Kriebeltrui en andere ongemakken

In mijn cursussen besteed ik aandacht aan zintuiglijke over-en ondergevoeligheden. Dat is vooral het vakgebied van de Sensomotorische Integratie (SMI), maar ik heb er ook een graantje van meegepikt.

Zowel vanwege de cursussen die ik geef over hechting als die over autisme kan ik niet om de werking van de zintuigen heen. Ik noem de zintuigen ook wel de voertuigen van de hechting.

Als er iets ‘mis’ is met de zintuigen heeft dat consequenties voor de hechting. Een kind dat niet aangeraakt wil worden heeft veel meer moeite om zijn moeder te leren kennen, een kind dat niet hoort mist de stem van zijn moeder, een kind dat een overgevoelig gehoor heeft kan last hebben van de stem van zijn moeder. Kinderpsychiater Stanley Greenspan heeft over dat laatste aspect in zijn boeken op indrukwekkende aandacht aan besteed.

Als ik naar de zintuigen kijk, zit ik meestal aan de overgevoelige kant (hypersensitief). Dat leidde als kind tot veel last met kriebeltruien, borstrokken, wollen sokken en andere kledingstukken die rond 1960 als warm en dus gezond door gingen. Ik had goede tijden (zonder kriebels) en slechte weken (mét al die kriebeltoestanden). De halve winter jeuk… En dan heb ik het nog niet over pap met klonten… Dat is weer een andere (over)gevoeligheid.

Maar nu las ik in een artikel een wel erg interessante hypothese over handenarbeid in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Mensen met Syndroom van Down houden van dikke wollen draden, mensen met autisme hebben een grote voorkeur voor dunne niet kriebelende touwtjes. Het zou (althans in zijn algemeenheid) best eens waar kunnen zijn…

Auteur: henk50

Ik ben orthopedagoog/GZ-psycholoog. Vanaf 1975 heb ik gewerkt in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog. Omdat ik zo lang in 'de zorg' heb gewerkt heb ik veel zogenaamde casuïstiek ter beschikking. Soms gebruik ik voorbeelden uit de dagelijkse praktijk op mijn weblog, maar de beschrijvingen zijn altijd vermengd met andere -vaak gedateerde - verhalen. Er komen dus geen één-op-één verhalen voor. Dat zou ook niet mogen vanwege het beroepsgeheim. De namen die ik gebruik zijn altijd gefingeerd. De pedagogische en psychologische voorbeelden hebben dus wel enig waarheidsgehalte, maar ze hebben de pretentie om toch onherkenbaar te zijn. Mocht de lezer toch iemand herkennen, dan is dat waarschijnlijk toeval. Een enkele keer zijn voorbeelden van dialogen geheel gefingeerd. Uit de privésituatie wordt slechts zeer beperkt iets vermeld, waarbij ik met name zorgvuldig om ga met fotomateriaal. De namen van mensen die reageren worden nooit door mij doorgegeven aan derden, ze blijven in mijn afgesloten Wordpress-domein.

3 gedachten over “Kriebeltrui en andere ongemakken”

  1. ik zit met kippenvel dit verhaal te lezen, het is alsof ik al die kriebelende dingen over mijn hele lijf voel.
    Waar ik super super ‘allergisch’ voor ben: als mensen met hun hand over een tafelkleed strijken, vreselijk, ik kan daar helemaal niet tegen. Ook niet tegen wol etc. Bij de Ikea loop ik met mijn neus dicht snel door de tapijtafdeling, ook daar overvalt me een algeheel malaise gevoel. Verder gaat het goed met me hoor. En qua werk: hoeveel cliënten lopen er niet het liefst bloot, zelfs buiten in de kou…… En al die etiketten die eruit moeten.
    Qua draden: ik denk dat het bij mensen vooral gaat om gladde hard aanvoelende voorwerpen……… en dat doet een wollen draad niet.

  2. Wel boeiend onderzoeksonderwerp! Hier ook wel af en toe kinderen met overgevoelige oren/kriebelende kleren (of die sokken met lastige naadjes). Vooral als ze slecht in hun vel zitten. Kan de dag erop weer over zijn. Ik weet het ook ngo van vroeger, dat ik op een dag niet meer tegen hemden kon. Waarop mijn moeder onderjurken ging kopen… goed bedoeld, maar ben blij dat ik nu zonder mag.

  3. Ik denk dat er wel iets in zit, alhoewel…. zoon heeft een “overgevoelig gehoor” volgens de muziektherapeute zelfs een absoluut gehoor, kon al zingen voordat hij (beperkt) kon praten. Aan mijn stem was hij al gewend voor zijn geboorte, toen zong ik al voor hem en dat doe ik nog, soms zingen we samen. Zijn voorliefde voor gladde kleding van rustige kleuren is al heel lang duidelijk; ooit kocht ik een oranje vest voor hem, paniek en stress dus….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.