfit en spreker op het landelijk symposium over het werken met mensen met een borderline- of antisociale persoonlijkheidsstoornis.

    Mensen met een Borderline persoonlijkheidsstoornis zijn veelal levendige mensen. Dat maakt hen vaak hele charismatische persoonlijkheden, maar daarnaast zijn ze ook vaak impulsief, onstabiel, supergevoelig voor afwijzing en hebben ze regelmatig last van woedeaanvallen. Ook identiteitsproblemen, een lage stress tolerantie en verlatingsangst maken het leven van de persoon in kwestie (en diens omgeving) soms erg moeilijk. De kans is groot dat men er niet in slaagt om samen uit een negatieve spiraal uit te komen.

    Tegelijkertijd bestaat het beeld dat ‘Borderline’ een soort van containerdiagnose aan het worden is die te pas en te onpas op cliënten en patiënten van toepassing verklaard wordt. Al met al dus geen gemakkelijke opgave voor hulpverleners om hier op een professionele en verantwoorde manier mee om te gaan”.

    Aldus de aankondiging van een tweede landelijk congres over de antisociale persoonlijkheidsstoornis en de borderline persoonlijkheidsstoornis.

    Datum: 6 november 2014. Plaats: Eindhoven.

    1. Mijn tot 16 weken zwangere ex vond dat ik het leven moest nemen zoals het komt.
      Nadat de relatie een jaar later ontplofte, vertelde ze over haar borderline en dat ze speed gebruikte om dit te maskeren.
      Als ik dat toen geweten had, kreeg ze van mij geen seconde bedenktijd voor het nemen van een juiste beslissing.

    2. Ik ben zelf een kind van een bordeline moeder. Ik kan dan ook zeggen dat het verschrikkelijk is om te moeten leven met zo’n moeder. Zelf ben ik inmiddels zelf ook moeder en heb het contact met mijn moeder verbroken. Wat ik eraan over gehouden heb is de drang om bij mijn kind alles anders te doen dan zoals mijn moeder het bij mij en mijn zusje deed. Daarnaast laat ik mensen slecht toe omdat ik een combinatie van verlatingsangst en bindingsangst heb ontwikkeld. Dit is vastgesteld door professioneel iemand. Gelukkig sta ik heel positief in het leven en ben ik erg nuchter ingesteld en ben ik erg sociaal. Het belang van andere staat bij mij altijd voorop. Zeker dat van mijn eigen kind. Hij is nu 12, we zijn dikke vrienden maar ook moeder en zoon. We laten elkaar vaak genoeg merken dat we van elkaar houden en zeggen elkaar dat ook. Als er eens wat is praten we daar ook over. Van de ene kant ben ik heel beschermend maar van de andere kant laat ik hem op zijn eigen manier en op zijn eigen tempo ontwikkelen. Dingen die ik nooit gekend heb.
      Een ouder met bordeline kan een kind psychisch veel aandoen. Ik sta erg sterk in mijn schoenen, ookal heb ik het tijdens mijn puber jaren (14-17) ook erg zwaar gehad. Ik vond mezelf helemaal niks. Ik miste een moeder die me zei dat ze van me hield, de me steunde in de dingen die je als meisje in je puber jaren mee maakt. Echter was mijn moeder erg egoistisch en moest alles altijd om haar draaien.
      In de periode toen het met mij erg slecht ging en ik door mijn eet probleem destijds aandacht kreeg van hulpverleners maar ook van familie en vrienden accepteerde mijn moeder dat dan ook niet. Want nu kreeg haar dochter meer aandacht dan haar. Waardoor zij van mijn problemen weer haar problemen maakte.

      In mijn ogen, door mijn eigen ervaringen, zou een ouder met bordeline niet de zorg voor een kind mogen krijgen. Ik ben en blijf van mening dat het voor het kind beter is wanneer de opvoeding door iemand anders gedaan wordt en de moeder een omgangsregeling krijgt. Men zegt dat het belang van het kind altijd op 1 staat echter staat in de praktijk het belang van de moeder vaak voorop.
      Ik heb het zelf meegemaakt maar zie het vaker ook om me heen.

      Zo ook nu bij mijn huidige vriend. Zijn ex heeft ook bordeline. Samen hebben ze een dochter van bijna 4. Een pittig dametje moet ik zeggen. En dat is nog zacht uitgedrukt. Ze hangt erg aan haar moeder maar is ook graag bij papa. Daar is ze dan ook elke week. Dit nu al 2 jaar. Echter wil moeder het nu allemaal anders. Terwijl ze constant aangaf het allemaal niet te trekken. Maar nu wil ze haar dochter weer minder naar papa laten gaan.
      Zij krijgt inmiddels gespecialiseerde thuiszorg die ook bij de opvoeding helpt. En papa wordt in het nauw gedreven. Het doet me zoveel pijn om te zien hoe er met dat meisje wordt omgegaan en hoeveel invloed de moeder op alles heeft. Maar daarnaast ook nog alles voor elkaar krijgt.

      Het is echt zo dat moeders met bordeline zeer manipulatief zijn, alleen aan hun eigen denken en hun kinderen gebruiken om er zelf beter van te worden. Ookal is dat elke dag weer wat anders.

      En vaders…..vaders staan vaak machteloos…..

      Hoe dan ook…..leven met een moeder met bordeline is alles behalve makkelijk. Soms zelfs een hel……

      1. Anne, ik begrijp je verhaal en je hebt t niet gemakkelijk gehad. Ik vind het jammer dat je denkt dat de opvoeding nooit door een moeder met borderline gedaan moet worden maar door iemand anders. Ik denk dat je daarmee jezelf en een hoop anderen mensen die de diagnose borderline hebben gekregen tekort doet. Niet elke borderliner manipuleert. Er zijn veel verschillende borderliners, sorry voor de oneerbiedigheid van de groepsterminologie, want daarmee doe ik mensen tekort…iemand is altijd zo veel meer namelijk dan alleen een borderliner. Maar geen enkele borderliner is hetzelfde. Uit jouw verhaal maak ik op dat je vindt dat een borderliner eigenlijk geen kinderen zou mogen krijgen/opvoeden.
        Ik denk dat jezelf ook een hoop borderlinetrekken herkent en beschadigd bent. Ik denk niet dat dat betekent dat je geen kindje zou mogen opvoeden. Ik denk dat zelfkennis en refectie heel belangrijk is wanneer je een kindje wilt krijgen. Er zijn veel borderliners die een goede zelfreflectie hebben en daar op in kunnen spelen, zodat ze met hun instabiele en kwetsbare karakter toch een soort balans kunnen vinden. Elke moeder zal een kind op 1 of meer punten te kort doen. Of je nou borderline hebt of niet. Ik denk alleen dat het allerbelangrijkste is voor het kind dat je hem of haar daarin kan erkennen. Ik denk dat erkennen van tekortschieten vele malen belangrijker is dan gebrand zijn op altijd stabiel te zijn en in te kunnen spelen op de behoefte van het kind. Ik begrijp je wel hoor anne, maar ik hoop dat je mij ook begrijpt en het misschien iets minder absoluut en zwart-wit kunt zien.
        Natuurlijk is veilige hechting super belangrijk. En consequent beschikbaar en betrouwbaar zijn ook, maar ik vind het te rechtlijnig om te zeggen dat iemand die borderline heeft geen kindje zou mogen krijgen. Zowieso zullen moeder en kind altijd elkaars ziel helpen groeien, daarom incarneerde de ziel van de baby juist bij deze moeder. Ik geloof erin dat dat een vrije keus uit eigen wil is geweest van de ziel van elk kindje. Ik geloof erin dat je altijd terecht komt op die plek die karmisch gezien passend voor je is. Misschien kun je deze visie een gedachte geven?

        Groetjes astrid

      2. Hoi Anne,

        Wat fijn om jouw reactie te lezen en ook fijn dat ik dit artikel tegenkwam. Je verhaal is heel herkenbaar voor mij. Ik ben ook een dochter van een moeder met borderline. Het is inderdaad een hel om bij een borderliner die geen inzicht in haar eigen persoonlijkheidsstoornis heeft op te groeien.
        Je hebt als kind je moeder hard nodig. Het vervelende van een borderlinemoeder is dat zij jou nog veel harder nodig heeft en dat jij als kind onmachtig bent om haar te geven wat ze nodig heeft. En wat je zo’n moeder ook geeft, het is nooit goed genoeg. Je krijgt geen enkele ruimte om op te groeien tot de persoon die jezelf bent of wilt zijn. Je gaat er kapot aan, maar ze blijft maar de aandacht voor zichzelf opeisen. Het is natuurlijk ook niet de rol van een kind om voor haar moeder te zorgen, maar als kind weet je dat niet. Je wilt alleen maar dat je moeder gelukkig is, want als zij gelukkig is dan voel je je veilig.
        Ik heb een enorme hekel aan mijn moeder. Ik haat haar. En van die haat heb ik zelf het meeste last. Ik heb haar al een paar keer voor een paar jaar mijn leven uit gedaan. Nu zie ik haar en mijn vader alleen nog op verjaardagen. Ik houd ze op afstand.
        Ik probeer haar te zien als de gestoorde vrouw die ze is, maar ergens verlang ik naar een lieve stabiele moeder en wil ik dat ze dat voor mij is. In die tweestrijd leef ik al jaren. Ik weet rationeel dat zij nooit zal veranderen. Het ontbreekt haar aan elk inzicht. Het ligt nooit aan haar.
        Ik zou willen dat ik van die boosheid verlost was.

  18. En nog een welgemeende raad, doe ajb iets met je boosheid en verdriet. Ik snap het hoor, dat is het niet, maar door zo te reageren en zo erg af te geven op mensen met een aandoening (!) ben je juist precies wat je predikt te haten

  19. Oh mijn god, wat een trieste trieste benaderingen en zogenaamde goed onderbouwde meningen van je Jessica. Als ik niet had gelezen dat je het erg zwaar hebt gehad en duidelijk nog boos bent, had ik er heel hard om gelachen. Kijk maar uit met kinderen opvoeden als je zo bekrompen en kortzichtig in het leven staat.

  20. Wat mij opvalt is aan verscheidene reacties hier, is dat men spreekt over borderline bij familieleden waar een veronderstelling gedaan wordt dat de persoon in kwestie deze stoornis heeft, maar dat de diagnose nooit feitelijk gesteld is door een arts. Het is dan ook te gemakkelijk om een familielid te bestempelen met borderline omdat deze egocentrisch zou zijn. Deze stoornis omvat veel meer dan dit, en hoeft helemaal niet samen te gaan met het vooroordeel dat hier veelvuldig staat, namelijk manipulatief, en egoïstisch. Ik vind het eerlijk gezegd nogal kort door de bocht, en geheel niet blijkend van een intelligente geest om gedrag dat men egoïstisch en manipulatief noemt, om dat te vereenzelvigen met deze stoornis. Zo zie je maar weer wat een vooroordelen er zijn. Er zij legio mensen die hartstikke egoïstisch zijn en deze stoornis niet hebben, en mensen met deze stoornis, die absoluut niet egoïstisch zijn. Men verondersteld iemand te kennen, gaat zelf op de stoel van de arts zitten, kamt vervolgens een ´hele ´groep mensen onder 1 kam.
    En beste Jessica, je schrijft behoorlijk beledigend, en dan heb jij je oordeel over mensen die deze stoornis hebben? Kijkend naar je reacties denk ik eerlijk gezegd wel ´de pot verwijt de ketel’…

    1. Die diagnose is wel degelijk gesteld bij de persoon waarover ik het heb. Dat iedereen hier ontkent dat borderliners manipulatief zijn, is omdat borderliners altijd de schuld op anderen schuiven en nooit kritisch naar zichzelf kijken. De reacties van de borderliners hier laten precies zien wat een gemene valse mensen het zijn! Tip voor omstanders: mijd deze mensen als je ook maar enigszins zelfrespect hebt! Ik zou nog veel meer tips willen geven, maar helaas lezen de borderliners die ook en die kunnen ze dan weer gebruiken in hun voordeel om ons alsnog te bespelen.

      1. Beste Jessica, ik heb geen Borderline, maar ik ben wel al jaren bevriend met iemand die borderline heeft, namelijk Jen die hier ook enkele berichten heeft geplaatst. Ik kan u vertellen dat het een schat van een meid is, altijd voor mensen klaar staat, en juist véél te kritisch naar zichzelf is. Zij zou bovendien nooit zulke uitspraken doen over wie dan ook in de toon zoals u deze hier neergeschreven heeft. U beschuldigd mensen met borderline dat zij niet naar zichzelf kijken. Maar probeer dit dan aub zelf ook te doen, want de teksten die u schrijft zijn uit emotie geschreven en voor een ander zeer kwetstent. En het lijkt erop, de schrijfstijl bekeken, dat dit precies is wat u wenst te bewerkstelligen, en dat vind ik zeer betreurenswaardig. Ook dat u schrijft uit de reacties hier te kunnen opmaken wat een valse mensen het zijn (en de rest herhaal ik maar niet..) verbaast mij zeer en zegt naar mijn inzien meer over de persoon die dit neerschrijft. Ik vind de reacties van de mensen hier die BL zeggen te hebben juist heel netjes, die van u zijn, hoe ironisch ook, juist de meest in het oog springende.
        Maar wat ik eigenlijk aangeven wil, want ik wil het niet te persoonlijk maken, is om wat meer kleuren op het palet te brengen, het is niet enkel zwart wit. BL komt in verschillende gradaties, en geen persoon met BL is hetzelfde, net als bij andere stoornissen. Ik heb mij er in verdiept omdat ik het als omstander erg interessant vind, en kwam erachter dat Prinses Diana aan BL leed, maar ook Marilyn Monroe, Amy Winehouse en Angelina Jolie. Dit geeft ik enkel aan om aan te tonen hoeveel verschillen er zijn. Zoveel verschillende mensen die dezelfde stoornis hebben. Het is dus niet zwart wit, en het betekend niet dat het hebben van deze stoornis maakt dat je een vervelend mens bent, en ook dat het bij iedereen anders tot uiting komt. Prinses Diana was, zover ik dit kan zeggen natuurlijk, een zeer lieve moeder, maar had wel heel veel andere problemen waar vooral zijzelf last van had. En er zullen uiteraard ook mensen met BL zijn die geen kinderen kunnen opvoeden. Het ligt allemaal iets genuanceerder dan dat u het brengt. Het is niet goed of slecht, en dus niet zwart of wit. Er zal altijd naar het individu gekeken moeten worden.

      2. hallo Jessica.

        ik ben er ook één. maar ik zal niet meegaan in het ‘negatieve’.
        ik snap zowel wat jij bedoeld, als de reacties van de ‘borderline’ kanten.

        jij hebt wel gelijk , alleen je formuleerd het een beetje ‘grof’ …
        en daar zijn borderliners weer heel gevoelig voor om het aanvallend op te vatten.

        ik wil daar wel aan toe voegen dat iedereen anders is daarin en
        elk persoon individu. de problematiek op een eigen manier ervaart. het zij in ernstigere of in mindere mate.

        wat jij zegt met manipulatie en dingen op anderen schuiven ( dat heeft te maken met gebrek aan zelfinzicht ) en daar kun je wel wat in leren.
        maar je hebt gelijk. de eigen wil van de borderliner moet er wel echt wat aan willen doen en bereid zijn er wat aan te doen. anders blijven ze vaak verwijtend naar de omgeving inderdaad.

        ik heb zelf meegemaakt dat er borderliners zijn die helemaal niet eens beseffen wat ze aanrichten. en dan gaat er meestal ook niks veranderen. en is het een heel moeilijke stoornis voor de omgeving om mee om te gaan, daarin snap ik je heel goed.

        bij mij was het altijd anders, ik besefte dat ik alles en iedereen pijn deed,
        maar ik had er geen enkele controle op.
        wat je vergeet te vermelden is hoe borderline voelt voor de borderliner zelf….
        het is een geestelijke strijd/marteling elke dag opnieuw…..
        en het besef van wat ik aanrichtte heeft gemaakt tot jaren zelfbeschadiging.

        ik ben nu 22, alleenstaande moeder van jongen van 4 en meisje van anderhalf……
        en het is heel pittig.
        maar ik besef wel wat mijn problematiek voor consequenties heeft voor mijn kinderen, mijn verminderde emotionele beschikbaarheid omdat ik zo aan de grond zit met mezelf. toch probeer ik alles voor ze te doen.
        en ik heb dan ook al jaren hulp in de thuissituatie en ben wel meewerkend!
        maar dat zegt niet dat de strijd in mijn hoofd overgaat…… die chaos blijft.
        ik heb in 9 jaar tijd in klinieken gezeten in mijn jongere jaren … de nodige medicijnen gehad… en bijna alle therapieën die er zijn. incl. uiteindelijk de vers-training toen ik emotioneel stabieler was, en er eindelijk aan toe was.

        het is alleen een stoornis die niet ‘zomaar’ ontwikkeld ,mensen met borderline hebben het nodige meegemaakt…. en vaak een flinke rugzak.
        ik wil hiermee geen ‘boze’ reacties uitlokken.
        ik hoop juist begrip voor beide kanten te kunnen krijgen.

        voor omstanders in het heel moeilijk om met de stoornis om te gaan.
        in mijn situatie is het zelfs zo dat mijn ouders er nog steeds niet mee om kunnen gaan. maar het komt altijd van 2 kanten.
        de borderliner kan dingen leren. maar beperkingen zullen in hoge mate blijvend zijn, dus ook de omgeving moet leren er ‘sociaal vaardig’ mee om te gaan.
        ( maar niemand kan het voor je doen, het vergt bij mij al jarenlang elke dag strijd om weer met de stoornis te ‘overleven’. alleen de ‘borderliner’ zelf kan daarin verandering aanbrengen, al vergt dat jarenlange therapieën en intensieve begeleiding)

        en ik heb geleerd dat je het nou eenmaal niet met iedereen kan vinden.
        ik probeer me dan ook niet aan andere mensen vast te klampen,
        maar te knokken voor mijn leven( met de nodige hulp al jaren) en voor toekomstperspectief voor mijn kindjes.

        ik hoop dat iedereen wat meer begrip voor ‘elkaar’ krijgt.
        of je nou een ‘normaal’ mens bent of een stempel hebt…..
        we willen allemaal gewoon geliefd zijn , gezien worden , en een beetje begrip
        naar elkaar is wel fijn…

        want hoe moeilijk borderliners ook kunnen zijn voor omstanders….
        er wordt vergeten wat een strijd het inwendig is voor de borderliner zelf….
        en niemand heeft erom gevraagd die stoornis te krijgen…
        dat is gepaard gegaan met vaak een hoop ellende !
        en nu hebben ‘we’ er maar mee te dealen en elke dag een inwendige strijd..

        ” hoe borderline mijn leven bepaald in de slechte periodes..
        geen uitweg zien..
        constante prikkels.
        negatief zelfbeeld.
        verschuilen achter een masker.
        het gevoel te verdrinken in mijn eigen emoties.
        het voelen van wanhoop.
        weten dat een terugval altijd op de loer ligt.
        het gevoel onzichtbaar te zijn.
        mij eenzaam voelen, ook in gezelschap.
        niet kunnen functioneren zonder medicatie.
        !!! Duizenden gedachten in 1 seconde.
        afsluiten van de buitenwereld.
        verdriet, soms zonder specifieke aanleiding.
        niet weten wie je bent.
        stil schreeuwen om hulp.
        veroordeling van mensen die denken te weten hoe jij je leven moet leiden…
        hopen op een wondermiddel..
        verhoogde stress-spanningslijn.
        depressiviteit en zelfveroordeling.
        je schuldig voelen naar je omgeving/kind.
        emotioneel ‘leeg’ zijn. ( en toch zo vol , maar niet bij kunnen )
        jezelf waardeloos voelen.
        met rust gelaten willen worden.
        schaduwen uit het verleden doemen op overdag & s nachts.
        leven in je eigen kleine wereld..
        zwart-wit denken ( al leer ik steeds meer in grijstinten te denken ).
        pijn en verdriet verdragen..
        steeds opnieuw de schouders eronder en opkrabbelen…
        uitkijkend naar betere dagen… ”

        ik hoop geen ondoordachte reacties te krijgen…..
        maar meer begrip voor elkaar.
        samen is zo veel mooier dan ‘tegen’ elkaar.

        Djoke

      3. Hallo Djoke,

        bedankt voor je reactie. Ik ben blij met een normale reactie hier van iemand met borderline in plaats de aanvallende reacties die er al kwamen.

        Jij weet goed een inkijkje te geven in hoe de stoornis zich in de praktijk uit en volgens mij heb jij wel zelfinzicht, wat de meesten dus niet hebben. Dat betekent nog steeds niet dat ik het gedrag tov mij zal goedkeuren, want omstanders hebben het ook echt heel zwaar, maar ik heb nu wel iets meer begrip gekregen. Dat zelfinzicht is zo belangrijk, wie dat niet heeft, met zo’n iemand is echt bijna onmogelijk mee om te gaan omdat ze alles op de omstander afschuiven.

        Nogmaals dank!

