The crew has gone dead


De twee meest bijzondere treinreizen die we hebben gemaakt waren van Oost naar West en van West naar Oost dwars door de Verenigde Staten, met Amtrak, de nationale spoorwegen van de USA. 

Qua spoorwegen zijn de USA een derdewereld-land. In San Francisco kwamen we ’s nachts om vier uur aan met een vertraging van acht uur.

We vertrokken twee nachten later uit San Francisco, ook weer met een vertraging van acht uur, om drie uur ’s nachts.

Van West naar Oost kwamen we met vier uur vertraging aan in Chicago en de volgende dag ook met vier uur vertraging in Washington D.C. Gelukkig was dat overdag, want Washington D.C. is bepaald geen veilige stad ’s nachts.

Ondertussen doen de vakbonden er álles aan om de spoorwegen nog minder in de gratie te laten zijn.

Zo bleven we midden in de Rocky Mountains steken vanwege een gebroken spoorstaaf. Toen dat probleem was hersteld diende zich een nieuwe hobbel aan. ‘The crew has gone dead’ werd er omgeroepen.

Dat betekende dat het personeel van de trein moest worden afgelost, want ze hadden er acht uur werk op zitten (waarvan vier uur wachten op de reparatieploeg). Er moest met een auto een nieuwe ploeg worden opgehaald…

Maar de reis zelf: die was echt ontzettend mooi en voor herhaling vatbaar. Als deze spoorlijnen dan nog bestaan. Want er is discussie om deze transcontinentale spoorlijnen op te heffen… Voor die paar toeristen en de mensen met vliegangst houd je geen paar duizend kilometers aan treinverkeer in stand…

Auteur: henk50

Ik ben orthopedagoog/GZ-psycholoog. Vanaf 1975 heb ik gewerkt in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog. Omdat ik zo lang in 'de zorg' heb gewerkt heb ik veel zogenaamde casuïstiek ter beschikking. Soms gebruik ik voorbeelden uit de dagelijkse praktijk op mijn weblog, maar de beschrijvingen zijn altijd vermengd met andere -vaak gedateerde - verhalen. Er komen dus geen één-op-één verhalen voor. Dat zou ook niet mogen vanwege het beroepsgeheim. De namen die ik gebruik zijn altijd gefingeerd. De pedagogische en psychologische voorbeelden hebben dus wel enig waarheidsgehalte, maar ze hebben de pretentie om toch onherkenbaar te zijn. Mocht de lezer toch iemand herkennen, dan is dat waarschijnlijk toeval. Een enkele keer zijn voorbeelden van dialogen geheel gefingeerd. Uit de privésituatie wordt slechts zeer beperkt iets vermeld, waarbij ik met name zorgvuldig om ga met fotomateriaal. De namen van mensen die reageren worden nooit door mij doorgegeven aan derden, ze blijven in mijn afgesloten Wordpress-domein.

4 gedachten over “The crew has gone dead”

  1. Shoot, ik vergeet erachter te zetten – informatie te verzamelen – anders zou je misschien denken dat je me iets verplicht bent, en dat is nooit mijn bedoeling.

  2. Hallo Henk,
    Op zo’n druilerige zondag als vandaag neem ik eens even rustig de tijd om je webje door te lezen. Ergens meen ik te kunnen opmaken dat je een coach bent van teams van mensen die in de (gehandicapten?) zorg werken. Ha, daar heb je m’n interesse. Als moeder van een zorgkind, en als woonbegeleidster van een emb woongroep moet dat me wel aanspreken. Momenteel ben ik nogal bezig met de driehoekskunde van Chiel Egberts, en met mijn nivo 4 opleiding MZ. Daarna ( ergens na febr. 2013) wil ik me gaan verdiepen in coaching van ouders/begeleiders waar het gaat om jonge kinderen, omdat ik immers vanuit beide hoeken kan méépraten. Waar gaan jouw lezingen over, en wat is jouw visie op ouders/begeleiders als het gaat om samenwerken? Mijn afstudeerproject zal hierover gaan, en dus wil ik zoveel mogelijk informatie.

  3. Ik ben van september 1958 tot september 1959 in de Verenigde Staten geweest, omdat mijn vader daar een jaar lang heeft gewerkt. Ik werd vier tijdens de reis met de Maasdam van Rotterdam naar New York, en ook de twee zusjes van twee jaar en enkele maanden oud gingen mee.
    We hebben op twee plaatsen gewoond, de laatste maanden niet ver van San Francisco.

    We hebben ook eens een lange treinreis gemaakt. De route weet ik niet, en ik kan het niet meer navragen.

    Het was wel een reis waarbij we overnachten in de trein. Ik lag samen met mijn zusje van twee in één bed, met de voeten naar elkaar toe.
    Het moet op de terugreis richting New York zijn geweest, want ik vierde in de trein mijn vijfde verjaardag. En dat was kort voordat we weer naar Nederland terugkeerden.

    Ik weet ook zeker dat we door de Rocky Mountains zijn gekomen, het beeld van de rode rotsen is me bijgebleven, en ook dat mijn vader met mij en mijn zusje van twee naar een uitkijkpunt in de trein gingen om ze te bekijken.

    Verder herinner ik me dat we in de trein stapten op een station, waar we naar het perron zochten via het stationsgebouw, maar de trein bleek voor het station langs te komen, gewoon over de straat.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: