Spinnen! (arachnofobie)

Naast mij zit Ringo te spinnen. Voor het vervoer van grote voorwerpen op de fiets gebruik ik soms een spin. En jarenlang hadden we een spinnenwiel in huis.

De spin voor op de fiets associeerde ik met de levende spin. Ik heb er een indirecte start van gemaakt teneinde de lezers niet teveel aan het schrikken te maken. Volgens het principe van de stapsgewijze gewenning zijn we nu pas toe aan het werkelijke onderwerp: de spin.

De angst voor spinnen (arachnofobie) zit diep in de hersenen verankerd, vooral bij vrouwen. Het schijnt zelfs dat sommige vrouwen alleen maar een man in huis hebben om de spinnen te verjagen. Daar hebben ze dus heel wat voor over!

Waarom mensen bang voor spinnen zijn is een groot raadsel. Want zeker in westerse landen zijn spinnen niet gevaarlijk. Een psychiater met wie ik jaren lang samen werkte meende dat de harige poten van spinnen herinneringen oproepen aan de harige benen van mannen. Maar dan begrijp ik weer niet dat vrouwen een man in huis halen om spinnen te verjagen.

Maandenlang heb ik nauwelijks een spin waargenomen in huis. Maar vorige week was het weer zover. Er klonk een benepen roep om hulp. Er moest een enorme spin worden verwijderd. Het was nota bene een kruisspin. Dat bracht mij op een ethisch/religieus dilemma.

Nu moet ik jullie eerlijk vertellen dat ik het ook niet zo op spinnen heb. Eigenlijk vind ik spinnen ook best enge beesten. Maar je moet toch enige daadkracht tonen teneinde de relatie op peil te houden.

In principe ben ik dus best een aardige man, al zeg ik het zelf. Maar soms even niet. Er mag ook wel eens geplaagd worden.

Ooit waren we met vakantie in Harderwijk, een dorpje onder de rook van Ermeloo. Tineke wilde iedere dag graag dat wij (zoon Anne, dochter Nynke en ik) eerst de fietsen door de achteruitgang reden. Anders reed Tineke direct met haar hoofd door de spinnenwebben.
Anne en zijn Pa bedachten toen het zeer arglistige plan om ons maximaal gebukt door de steeg te verplaatsen.
En ja hoor, even later klonken er allerlei kreten achter ons. Tineke fietste met haar hoofd dwars door de spinnenwebben…

Ik ben dus niet altijd zo aardig…

Advertenties

Auteur: henk50

Ik ben GZ-psycholoog. Sinds 1975 werk ik in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog.

4 thoughts on “Spinnen! (arachnofobie)”

  1. @ Appelvrouw: de psychiater woont samen met een man, mogelijk had hij er dus nooit over na gedacht dat er vrouwen zijn die hun benen ontharen. Dat brengt me overigens ook op de vraag waarom deze psychiater een man in huis had genomen. Zou hij zelf bang voor spinnen zijn?

  2. De harige poten van een spin vergelijken met de harige benen van een man?
    Die psychiater weet natuurlijk niet dat vrouwen hun eigen benen ontharen uit angst daar een spinnenpoot in te zien.

    In mijn huidige woonsituatie ben ik “de man” in huis, en dan doe je meer “gevaarlijke” dingen dan wanneer er een echte man is die het voor je doet.
    Als ik geweten had dat ik een man had genomen om spinnen te verjagen…

  3. Als ik een vreselijk gekrijs hoor, weet ik het nu: de buurvrouw ziet een spin.
    Toen ik als student intern woonde, herinner ik me ook een medestudente, zij sliep liever die nacht in een kale douchecel, want in haar kamer zat een spin, ook zij gilde dat het een lieve lust was.
    Je daalt wel in mijn achting door Tineke door de webben te laten fietsen, dat had ik niet achter je gezocht……:)
    Wat kan je je toch in een mens vergissen 🙂

  4. Onze oudste dochter is ook panisch voor kriebelbeestjes. En net bij haar gebeuren steeds van die enge bevestigende dingen.
    Zo hielp ze me met koken toen ze een paprika doorsneed waar een apart ogend insect uit kwam huppen, brrrr. En laatst wilde ze sla opscheppen toen ze ineens begon te schreeuwen. En ja hoor, kriebelpootjes bewogen door de sla… wat sombere pianomuziek eronder en de horrorfilm was compleet. Het bleek een vlieg te zijn die zich in de groente had verschanst, maar zelfs ik vond het doodeng en durfde daarna geen sla meer te eten. Zo wordt het natuurlijk nooit wat met de beestjes en ons.
    (Wel gek eigenlijk dat we een veel groter harig beest in huis hebben lopen die we dan weer niet eng vinden maar juist schattig.)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s