      4. hallo Jessica.
        weet je wat het is met zo’n site. iedereen heeft zijn eigen mening over dingen.
        en die kunnen vaak verschillen van wat een ander denkt.
        en de truc is nou juist om ondanks de meningsverschillen gewoon mekaar te kunnen accepteren. ( en juist niet op elkaar af te geven , wat ik wel veel zie gebeuren ) .
        ik heb alles! gelezen. er zitten erg kwetsende reacties bij.
        maar ik zal je zeggen. waarom ik ‘anders’ reageer.
        ik probeer te leren! ook van hoe omstanders borderline ervaren!
        daar kun je zelf weer wat mee doen toch! ( als borderline hebbende)

        en bij mij is het wel écht borderline. ik ben vanaf mijn 11e in klinieken beland.
        werd gepest en ging van kwaad naar erger. er is dus eigenlijk altijd nadruk gelegd, op dat het door het pesten zou ontwikkeld zijn. maar , nu ik ouders ben. en al mijn dossiers heb opgevraagd ( en dat is nog wel een dik pak! ) kom ik erachter dat mijn ouders nooit open hebben gestaan voor ondersteuning, nee ik was het probleem in het gezin,
        de stoorfactor. hun hadden geen probleem en de opvoeding? nee daar lag het zeker niet aan.
        ik verpeste het plaatje van het ‘perfecte gezin’ zo maar te zeggen.
        ik heb dan ook de nodige jaren moeten horen dat alle ‘ellende’ door mij kwam.

        nu ik ouder/volwassen word…. en zelf kindjes heb , kom ik erachter.
        dat de borderline problematiek juist bij mijn ouders ( volgens mij allebei ! ) wegkomt.
        alleen mijn moeder is er heel goed in iedereen wat aan te praten en zelf doet ze niks.
        ikzelf heb veel geleerd om ermee om te gaan. daarin tegen blijven mijn ouders in hun
        ‘vastgeroeste’ patronen zitten. en ze beseffen het niet eens. dat maakt dat ik ja nog steeds een wisselende relatie heb met mijn ouders. ik probeer steeds meer ‘gesprekken’ te voeren met ze ( wat ik nooit kon! ) maar nog steeds, zodra het pijnlijk word, blokkeren ze me.
        ik krijg mijn puzzelstukjes niet compleet, zo maar te zeggen. daardoor!
        ze hebben nooit het hele verhaal verteld. waardoor ik het probleemkind was,
        in klinieken werd gestopt, ja en niet beter ben geworden daar.
        want wat doe je dan? ( een borderliner ) gedwongen opnemen.
        en dan verwachten dat er verandering optreedt. ja niet ten positieve.
        je moet zelf openstaan en ook echt mee kunnen werken aan de hulpverlening,
        anders kom je niks verder! ik werd ‘gedwongen’ jong volwassen te worden.
        ik heb geen jeugd gehad. mijn ouders zijn altijd al bekend met overspannenheid..
        vroeger huiselijk geweld. maar daar wordt allemaal niet over gepraat wat dat met een kind doet. en wat ik in sommige reacties lees…. herken ik veel….

        ook van jou verhaal Jessica.
        hoe jij zegt hoe er op je in werd gepraat, hoe je werd gekneed , naar haar ideeën.
        maar jij hebt ( net als ik ! ) niet de ruimte gekregen die je nodig had om je zelf te kunnen
        ontwikkelen. en dat is heel jammer. ik snap dan ook echt wel dat jij ‘boos’ bent daarom.
        ik kom er ook echt achter nu , al ben ik nu 22 . ik heb mijn ouders nodig!
        en emotioneel hebben ze me nooit kunnen steunen. ( en ik ben erachter, dat dat ook onmacht van hun is, ze zien niet in dat ze ook aan zichzelf moeten werken… )
        en vandaaruit kan ik het deels accepteren.
        maar daarentegen is het heel moeilijk wat ik allemaal moet slikken ( mede van mijn moeder ) die beseft niet hoe rechtlijnig ze denkt. en als iemand maar anders denkt dan haar,
        wordt die persoon zelf er meteen op afgewezen. er zijn geen nuances.
        ( zelf mijn zoontje van 4, heeft aanleg voor adhd. was vanaf geboorte dan ook al sterk aanwezig. en mede door mijn eigen problematiek. ) heb ik meteen er de nodige hulpverlening opgezet. dus van geboorte af aan van mijn zoontje, heb ik al begeleiding / ondersteuning , vrijwillig! en zelf aangevraagd, omdat ik wel het beste wil voor mijn zoontje!
        mijn ouders daarentegen , zijn altijd tegen mij ingegaan. als ik bij hun was,
        en ik wil mijn zoontje corrigeren , krijg ik in het bijzijn van hem te horen dat ik niet zo streng moet zijn….. tsja en mijn zoontje hoeft dan niet meer naar mama te luisteren.
        dat speelt al jaren! doen ze nog steeds. en hoe vaak ik het hun ook uitleg dat ze mij mijn kind moeten laten opvoeden , aangezien ik ook ondersteuning erbij heb ,
        die verteld dat alle ! partijen hem dan op een bepaalde manier moeten behandelen..
        maar nee dan ben ik gek, en mijn ouders tegen mij. en mijn zoontje hoeft niet meer naar mama te luisteren. ik heb in de dossiers ook inzicht gekregen in oudergesprekken bij de kliniek waar ik zat….. staat heel duidelijk in dat beide ouders kampen met emotie-regulatie-problematiek ( zoals ze het nu noemen ). echter daar is nooit wat mee gedaan.
        ik had ‘borderline’ en mijn ouders zijn nooit open over alles geweest. en er is dan tot nu toe nog steeds, niks met hun gedaan. alleen met mij als ‘probleemkind’ .
        en zo voel ik me nog ! hoe vaak dat vroeger gezegd is….
        of als je een andere mening had er klappen vielen….
        hoe moet je dan je kinderen opvoeden , als je zelf niet hebt geleerd te communiceren….
        en mooi wat meer niet hebt geleerd…….
        ik voel me net een ‘kind’ wat een kind opvoedt zo maar te zeggen.
        ik geef daarin toe ! wat jullie bedoelen he ! begrijp me niet verkeerd….
        maar ik zorg wel voor hulp om me heen ….
        en ik probeer wel echt het beste voor mijn kind, en misschien komt daar bij
        dat uiteindelijk het besef moet komen dat ik hem nu misschien niet kan bieden wat hij nodig heeft…… borderline is hard. heel harde waarheid. gevecht. elke dag opnieuw in je hoofd…..
        dat vergt zoveel energie..

        alleen al de ‘stempel borderline’ zorgt vaak voor mensen die je al op voorhand afwijzen,
        zonder je als persoon te kennen.
        maar ja, Jessica. ik vindt het treurig hoe jij ook opgevoed bent,
        en dat je hebt geleden onder je moeders psychische toestand.
        ik hoop dat je op een dag het een plekje kan geven.
        als iemand niet eens inziet dat er hulp nodig is,
        gaat er ook niks veranderen. ik moet bijv. accepteren dat mijn ouders
        hun eigen aandeel nooit zullen ( willen ) zien.
        en ik dus veel op mijn bord krijg van hun . omdat ik de ‘borderliner’ ben.
        en daar word soms ook ‘misbruik’ van gemaakt zo maar te zeggen.
        dat je alles op je dak krijgt, ja want jij bent die borderliner.

        overal zitten 2 kanten aan.
        jij hebt het zwaar. en je voelt je tekort gedaan door je moeder? als ik het goed begrijp…
        en dat is nog terecht ook. elk kind heeft recht op een evenwichtige opvoeding.
        ruimte te krijgen om je eigen ik te kunnen ontwikkelen…..
        en als moeders dat niet kunnen in dit geval door ‘borderline’.
        vindt ik wel dat je als moeder de plicht hebt aan je kind,
        om dan je beperkingen toe te kunnen geven.
        je draagkracht/draaglast in kaart te brengen…
        misschien had jij een beter leven gehad als je in een pleeggezin zou zijn op gevoed.
        een ‘normaal’ werkend gezin. waar je wel de ruimte kon krijgen jezelf te ontwikkelen.

        maar onthoud wel niemand heeft gevraagd om ‘borderline’.
        iedereen zou graag ‘normaal’ willen zijn en niet zo’n gevecht hebben om controle te kunnen houden over je eigen denken.
        en wat ik in de vorige schreef, het gaat vaak vooraf met een hele dikke rugzak.
        dat is niet ‘ineens’ gekomen. en dus ook niet ‘ineens’ weg. en misschien wel nooit….
        het is heel moeilijk……..
        ik heb het zelf in heel heftige vorm…. en ik heb al jaren intensieve hulp en thuisbegeleiding…. maar toch kom ik op een bepaald punt van wat ik ook doe, het lukt niet.
        hoe je ook je best doet. ja. het heeft veel kanten soms. ieder heeft z’n eigen verhaal…

        heel veel sterkte Jessica. en ik snap heel goed dat jij denk ik
        ook ‘verloren’ jaren hebt…. niet de opvoeding hebt gehad die je zo nodig had,
        waardoor jij nu misschien ook meer moeite hebt om je leven te leven.
        ‘het kind in jou’ is beschadigd…….. dat is een lang helingsproces…

        en ook zeker wat je schreef, dat je in een totaal andere wereld terecht kwam dan wat je moeder je voorgehouden had.
        dat was heel herkenbaar. ik heb dat ook! ik moet alles opnieuw of misschien wel voor de eerste keer leren omdat ik ‘klein’ werd gehouden en niet mezelf kon zijn.
        en mij geleerd werd net zo rechtlijnig te denken want je weet niet beter, dan je voorbeeld!

        ik hoop dat je daarin in zekere zin je los kan ‘rukken’ van het
        ‘geindoctrineer’ van je moeder. ( ondanks dat ze het echt niet bewust zal hebben gedaan.)
        en gewoon kan leren jezelf te zijn ! 🙂

        er zat zoveel emoties achter de berichten die jij hier schreef…..
        en zoveel mensen reageren er dusdanig negatief op….
        maar dat is helemaal niet wat je bedoeling is denk ik…
        jij zoekt ook een stukje begrip..

        en je hebt gelijk! omstanders hebben het ook moeilijk als mensen de ‘borderline- problematiek’ hebben. zeker als het zoals bij jou je moeder betreft.
        dan word je helemaal meegezogen in haar denkwijze.
        ik weet echt wel hoe het werkt….

        Jessica…….. veel sterkte! en ik hoop dat je niet boos word van mijn verhaal……
        ik probeer juist begrip voor je te tonen! 🙂

        lieve Groetjes Djoke

      5. vind dit enorm grof. ik heb zelf borderline en kijke juist te kritisch naar mezelf.
        en stellen dat dat gemene valse mensen zijn??waar ben je mee bezig

      6. @ Adelheid, ieder mens is uniek. Er bestaan ook gradaties in borderline-problematiek (van trekken van borderline tot een ernstige persoonlijkheidsstoornis. Jouw reactie stelt me bepaald niet gerust, want ik herken wat ik heb bedoeld te schrijven niet in jouw reactie. Je vliegt behoorlijk uit de bocht. Daarom adviseer ik je om dan ook de andere blogs te lezen waarin ik de nuanceringen beschrijf. Dan lees je ook de context waarin deze bijdrage werd geschreven.

