Gelanceerde fietser en fantaserende automobilist

De klap moet aanzienlijk zijn geweest.

Inmiddels heb ik begrepen dat de deskundige inschat dat de automobilist misschien wel 30 km. per uur reed toen hij mij schepte. Als ik 15 á 20 km. fietste en we elkaar min of meer frontaal raakten (doordat hij af sloeg en ik hem als het ware tegen kwam) kun je dan misschien wel veronderstellen dat de klap vergelijkbaar was met een auto die jou met tegen de 50 km. raakt.  Op dat moment had ik dan ook het gevoel dat ik gelanceerd werd via de koplamp van de auto.

Ik ben een keer eerder aangereden door een auto, die vanuit stilstand optrok. Toen werd ik gewoon omver geduwd. Ik had geen schade, mijn fiets niet en de auto had een krasje. Omdat ik geen schade had (wel officieel voorrang had) hebben we dat toen gewoon maar laten rusten (bovendien was degene die mij aan reed een begeleidster van mijn werk; ze schrok ontzettend dat ze ‘haar’ orthopedagoog had aangereden…).

Tegen het ongeluk in Euskirchen waren mijn botten dus niet opgewassen. Ik ben nu eenmaal geen tank.

Inmiddels ben ik me wel meer gaan verbazen over het verhaal van Herr Autofahrer. Hoe kun je bedenken dat je stil stond als de klap zó hard was?

En hoe kun je dat verhaal ook nog eens vol houden, zelfs na de conclusie van de deskundige? Zelfs met de toevoeging dat je motor ook nog eens was afgeslagen…

Ja, ik heb zijn motor horen afslaan nadát hij mij had aangereden. Daarna startte hij de motor weer en reed even achteruit (tot de streep).  Maar dat is een ander verhaal.

Ik vroeg het aan een meneer die veel rechtszaken bij woont. Hij vond het heel gewoon. “Iedereen probeert nu eenmaal onder schuld uit te komen.”

Tsja, ik had nooit bedacht dat het kennelijk zó gewoon is om voor de rechter maar een verhaal te verzinnen…

Auteur: henk50

Ik ben orthopedagoog/GZ-psycholoog. Vanaf 1975 heb ik gewerkt in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog. Omdat ik zo lang in 'de zorg' heb gewerkt heb ik veel zogenaamde casuïstiek ter beschikking. Soms gebruik ik voorbeelden uit de dagelijkse praktijk op mijn weblog, maar de beschrijvingen zijn altijd vermengd met andere -vaak gedateerde - verhalen. Er komen dus geen één-op-één verhalen voor. Dat zou ook niet mogen vanwege het beroepsgeheim. De namen die ik gebruik zijn altijd gefingeerd. De pedagogische en psychologische voorbeelden hebben dus wel enig waarheidsgehalte, maar ze hebben de pretentie om toch onherkenbaar te zijn. Mocht de lezer toch iemand herkennen, dan is dat waarschijnlijk toeval. Een enkele keer zijn voorbeelden van dialogen geheel gefingeerd. Uit de privésituatie wordt slechts zeer beperkt iets vermeld, waarbij ik met name zorgvuldig om ga met fotomateriaal. De namen van mensen die reageren worden nooit door mij doorgegeven aan derden, ze blijven in mijn afgesloten Wordpress-domein.

Eén gedachte over “Gelanceerde fietser en fantaserende automobilist”

  1. Een verhaaltje voor de rechter verzinnen is bepaald niet ongewoon, zo als ik ook eens mocht ervaren. En daarbij is het ook nog zo dat de meeste advocaten zich zonder scrupules in dienst van de duivel inzetten, als ie maar dokt en de klus maar geklaard wordt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.