        Overigens: als je de kenmerken van een borderline-persoonlijkheidsstoornis kijkt, dan kan het niet anders zijn dan dat de daarin beschreven instabiliteit niet goed is voor kinderen. Als je die kenmerken niet hebt, is het de vraag of er gesproken moet worden over een ernstige borderline persoonlijkheidsstoornis. Gelukkig zijn er ook moeders met borderline die een intensieve behandeling hebben gevolgd en die geleerd hebben om hun stemmingen beter te herkennen en te reguleren. Juist die moeders erkennen ook vaak hoe ingewikkeld het is om kinderen op te voeden en dat ze voortdurend naar zichzelf moeten kijken en hun zwakke plekken moeten kennen. Dat geldt trouwens voor alle ouders, maar bij borderline-problematiek ligt dat allemaal nog gecompliceerder.

      7. Ooow ik begrijp je helemaal!
        Mij mag je tips geven want ik wordt behoorlijk gestoord van het artelijke, afgunstige en manipulatieve gedrag van borderliners! Je staat als leek ook nog gewoon in elk opzicht bij elke instantie machteloos!!!
        Van mij moesten ze het verplichten dat als men weet dat iemand borderline heeft zich uit voor zorg niet mag voortplanten, want de echtgenoot en vooral de toekomstige kinderen zijn altijd de lul! Het is gewoon zielig om die kinderen iedere keer weer in die tornado te zien mee gesleurd worden 😦 en je staat daar gewoon machteloos tegen want geen mens die je helpt……
        Ik wil die stres van hun uit mijn leven bannen!!!!

    2. @ Doortje: er zijn allerlei gradaties binnen de borderline-problematiek. Tegenwoordig hoor en lees je ook dat mensen met autisme niet moeten trouwen, want dat daar alleen maar ellende van komt. Maar de één met de diagnose autisme functioneert anders dan de ander met autisme.

      In mijn bijdragen maak ik onderscheid tussen mensen met borderline-trekken en mensen met een borderline-persoonlijkheidsstoornis. De kenmerken van een ernstige borderline persoonlijkheidsstoornis zijn zeer heftig. Als je die officiële kenmerken van deze stoornis op een rijtje zet én daar nog eens de literatuur van o.a Simon Baron Cohen naast legt (het boek ‘Nul Empathie’), dan zijn mensen met een ernstige borderline-persoonlijkheidsstoornis niet in staat om kinderen veilig op te laten groeien. Het eerste wat je moet kunnen is redelijk stabiel zijn (je moet je eigen emoties bij wijze van spreken wat opzij kunnen zetten en uit kunnen stellen) en sensitief zijn voor de behoeften van kinderen (= empathie)/ Hoe je het ook wendt of keert: de kenmerken waarop de stoornis wordt gediagnosticeerd zijn zeer heftig. Als het niet zo heftig is zou ik eerder spreken van borderline trekken. .

      Als mensen met een borderline persoonlijkheidsstoornis langdurig worden behandeld, waardoor ze beter zichzelf leren kennen, hun emoties meer onder controle hebben en ook meer empathie aan kunnen brengen ligt dat anders.

      Je hebt gelijk dat er een spectrum bestaat aan stoornis (van zeer ernstig tot betrekkelijk mild). Maar in dat laatste geval spreek ik liever van borderline trekken en niet van een klassieke persoonlijkheidsstoornis.

      1. Dank u wel voor uw reactie op mijn schrijven. Ik hoop dat mensen die nogal oordelend zijn dit ook inzien, dus dat er veel gradaties zijn, en niet iedereen over 1 kam te scheren is. Ik kan mij overigens wel voorstellen dat mensen met een milde variant toch aangedaan kunnen zijn van enkele reacties hier, want sommige uitspraken in deze reacties zijn nogal oordelend over de gehele groep. Ik kan het me op zekere hoogte wel voorstellen dat wanneer men door een familielid met BL veel leed is aangedaan, dat men vanuit deze ervaring dergelijke reacties uit emoties neerschrijft, maar belangrijk is denk ik ook altijd alert te blijven dat men niet zelf ook leed en verdriet aanricht door zeer kwetsend te zijn tegen anderen.
        Net als Jen wens ik iedereen veel sterkte toe in het verwerken van het persoonlijke leed. En ik hoop dat men altijd even kritisch is naar zichzelf toe als naar een ander, of je nu wel of geen BL hebt.

    3. Tsjonge, kennelijk roept dit onderwerp heel wat reacties op! En zoals te verwachten was: ook veel heftige reacties. Je zou er de transactionele analyse op los kunnen laten, die ook door Henk50 wordt genoemd. Het is kennelijk heel moeilijk om genuanceerd te reageren (vanuit de volwassen positie reageren). Er wordt voortdurend over elkaar geoordeeld (boven-positie). Wat dat betreft is Djoke met haar reactie een heel positieve uitzondering: bewonderenswaardig!

      Het valt me ook op dat er soms nogal relativerend over borderline stoornissen wordt gesproken. Maar als je de officiële kenmerken op een rijtje zet dan is het een zeer heftige psychiatrische stoornis waar de patiënt en zijn omgeving ontzettend veel last van hebben.

      Heb je die kenmerken niet, dan moet je ook niet over borderline spreken, dan is er iets anders aan de hand. Ben je behandeld, en je hebt je problemen na veel jaren van behandeling kunnen overwinnen, dan ben je toch genezen van je borderline problematiek? Of zie ik het verkeerd? Je blijft wel je leven lang kwetsbaar. Maar iemand die ernstig depressief is geweest noem je toch ook niet (als hij hersteld is) nog steeds depressief (al is de kans op herhaling vaak nog wel aanwezig).

      Zoals Henk50 al schrijft: er is wel een heel scala aan borderline-problematiek. Een ernstige borderline-persoonlijkheidsstoornis is heel wat anders dan borderline-trekken. Ik vrees inderdaad dat (gezien de kenmerken die er bij horen) iemand met een onbehandelde ernstige borderline persoonlijkheidsstoornis niet in staat zal zijn om op een goede manier kinderen op te voeden. Leg de officiële kenmerken er maar eens naast, dan kan dat niet goed zijn voor kinderen.

      1. wat een mooi / duidelijk bericht heb je geplaatst ,Sanne ..het is zo jammer inderdaad dat mensen ‘tegen’ elkaar gaan….. maar ondanks al die reacties… probeer ik als ‘borderliner’ zijnde. en ik heb daarnaast ook meerdere stoornissen.. ik heb borderline. angststoornis, dissociatieve stoornis en adhd. dat is een traject geweest van nu ruim 10 jaar lang therapieën en opnames en met medicatie en nog steeds 3x p week thuis begeleiding…… soms kunnen ‘borderliners’ nog zo veel inzicht krijgen
        en wel volwassen reageren zo maar te zeggen maar het is en blijft een stoornis die voor ieder individu weer anders is.de één heftig de ander in milde vorm, dus inderdaad dan alleen sprake van borderline-trekken… in mijn geval is het wel heel diepgeworteld….. en gepaard gegaan met een hoop ellende… en nog dagelijks moeten ‘vechten voor je bestaan’. en ondanks de 10 jaren al bijna letterlijk alle therapieën te hebben gehad die er zijn…. loop ik toch nog op bepaalde gebieden tegen de muur …. / loop ik vast.
        het is niet iets wat een borderliner moedwillig doet. of om heeft gevraagd.
        dus voor de mensen met omstanders met borderline…. het is moeilijk voor jullie, maar probeer zeker ook niet te vergeten wat een interne strijd het ook kan zijn voor de borderliner zelf. en zeker een ander kwetsen gebeurt niet moedwillig.
        aan de andere kant ja snap ik de reacties ook wel dat mensen er niet mee samen willen leven zo maar te zeggen. ik heb door de jaren heen zoveel onbegrip over me heen gekregen. want veel mensen inderdaad vinden het van de zotte zich aan te passen aan jou stoornis. zo maar te zeggen……. dat snap ik ook….
        vandaar dat ik toch al met al weinig mensen om me heen heb… maar de mensen die er nog zijn , zijn waardevol! en lopen niet zomaar weg van een Bordie…..
        en ik vind het heel mooi hoe jij het ook verwoordde… dat het moeilijk is voor sommige mensen om ‘genuanceerde volwassen reacties te plaatsen’.
        er word veel op mekaar af gegeven dat is erg jammer. maar ik probeer zowel van de mooie als zelfs de ‘bottere’ ondoordachte reacties hier, te leren.
        het kan allemaal weer meer inzicht geven op bepaalde vlakken…
        veel berichten hier zit veel emotionele lading onder……
        de een kan wat beter nadenken alvorens iets neer te zetten…
        en de ander typt impulsief zijn reactie neer….. ieder z’n eigen…
        ik probeer er een beetje doorheen te kijken.
        iedereen heeft zijn eigen rugzakje. en zit toch met een bepaalde reden deze berichten te volgen denk ik dan….
        probeer dan niet op mekaar af te geven maar juist van elkaar te kunnen leren 🙂

  21. Hallo allemaal,

    De reacties op deze blog schieten van links naar rechts. En dat begrijp ik heel goed als kind van een borderliner en zus van een borderliner. Weet dat niemand volledig gelijk heeft en iedereen een beetje naar mijn idee. Mijn moeder houdt van haar kinderen, van mij. Daar ben ik van overtuigd. Toch ging er in de jeugd van mijn broer en mij veel mis. Zaken waar ik haar diep om heb gehaat. Het heeft mij jaren verloren tijd gekost en pas toen ik zelf tot de conclusie kwam dat zij te kampen had en heeft met een persoonlijkheidsstoornis, kon ik die haat omzetten in soms momenten van frustratie en veel momenten van berusting. Wat voor mij echter onverteerbaar blijft, is de keuze die borderliners niet maken als ze zich niet laten behandelen. Voor mijn moeder is het te laat, ze weet het niet, wil het niet weten en is te oud om nog een behandelproces in te gaan. Ze komt bovendien uit een tijd dat borderline ‘niet bestond’ in de maatschappij. Mijn broer worstelt momenteel met zijn stoornis. Twijfelt tussen wel en niet behandeld worden. Maar de geschiedenis herhaalt zich voor mij. Dat is pijnlijk en heel verdrietig. Ik vind niet dat mensen met borderline geen kinderen zouden mogen/moeten krijgen. Ik vind wel dat mensen vandaag de dag zelf niet hun ogen mogen sluiten voor hun stoornis. Want dat is puur egoisme. En een egoist hoort geen ouder te zijn… Een borderliner met kinderen heeft een enorme verantwoordelijkheid naar zichzelf en naar anderen om zijn probleem aan te pakken naar beste vermogen. Want borderline kan worden behandeld. Maar ik weet ook uit ervaring dat juist een borderliner zijn/haar eigen problemen als laatste onderkent. Dat is namelijk een heel pijnlijk proces, je moet je eigen zijn veroordelen voordat je aan de slag kunt met jezelf. En zeg nou zelf; wie wil dit nu graag? Dan moet je ontzettend sterk zijn en heel veel liefde en hulp om je heen hebben. Helaas heeft niet iedereen dat en wordt de omgeving en jammer genoeg ook de eigen kern als kinderen dus ongewild de dupe. Een moeilijk verhaal voor heel veel mensen. Het doet me pijn! Maar ook borderliners zijn mensen, waardevolle mensen!

    1. Beste Silvia. Ik hoop dat je het me niet kwalijk neemt, maar ik wil graag even reageren op je reactie. Ten eerste wil ik zeggen dat ik het heel vervelend voor je vindt dat je hebt meegemaakt, wat je hebt meegemaakt.
      Verder wil ik graag even inhaken op het volgende. Je schrijft: ´Maar ik weet ook uit ervaring dat juist een borderliner zijn/haar eigen problemen als laatste onderkent´. Helaas en heel spijtig voor je vind ik het dat dit jouw ervaring is, maar dit zegt niet iets over mensen met deze stoornis in zijn algemeenheid. Er zijn veel mensen die aan deze stoornis lijden die wel hun aandeel zien, zichzelf er vreselijk om voelen, en in therapie gaan. Ik schrijf dit omdat je schrijft; ´dat juist een borderliner´.. Dit geeft mij het gevoel dat je het over mensen met Bps in het algemeen hebt.
      Ik vind het ook altijd pijnlijk wanneer mensen schijven of het hebben over ´een borderliner´. Mensen met een stoornis zijn in de eerste plaats mensen, en daarnaast hebben ze een stoornis.
      De maatschappij staat zo bol van vooroordelen over deze stoornis, die geheel niet kloppen, dat men de stoornis wil laten vallen en veranderen in ERS (als dit niet al gebeurd is, her en der wordt dit al gebruikt).
      Heel vaak worden mensen met een narcistische persoonlijkheidsstoornis door de omgeving, zelfs nog zonder dat er een dokter aan te pas is gekomen, onterecht gezien als mensen met Bps (borderline persoonlijkheidsstoornis). Deze 2 stoornissen zijn echter een wereld van verschil ten opzichte van elkaar. Maar men heeft nog steeds het vooroordeel dat mensen met borderline manipulerende egoïsten zijn, en verwarren het daardoor met de narcistische persoonlijkheidsstoornis. Dan is de moeder die manipuleert om de kinderen bij vader weg te houden volgens deze vader een ´borderliner´, terwijl ze feitelijk een narcistische persoonlijkheidsstoornis heeft. Erg pijnlijk voor mensen met bps om steeds tegen dit vooroordelen aan te hikken, waar ze zich helemaal niet in herkennen. Ik denk dat veel mensen met bps juist heel gevoelige en eerlijke mensen zijn.
      Ik bedoel dit overigens niet als een aanval op jou hoor!! Ik dank je juist voor het delen van je verhaal, en wens je al het goeds.

  22. @Henk. Je hebt gelijk. Als kind van zo een moeder… het doet pijn om het te zeggen…. want je houdt van je moeder en gunt haar alles. Zelfs jezelf als het perfecte kind. Maar waar was ik…..

  23. Hallo Henk,

    Een goede hulpverlener gaat er mijns inziens altijd vanuit dat hij nog lang niet alles weet, dat er nog veel te leren valt en dat er nuances bestaan. Een goede hulpverlener is nieuwsgierig naar ontwikkelingen op zijn vakgebied en bovenal (!!!) heeft hij respect voor zijn clienten.

    U heeft ervaring en u heeft de basisproblematiek van mensen met borderline goed op een rij. Ook weet u het prikkelend op te schrijven. Daar is mijns inziens ook alles mee gezegd.

    Allereerst. Wat is uw motivatie geweest bij het schrijven van deze blog? Het is geen verhaal waar iemand mee aan de slag kan, op een positieve manier. Zelfs de kinderen van ouders met borderline niet.

    Aan de mensen die van streek zijn geraakt door het lezen van dit artikel, wil ik graag het volgende mededelen:

    Er wordt steeds meer bekent over de werking van de hersenen. Behandelingen worden steeds beter. Vroeger wist men niet goed wat er aan borderline te doen was, met alle gevolgen van dien, voor de persoon met borderline en voor de direct betrokkenen.

    Borderline heeft kenmerken waarin elke persoon met borderline zich in meer of mindere mate kan herkennen. Niet elke ‘borderliner’ heeft last van elk kenmerk. Het kan ook zijn dat iets een tijdje speelt en dan weer een (lange) periode niet.

    Belangrijk is dat er aan borderline kan worden gewerkt. Heel hard gewerkt. Daar is hulp bij te krijgen, steeds betere. Hoe hard iemand wil en kan werken, dat ligt aan de persoon zelf. Het is een confronterende, lange, pijnlijke,eenzame, droevige weg. Maar het leven kan er beter op worden. Veel beter. Voor jezelf en voor je omgeving.

    Heb je last van borderline en wil je gelukkiger worden en dat je omgeving gelukkiger wordt, dan zul je altijd weer bij moeten schaven. Altijd bijsturen. Dwz, steekt iets de kop op wat je nog niet onder de knie hebt, dan ga je opnieuw aan de slag, dmv therapie, praten, lezen, leren, werken. Zie het maar als een leven lang studeren.

    Borderline is rot, heel rot. Maar als je leert hoe je er (meer) grip op kan krijgen, dan is het niet meer zo’n monster. Het is een hele verantwoordelijkheid, waar je niet om hebt gevraagd. Maar zo is het leven.

    Hou het klein, kies waar je aan wilt werken, ga ervoor, ploeter en dan….succes!! Geniet, wees trots en dan ga je weer een stapje verder. Als je dat doet (en een goede therapeut leert je hoe het moet), dan wordt je een rijker mens.

    Perfect wordt het niet. Maar dat geldt voor iedereen. Probeer van het leven te genieten en tegelijkertijd aan jezelf te blijven werken, zodat de generatie na jou misschien niet meer zo hard hoeft te knokken.

    Terug naar Henk. De mensen die op uw blog afkomen zijn zoekende en daarmee kwetsbaar. U bent hulpverlener, dus dat weet u. Het verbaast mij dan ook dat u op zo’n stellige en minzame manier schrijft over de problemen van uw doelgroep. U zegt hulpverlener te zijn, maar u pretendeert dat er niets te helpen valt. Borderline is (zo stelt u) immers hopeloos. Zelfs als iemand u schrijft wel degelijk succes te hebben geboekt, dan doet u dit snel af als dat er wel geen sprake van ‘echte’ borderline zal zijn.

    Ik vind het heel (!!) erg dat er nog altijd zoveel hulpverleners bestaan die hun eigen gelijk en ego belangrijker vinden dan het welzijn en de vooruitgang van de patient. Dit is superschadelijk en staat de ‘evolutie’ van therapieen in de weg.

    Aan alle borderliners: Aan borderline valt te sleutelen. Echt. Enne…je bent geen monster hoor, je hebt gewoon heel erg veel pech.

    Liefs, Loesje

    1. @ Loesje: dank voor je reactie. Mijns inziens versmal je echter datgene wat ik heb geschreven tot je eigen denkkader. In ieder geval komt mijn bedoeling niet tot zijn recht. Ik schrijf niet over de behandeling van ‘borderline’, maar over het krijgen van kinderen als je een (ernstige) borderline persoonlijkheidsstoornis hebt.

      Ik schrijf ook niet dat borderline-problematiek niet behandelbaar is. Bovendien heb ik duidelijk genuanceerd: er is veel verschil tussen borderline-problematiek en een ernstige borderline-persoonlijkheidsstoornis. Vanuit dat laatste kader en met name in relatie tot de rechten van het kind heb ik mijn bijdrage geschreven.

      Het opvoeden van een kind is een complexe opdracht. Als je een ernstige borderline-persoonlijkheids-stoornis hebt is het zaak eerst veel energie in de behandeling te steken en niet te denken: als ik maar een kind heb gaat het vanzelf beter. Je schrijft zelf ook dat een behandeling een enorme psychische investering betekent met vaak een terugval. Daarmee raak je de kern van wat ik bedoelde te schrijven: als het zo’n intensieve weg is, heb je dan wel de psychische energie voor de opvoeding van een kind? Want het opvoeden van een kind vraagt om ruimte, om ‘over’ hebben. Juist mensen met ernstige borderline-problematiek hoor ik vaak zeggen dat ze zich ‘op’ voelen (en dus niets ‘over’ hebben).

      Kijk ik naar de kinderen, dan is mijn antwoord dat ik helaas veel teveel ellende heb gezien bij kinderen van moeders met een ernstige borderline-persoonlijkheidsstoornis. Niet omdat deze moeders niet ook het beste voor hun kind willen, maar omdat ze teveel energie moeten steken in het zichzelf boven water houden, in het overleven.

      Dat ik dat zo vind heeft niets met een eventueel ego te maken, zoals je schrijft. Ik reageer op wat ik gezien heb. Ik zou mijn kop in het zand steken als ik die schade zou ontkennen.

      Precies zoals ik overigens ook steeds weer heb gezien dat het voor mensen met een ernstige(r) verstandelijke beperking bijna onmogelijk is om een kind op te voeden. Dat kan alleen als er een groot en betrouwbaar netwerk beschikbaar is. Helaas is dat netwerk juist bij moeders met een ernstige borderline-persoonlijkheidsstoornis vaak afwezig.

      Gisteren promoveerde psychologe Elsa van der Molen op een onderzoek over de overdracht van problemen van moeders op kinderen. Dat onderzoek leidt o.a. tot dezelfde gevolgtrekking als de bedoeling van mijn blog: als je niet eerst zelf een goede behandeling volgt loopt je kind later aanzienlijke risico’s.

      1. Goede avond,

        Bedankt voor de reacties. Ter verduidelijking: Ik ben zelf een ‘ernstige borderliner’. Ernstig, daar is geen twijfel over mogelijk. Ik heb echter, door bijna twee decenia ploeteren, stabiliteit bereikt, lastige eigenschappen en gedragingen de kop ingedrukt en zeer, zeer veel (zelf-) inzichten vergaard. En ik ben nu moeder.

        Ik ben echter niet klaar. Als (ernstige) borderliner ben je helaas nooit klaar. Zoals ik al zei is het een kwestie van bijschaven en hard werken. Het moederschap is en blijft voor mij inderdaad een nieuwe uitdaging. Een mijnenveld vol risico’s tot oude gedragingen. Maar met goede wil en introspectie, kom je ver.

        Mijn punt: Borderliners zijn mensen. Zijn moeders. Zijn vrouwen ( of mannen) met gevoel. Sommige zijn niet in staat tot zelfinzichten, zelfkritiek, sommigen zijn intelligent, sommige niet, sommige willen vechten, andere niet. Dit laatste is niet anders dan bij mensen zonder borderline. Er bestaan goede en slechte ouders, luie, egoistische, lieve, zorgzame.

        In de psychologie heb ik eigenlijk nooit zo erg gehoord van ‘ernstige borderliners’. Wel van: ‘persoonlijkheidsstoornis- ……. Met borderline trekken’ en van ‘borderline persoonlijkheidsstoornis’. En dan zijn er ook nog de ‘gewone’ mensen met borderline trekken. Mocht u twijfelen: menig psychotherapeut/psychiater/psycholoog heeft mij als borderline persoonlijkheidsstoornis gediagnostiseerd. In mijn zoektocht naar verbetering heb ik er heel wat gekend. Er is mij echter ook door menig psych respect toegekent door de ‘vastberadenheid en mijn vermogen tot introspectie en het feit dat ik zo’n ander mens heb weten te worden’. Bijna borderliner-af dus. Helaas sta ik in de opvoeding van mijn dochter opnieuw zelf in de kinderschoenen. Ik moet het rad opnieuw uitvinden. Wat overigens voor alle ouders geld.

        Ik ontken niet de problemen en vreselijke effecten die borderline op kinderen kan hebben en meestal heeft. Ik ontken ook niet dat het een zeer serieuze beslissing is, die niemand en al helemaal een borderliner niet, licht mag nemen.

        Ik wil alleen zeggen dat borderliners mensen zijn. Dat borderliners wel degelijk naar zichzelf kunnen kijken, mits ze de intelligentie bezitten, de juiste hulp krijgen en willen. Ik wil u erop wijzen dat u zelf waarschijnlijk een versmald beeld hebt gekregen, door uw ervaringen. Uw ervaringen zijn reeel en uw zorg is terecht, alleen uw manier van benadering niet. Er zijn in inmiddels zoveel therapieen, er zijn zoveel mensen en zoveel soorten borderliners.

        Het opzetten van een blog als deze brengt een verantwoordelijkheid met zich mee. Mijns inziens is uw tekst echter ontmoedigend (al is dat vast ook uw bedoeling), eenzijdig en grenst aan discriminatie.

        Borderline is een ziekte. Ook borderliners hebben het recht op kinderen. Ze dienen dan echter wel hun verantwoordelijkheid te nemen. Er bewust voor te kiezen ( en blijven kiezen) dat de ruimte voor ‘de borderline- gevoelens’ gestructureerd moet worden, op momenten dat het kind er niet is. Dat er ongelooflijk hard gewerkt moet worden en dat er al bergen zijn overwonnen VOOR de keuze een kind te verwekken. Etc etc. Maar niettemin is het niet aan u om over zo een persoonlijk, wezenlijk en pijnlijk iets heen te walsen zoals u mijns inziens doet in uw tekst. Het is kwetsend, bevooroordeeld en schadelijk.

        Ik hou het hier verder bij, ik heb mijn aandacht weer nodig voor mijn kind en mijn borderline.

        Het beste, Loesje

      2. Loesje, je noemt het moederschap ‘een nieuwe uitdaging’. Kleine correctie: een kind opvoeden is geen uitdaging, maar een uiterst serieuze verantwoordelijkheid! Een kind is geen proefkonijn waarop je even kunt uitproberen in hoeverre jij je als ‘genezende borderliner’ staande kunt houden! Als kind van een borderliner krijg ik hier gewoon kippenvel van…

        Ook zeg je ‘dat borderliners recht hebben op kinderen’. Hier krijg ik het helemaal koud van! Niemand heeft ‘recht’ op een kind, maar een kind heeft recht op ouders. Beide zaken bekijk jij uit je eigen perspectief: JIJ vindt het een uitdaging, JIJ hebt er recht op… En dat vind ik heel egoistisch.

        Als jij echt je eigen verantwoordelijkheid neemt, dan zou je moeten zeggen: ik ben door mijn borderline niet volledig in staat behoorlijk een kind op te voeden, dus ik bespaar een kind een moeilijk leven en neem geen kinderen.

        En over deze blog: ik ben ongelofelijk blij dat er ook nog mensen bestaan die kinderen van borderliners WEL serieus nemen. Ik vind het heel erg goed dat deze blog bestaat!

      3. Weet je wat laten we alle borderliners in het vervolg laten steriliseren. en alle kinderen met zulke ouders zo gauw mogelijk bij de kinderbescherming melden! Petities erover maken en allemaal tekenen. En wie toch een kans wil testen laten ondergaan. Dan helpen we we het de wereld uit. Dit zijn onmensen die lekker in hun eigenwereld horen en waar men het minst last van moet hebben, blijf psygisch gezond of ke heb pech. en iedereen een pamflet uitdelen met de symptomen ervan zodat je het in je omgeving meteen kan herkennen en deze kinden uit de armen van deze zieke mensen houden. Het moet stoppen

    2. Zoals je al zegt, de borderliner moet ZELF ook ECHT hulp willen. Maar de borderliner waar ik mee te maken heb, doet dat niet. Borderliners kunnen/willen totaal geen eigen verantwoordelijkheid dragen, dus als ze hun eigen aandeel niet zien, hoe kunnen ze dan ooit geholpen worden met therapie? Als ze niet willen inzien dat ze er zelf ook wat aan kunnen doen, als zichzelf nooit ergens de schuld van geven, dus ook niet van hun nare gedrag tegenover anderen, dan valt er niets aan de borderline te doen. Borderliners projecteren, want ze kunnen/willen zelf geen verantwoording dragen voor hun gedrag. Anderen krijgen altijd de schuld van alles want zelf zijn ze natuurlijk perfect. Niet dus.

      1. Jessicia, je schrijft dat een borderliner geen eigen verantwoordelijkheid kan en wil dragen, zich nooit schuldig voelen…dit soort reacties bedoel ik dus in mijn berichtjes. Dit is erg over 1 kan scherend. Je hebt geen idee hoe je hier iemand mee kan kwetsen.
        Ik vind het echt heel erg vervelend voor je dat je zo een vervelende jeugd gehad hebt, maar vergeet niet dat ook het karakter van je moeder heeft meegespeeld in de manier waarop ze met je om is gegaan, zoals ik al schreef is ze waarschijnlijk een narcistische persoonlijkheid (ik hoop nu dat ik niet 2 mensen door elkaar haal, en anders mijn excuus). Het kan niet zo zijn dat je aan de hand van iemand zijn of haar diagnose weet wie deze persoon is, of denkt te kennen.
        Zoals ik al eerder schreef; ik heb bordeline, maar neem wel mijn verantwoorlijkheid, voel me wel heel erg schuldig. Juist uit dit enorme schuldgevoel, zeg en doe ik dingen niet omdat dit een ander kan kwetsen, terwijl ik mensen, die geen borderline hebben, juist zo ongelofelijk bot uit de hoek zie komen. Sorry dat ik het zeg Jessica, maar als ik jouw berichtjes lees, dan krijg ik pas kippenvel. Ik kan niet voorstellen dat iemand een ander wil aandoen zulk beledigende tekst te schrijven. Ik durf te zeggen dat ik, met mijn borderline, veel voorzichtiger met mensen omga. Er zal bij jou, net als bij mij overigens, veel leed zitten, en ik begrijp je frustratie daarom wel goed tegen ´de groep´ met bps, die in jouw ogen wellicht je moeder vertegenwoordigen, maar ik hoop dat je op den duur zult leren inzien, dat ´deze groep´ uit allemaal individuen bestaat, die ieder een heel eigen persoonlijkheid en karakter hebben.
        En ja, ik ben toch echt een borderliner. Ik ben zelfs van low borderline naar high borderline gegaan, wat dus een enorme vooruitgang is. Er is hoop voor iedereen.

      2. Hoi Jessica,

        zelf strubbel ik ook met een vriendin die volgens haar eigen zeggen ptss heeft, ik wil het geen naam geven maar ik heb haar vaak aangegeven om verder te zoeken naar haar gedrag problemen. Ze geeft zelf aan zwart/wit te denken extreem jaloers te zijn naar mijn kinderen en naasten en een slechte moeder of partner te zijn. verder dan dit zeggen gaat ze niet. Ondertussen zie ik wel dat haar twee kinderen onder haar gedrag leiden. zodat deze zin mij erg bekend voorkom (Dat kan leiden vormen van kleineren, mishandelen of passief maken van het kind. Niet zelden gebeurt dat onder het mom van goede zorg.) Ik had een jaar geleden al contact met het AMK en die vertelde mij dat er genoeg hulpverlening om haar heen is. Tot nu toe geef ze de problemen thuis de schuld aan het oudste kind nu 14 jaar oud met veel gedrag problemen. dan komt deze zin mij bekend voor (Deze moeders gaan net zo lang door totdat ze een dokter vinden die gevoelig is voor hún verhaal) Ik zelf mocht 1 keer bij de hulpverlening aanwezig zijn en merkte dat zij het verhaal van de problemen omdraaide. Op het moment ben ik het vechten zat en heb sinds enkele dagen de relatie verbroken. voel me nu alleen heel erg schuldig dat ik twee kinderen achter laat die geen veilige haven hebben. ondertussen is er wel een gezinsvoogd in beeld. ik hoop echt dat deze persoon door haar verhalen heen prik.

        Rens

  24. Het is veel waarschijnlijker dat de types (zoals de moeder van 81 etc.) die hieronder staan beschreven een narcistische persoonlijkheidsstoornis hebben.
    Want dat borderliners graag de aandacht hebben…??? Negen van de tien willen juist niet in de spotlights staan, maar hebben eerder de behoefte om aan de zijlijn te staan, of zich te verstoppen.
    Jammer dat er nog steeds zoveel vooroordelen zijn. En; iemand is geen borderliner, iemand heeft het. Zoveel verschillende karakters etc. Geen ´borderliner´ is hetzelfde

  25. Ik wil toch even reageren op de uitspraken hier. Bij mij is ook borderline geconstateerd, maar ik heb juist last van een heel absurd groot geweten, manipuleer niet, zie alles JUIST als mijn schuld en ga zo maar door. Ook ben ik heel lief met kinderen en juist overbezorgd, zou ze nooit een haar krenken, al doe ik ze omdat ik overbezorgd ben, ze wellicht ook te kort (heb zelf overigens geen kinderen, maar heb ze wel regelmatig om mij heen).

    1. @ Jen: de kenmerken van een borderline persoonlijkheidsstoornis (volgens de DSM IV-TR) staan beschreven op mijn blog van 14 september 2013. Als die kenmerken bij jou niet of nauwelijks van toepassing zijn kun je je afvragen of er werkelijk sprake is van een borderline persoonlijkheidsstoornis. Het zou best kunnen zijn dat -als je opnieuw en door een andere psychiater een diagnose zou laten stellen – er een andere diagnose (of: geen diagnose) uit zou rollen.

      1. Dissociatie, automutileren, stemmingswisselingen, laag zelfbeeld, verlatingsangst (maar ook bindingsangst) etc. etc. zijn allemaal helaas bij mij aanwezig. En ja, ik ben meermalen gediagnostiseerd.
        Ik vind het gewoon zo jammer dat er zoveel vooroordelen zijn, dus dat een borderliner manipuleert, graag de aandacht heeft etc. want dat hoeft helemaal het geval niet te zijn. Dit heeft met het karakter te maken van ´de borderliner´ niet met het feit dat je borderline hebt. Ik kan nog geen kleine leugen vertellen wegens een te groot geweten, en ja, een groot geweten kan een borderliner dus ook hebben.. Er zullen vast ook borderliners zijn, die andere mensen voorliegen, manipuleren en ga zo maar door, maar zie dit ajb als een trek van die persoon, ´als een narcistisch persoonskenmerk´ en niet persé als een kenmerk van borderline, want onder deze vooroordelen lijden ook de mensen die gediagnosticeerd zijn, maar deze dingen niet op toepassing zijn. Het doet mij dan ook verdriet wanneer iemand zulke dingen van je denkt omdat je dat etiketje hebt, terwijl het heel anders kan liggen, en ik juist eerder mezelf zou schaden dan een ander. Leer eerst de persoon kennen zou ik zeggen.
        Dit gezegd hebbende.. denk ik niet dat het verstandig is wanneer iemand met ernstige borderline aan kinderen begint. En nu wil ik niemand kwetsen, en ook ouders met een lichte vorm van borderline kunnen denk ik prima ouders zijn (al loop je denk ik wel het gevaar dat door zwangerschap e.d. het kan verergeren door verandering in de hormoonhuishouding etc.), maar als je een ernstige vorm hebt, dan zal het kind er toch onder te komen lijden, zoals ook het geval is met andere ernstige geestelijke aandoeningen, en zou ik dit een kind niet aandoen. Ik heb het vermoeden dat mijn moeder ook een borderliner is, en hier kwam een postnatale depressie bij. Wanneer ik een normale jeugd had gehad, dan was ik vast een heel ander mens geweest, ging ik niet met zoveel pijn door het leven. Maar het zijn de vooroordelen die mij nu gek genoeg nog het meeste pijn doen..

  26. wat een onzin allemaal er werd bij mij op mn 31 borderline vast gesteld bleek ik mn hele leven al tehebben veel dingen vielen op hun plek heb nu zoontje van 4 en dat gaat super trainingen gedaan en als je er voor open staat werken die echt wel en jaloers dat ken ik niet er zijn zoveel verschillende soorten borderline dus niet iedereen is het zelfde daarin

  27. Ik vind dit erg om te lezen zeg! Ik ben 34 heb een zoontje van 3,5 en heb Borderline.
    Ik vind dat ik een goede moeder ben en doe echt mijn best! Mijn zoontje is gek op mij en ik op hem. Ik ben blij dat ik vannuit mijn werk op het KDV veel ervaring heb op gedaan maar dat kunnen “gewone ouders” ook wel gebruiken. Voor een hond doe je toch ook een puppiecursus. Het allerbelangrijkste vind ik dat hij gelukkig word!!!

    1. Oh my god, een borderliner die op een KDV werkt?!

      Natuurlijk denk jij dat je het goed doet, borderliners kennen geen zelfkritiek, ze denken dat ZIJ alles goed doen en de ander doet altijd alles fout! Als ze eens naar zichzelf keken zoals ze naar anderen kijken, zouden ze inzien dat ze heel wat aan zichzelf zouden moeten doen. Maar helaas, zelfreflectie zijn ze niet toe in staat
      .
      Je zal vast willen dat je zoontje gelukkig wordt, maar alles wat hij later als hij voor zichzelf gaat opkomen ook gaat zeggen of doen: het moet wel in jouw straatje passen. Zo is de wisselwerking nu eenmaal tussen borderliners en omgeving.

      Ik was vroeger gek op mijn moeder, een moederskindje, tot ik volwassen werd en ineens een complete nieuwe wereld zag, aangezien ik in een verdraaide wereld was opgevoed dankzij die borderline.

      1. Ik vind het heel vervelend dat jullie zo’n negatieve ervaringen hebben mee gemaakt!
        En begrijp dit ook mijn opvoeding was ook bagger. En ik heb nog steeds vermoedens dat mijn moeder ook Borderline heeft.
        Maar ik ben daarom bewust met kinderen gaan werken omdat ik mijn opvoeding anders wilde doen. Ik heb jaren therapie gehad voor dat ik een kind wilde. Ik heb hierdoor een spiegel voor me kunnen houden en mijn soms wat heftige reacties naar mensen die dicht bij me staan onder controle kunnen krijgen. Ik heb hard gewerkt en met medicatie ben ik stabiel.
        Anders was ik ook nooit aan kinderen begonnen.
        Ik vraag ook optijd hulp als het slechter gaat met me. En krijg ook nog begeleiding zo nodig bij de opvoeding.
        Ik weet ook dat mijn kind last van me heeft als het slechter gaat. Maar ik heb gelukkig een goede achtervang van partner en opa en oma.
        En ik zeg elke gek zijn gebrek. Iedereen heeft valkuilen jullie ook. Als je er maar iets mee doet.

        En over het stukje KDV werk. Dat is voor een Borderliner geen enkel probleem want die kinderen staan niet dichtbij is geen familie. Dus daar kan ik rationeel mee omgaan.
        En vergeet niet Borderline heeft ook positieve eigenschappen. Ben erg enthousiast/ creatief en heb inlevingsvermogen. Ze zeggen dat wij alles zwart/wit zien maar eerlijk gezegt vind ik dat jullie het zo nu zien. Ik hoop dat ik hierdoor een ander beeld kan geven.

      2. Dankjewel voor je reactie, ‘bizwie’.
        Ik vind het belangrijk dat er onderscheid wordt gemaakt tussen mensen met een borderline-persoonlijkheidsstoornis en mensen met trekken van borderline. Bij mensen met een heftige borderline-persoonlijkheidsstoornis loopt kinderen bij de opvoeding grote risico’s. Borderline-trekken komen veel vaker voor. Met psycho-educatie (‘hoe ga ik met mezelf om’), een goede partner in de opvoeding en eventueel medicatie is dan wel een goede kwaliteit van opvoeding mogelijk.

      3. Ik vind ook echt dat kinderen beschermd moeten worden! En goed dat ze deze mensen in de gaten houden. En ik weet helaas dat niet iedereen hulp vraagt net als ik.
        Maar en zijn ook “gewone mensen” die hun kinderen verwaarlozen dus vind ik het jammer dat erdan alleen naar een Borderliner word gekeken. En buiten dat heb ik e en die andere borderliners ook niet voor gekozen om dit te krijgen.

      4. Nou jes nu je zo aan het blazen bent over hoe jij het heb gehad met jou moeder. En ik zie hoe jij een hokjes denker bent. En allees beschilderd als slecht . Zal jij er ook niet een lichte vorm van hebben. Tenslot van rekening kunnen anderen mensen er niks aan doen dat dit jou is overkomen. Ik vind niet dat jij zo je mening mag uiten. Want nu doe je het zelfde als je moeder kleineren en dat vond jij toen die tijd ook niet leuk. Ik heb zelf 2 nichtjes die bordelin hebben en een dochter met een beperking dus kom mij nou niks vertellen van hoe of wat. Als je zo haat dragend blijft dan kom je je eigen snel tegen. Daar kan je je moeder wel de schuld van geven maar jij bent de gene die wat met je eigen gevoel moet doen. Jou moeder was ziek en als het goed is jij niet toch.

      5. Jessica uit jouw reacties blijkt wel dat jij dan wel geen bl hebt maar wel duidelijk een andere psychische stoornis. Misschien moet je eerst je verleden een plek geven en dan alles eens opnieuw bekijken. Ik ben een BL dochter met BL en schrik enorm van jouw uitlatingen. Ik zal je nog iets sterkers vertellen. Ik ben opgenomen geweest op een paaz afdeling en werkzaam als B-verpleegkundige in een psychiatrisch ziekenhuis! Bekijk niet alleen naar je eigen situatie en verbreed je horizon.

  28. Ik ben door een borderliner opgevoed en ik zal hieronder beschrijven hoe moeilijk het is om met haar om te gaan (ik ben inmiddels volwassen). Dus aub borderliners, vind jezelf niet altijd zo zielig maar kijk ook eens naar wat je bij je omgeving aanricht! Ik besef heel goed dat borderline een ziekte is en dat je daar niet voor kiest. Maar je kunt niet eindeloos van je omgeving verwachten dat ze met je blijven omgaan als je zo moeilijk in de omgang bent.

    Ze heeft een gebrekkig realiteitsbesef waardoor ze ervan overtuigd is dat normale dingen raar zijn, en rare dingen juist normaal. De hele wereld is gek behalve zij. Ze presenteert dit zodanig dat je het gevoel krijgt dat dit ook de werkelijke realiteit is en vooral dat je haar dus moet geloven. Als je zo wordt opgevoed, mag het duidelijk zijn dat je later als volwassene in een hele nieuwe wereld terechtkomt als je ontdekt dat het er in de échte wereld juist heel anders aan toe gaat dan zij altijd vertelde.

    Je moet met haar meepraten, want als jij een andere mening hebt, vat ze dat kennelijk op als een afwijzing en ben je verkeerd bezig. Dat laat ze dan ook duidelijk merken door
    beledigd te doen. Jij krijgt het gevoel dat je raar bent, terwijl het juist omgekeerd is. Zolang je hetzelfde over dingen denkt, is er geen vuiltje aan de lucht. Dan lijkt het zelfs gezellig. Maar zodra…

    Niemand is goed genoeg voor haar. Dus beklaagt ze zich over iedereen. Mensen zijn dom, arrogant, asociaal. Dit verkondigt ze heel fel (alsof ze diegene haat) en om allerlei vage redenen. Als je haar daarop aanspreekt, verzint ze ineens vage (maar logisch lijkende) argumenten waarvan ik niet kan controleren of ze waar zijn. Daarmee zet ze mij dus klem. Verkondig jij je (andere) mening over de beklaagde persoon, dan beland je in een felle discussie, want alleen haar mening mag waar zijn dus doet ze er alles aan om je te overtuigen.

    Ze speelt altijd het slachtoffer, want wat er ook gebeurt, anderen hebben het altijd gedaan. De hele wereld is tegen haar. Zij heeft er geen enkele schuld aan. Ze ziet totaal haar eigen aandeel niet, wat wel degelijk (soms ruimschoots) aanwezig is. Logisch dat ze dus van probleem naar probleem hopt. Probeer je haar (voorzichtig, want ze roept echt angst bij je op) duidelijk te maken dat ze het misschien anders had moeten aanpakken, dan krijg je de wind van voren. Want zij kan er niks aan doen (‘alsof ik kies voor ellende’) en je hoort achter haar te staan.

    1. Bijna 58 jaar oud, en ik kom erachter, dat mijn moeder van 81 lijdt aan een vorm van borderline. Ik lees het verhaal van Jessica en ik zeg na elke zin: ja, oh ja. Herkenbaar. Triest: de stoornis is nooit onderkend door vergoelijkend gedrag door mijn vader, die is gevlucht, eerst in zijn zaak (werk), daarna in zijn doofheid ( het uitzetten van zijn gehoorapparaat tijdens woedeaanvallen van mijn moeder). 30 jaar hebben zij in het buitenland gewoond. Alles achter zich gelaten waaronder mijn gehandicapte broer en mijn jongste broer van 17 jaar oud. Ik en mijn man hebben voor hen gezorgd en nog zorg ik voor mijn gehandicapte broer. Mijn ouders zijn onlangs teruggekeerd in Nederland. De trieste balans: mijn broers hebben zich afgewend, 1 van hen heeft het contact een jaar geleden verbroken. Mijn gehandicapte broer wil niet met het speciale vervoer naar mijn ouders en heeft me gevraagd niet uit te leggen hoe dat vervoer eigenlijk werkt. De kleinkinderen willen niet naar hun oma, vooral dat niet. Ze heeft er nooit goed contact mee onderhouden, maar verwacht te worden ingehaald als een koningin. Een ieder, die haar heeft geholpen wordt gekleineerd op een absurde wijze. Zelfs mensen, die mijn moeder hebben geholpen en eerst “geweldig” zijn volgens haar, worden een paar dagen later verguisd.
      Ik heb gezocht naar lotgenoten op internet om een manier te vinden om met haar om te gaan. Ik heb het niet gevonden. Er wordt sterk uitgegaan van de patiënt niet van de familie, al helemaal niet van de destreuze gevolgen voor kinderen van dergelijke patiënten.
      Het verhaal van Jessica doet me goed, want haar verhaal is zo herkenbaar. Ik denk niet, dat er een goede wenk of begeleiding te vinden is. Zowel de ouder van Jessica als mijn moeder zijn niet in een kadertje te vangen. Wel is het een opluchting om te kunnen lezen, dat je niet de enige bent met een “bizarre” ouder. En dat je zelf op latere leeftijd hebt uit kunnen vinden, dat wat je moeder je altijd heeft voorgehouden niet jouw waarheid is in het leven.

      1. Zulke mensen zijn zo goed in manipuleren dat ze ook iedereen weten te bespelen, ze vragen altijd en overal aandacht en die krijgen ze ook (teveel). Wij als kinderen worden daardoor vergeten, zoek het maar uit. Ik kan je wel het boek aanraden Leven met een borderliner en het boek Monsterverbond. De laatste vond ik erg confronterend en herkenbaar, een eyeopener. Je kunt ook googlen op emotionele chantage, daar vind je (helaas) vast ook veel herkenbare dingen.

      2. Mijn hemel….er zijn meer mensen die een borderline moeder hebben. Zelf werkzaam in de psychiatrie en toch niet erkennen waar je zelf jaren ondr gelden hebt. Vandaag is het duidelijk uitgesproken…mijn moeder is een borderliner. Jaren schuldgevoel gehad… Alles fout doen…. Tot de brief kwam met weer allerlei shit en ik me nu verweerd heb en haar niet meer wens te zien. Ze zal niet erg lang meer leven, ze is hoogbejaard, maar ik kan niet meer. Allerlei lichamelijke klachten door stress…ik kan het niet meer.

    2. Ik lees je verhaal, en lees mijn verhaal. Er gaat nu veel door mij heen, waar moet ik beginnen. Hulp voor mijn moeder? Hulp voor ons, het gezin? In welke malle molen komen we terecht?

      1. Altijd eerst hulp voor jezelf, als omstander moet je eerst aan jezelf denken, want doe je dat niet, dan walsen ze over je heen aangezien zij altijd alle aandacht moeten hebben. Dus gewoon voor jezelf kiezen, praat eens met een psycholoog, heb ik ook gedaan.

    3. Volgens mij ben jij hier de enige die gek is, jessica. Je staat niet open voor kritiek en neemt niks aan. Jij kent zo te lezen maar 1 iemand met borderline. Je bent van harte welkom een week mee te lopen met mijn leven. Ik heb borderline, adhd en ptss. Borderline gaat namelijk vaak gepaard met andere psychische stoornissen.

      Ik weet nu even niet wat ik hier moet schrijven want ik ben erg verontwaardigd. Jij denkt erg in hokjes en je wil jouw gedachtegang kosten wat kost niet aanpassen.
      Jammer.

      1. Typische reactie van een borderliner waar ik alleen maar om kan lachen, zo doorzichtig! Geen enkele borderliner zal toegeven manipulatief te zijn…

      2. Ik snap trouwens wel waarom je verontwaardigd bent, want mijn reactie waar jij op reageert vormt een spiegel en dat komt vast hard aan… Dat gebrek aan zelfinzicht is zo jammer bij borderliners, altijd kritiek op anderen maar van zichzelf zien ze het niet. Omstanders hebben het hierdoor verschrikkelijk moeilijk want op hen wordt alles geprojecteerd.

    4. Jessica, wat (h)erken ik je verhaal. Wat goed dat je stelling durft te nemen en wees gerust: je hebt meer dan gelijk en dat tegen de stroom in van allen, die alles wat je beschrijft ontkennen en je zelfs daarop aanvallen (ook dat hoort bij BPS).Dagelijks ga ik om met BPS dames (en heren) en ze reageren exact zo, als ze hier op het forum reageren.
      Voor mij staat als een paal boven water, dat iemand met BPS alleen herstelt, als hij of zij volmondig en zonder voorbehouden bereid is te veranderen. Zo niet, is het zoiets als aandacht en energie besteden aan een vergiet…….

      1. Michel, ik ben blij dat er ook nog mensen reageren zoals jij die wél door hebben hoe borderliners in elkaar zitten. Ze kaatsen alles wat je zegt terug en werkelijk alles wordt omgedraaid. Niet alleen in gesprekken maar in alles. Zie jij een rode trui? Dan zien zij een gele trui en waag het niet hen tegen te spreken. Hun waarheid is De waarheid en als je door een borderliner wordt opgevoed, word je dus compleet gehersenspoeld op deze manier. Ze vragen alleen aandacht voor zichzelf en het kan ze niet schelen dat hun omstanders hieronder lijden. Jij moet hun ellende absorberen omdat ze die zelf niet aankunnen. Het is zelfvernietiging als je met een borderliner omgaat. Je wordt binnenin kapotgemaakt.

        Natuurlijk zullen er nu weer reacties komen die dit allemaal ontkennen. Ja, ik gebruik harde woorden maar de waarheid is ook keihard, de ellende die borderliners aanrichten hakt er ook keihard in bij ons omstanders. Misschien dat jullie daarom in je eigen wereldje, je eigen waarheid leven omdat jullie de echte waarheid niet willen aankunnen?

  29. Nou Samantha, dat denk je alleen maar. Ik ben een dochter van een moeder met borderline en zij vindt dat ik goed terechtgekomen ben. Terwijl dat helemaal niet zo is, ja van de buitenkant misschien, maar binnen worstel ik vreselijk met heel veel dingen van vroeger. Dat weet zij natuurlijk niet, want dat vertel ik niet, om de simpele reden dat dat als krenking gezien zal worden en ze dan weer in de slachtofferrol schiet en ik weer de schuld krijg dat ik haar pijn doe.

    1. Ja maar omdat jij het rot heb meisje betekent het niet perse dat het bij iedereen zo is, ik bedoelde met mijn opmerking eerder de toon aan te geven dat het erg makkelijk is te benoemen borderline, ik bn veel testen verder en bleek dat ik voor de gemakzucht daarop gediagnosteerd ben, met een psygoloog die toegaf dat het inderdaad snel word aangewezen als borderline als je al 3 gelijke symptomen heb. Borderline is net als adhd, een massa hype, en dat je ermee zit kan ook duiden dat jij er een onzekerheid op heb en al 1 van de zelfde symptomen, ik doe nu een diepgravende cursus over persoonlijkheidsproblematiek, en lees al aardig boeken, bijna heel de wereld zou ht kunnen hebben. Iedereen heeft er wel iets van, het is hoe de omgeving ermee omgaat en hoe erg iemand nog mens kan zijn dezer tijd. Daarbij worden mensen met de sterrenbeeld vissen, ook vaak aangezien als zogeheten borderliners, terwijl dit gewoon echte onderzochte karaktereigenschappen zijn die met de symptomen overheen komen. Maar uiteindelijk niet eronder vallen na jarenlange onderzoek en de mensen al volgegooit zijn met medicatie en anti deprisivia. Het is erg rot voor je en misschien kan je er hulp in krijgen om ermee om te gaan,

      1. @samantha,
        Precies, jij vraagt een ultieme opoffering van jouw omgeving om goed te kunnen functioneren. Lijkt mij een beetje de omgekeerde wereld, of niet?

        @jessica,
        De spijker op zijn kop.

  30. ik blijk altijd borderline problematiek te hebben gehad en allebei mijn kinderen hebben een goed zelfstandig leven kunnen leiden, en nu op de dag nog steeds, ik vind dit gegraaf dat mensen alles maar over 1 lijn scheren, en het makkelijk vinden om het maar een naam te geven en naar te wijzen, terwijl er tig redenen kunnen wezen waarom ouders tekort schieten.

    1. Klopt, een zelfstandig leven, omdat ze in hun eentje voor staan voor alles, als je niet bij je ouders terecht kan. Bovendien durven kinderen echt niet tegen hun borderline ouders te zeggen dat ze problemen ondervinden door deze opvoeding, want dan krijg je de aanval van voren.

  31. Om nog maar niet te spreken van de puberteit. Kinderen in die fase schamen zich om gezien te worden met hun moeder. Dat pikt de borderliner helemaal niet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.