Het Poezenmannetje

Er schijnt een aanzienlijk psychologisch verschil te zijn tussen hondenliefhebbers en poezenliefhebbers.

Bij de familie van mijn moeders kant zijn poezen zo ongeveer heilig verklaard.

Dat schoot bij een gezamenlijke wandeling als familie niet erg op, want zodra er een poes in beeld verscheen moest deze ook toegesproken en geaaid worden.

Die eigenschap zit ook bij mij in de genen (?). Af en toe stap ik zelfs van de fiets af om een passerende poes vriendelijk toe te spreken. En vanuit de rolstoel heb ik dit voorjaar tientallen poezen op de foto gezet. In de wijk word ik daarom vermoedelijk al het Poezenmannetje genoemd. Niet dat ik dat echt al gehoord heb, maar toch is het vast wél zo…

Onze kinderen hebben deze eigenschap ook weer van hun vader overgenomen. Het blijft alleen nog een prangende vraag of dit een kwestie van opvoeding of van aanleg is.

Op de foto zie je Zoey, die onlangs asiel verkreeg bij één van de kinderen.

Auteur: henk50

Ik ben orthopedagoog/GZ-psycholoog. Vanaf 1975 heb ik gewerkt in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog. Omdat ik zo lang in 'de zorg' heb gewerkt heb ik veel zogenaamde casuïstiek ter beschikking. Soms gebruik ik voorbeelden uit de dagelijkse praktijk op mijn weblog, maar de beschrijvingen zijn altijd vermengd met andere -vaak gedateerde - verhalen. Er komen dus geen één-op-één verhalen voor. Dat zou ook niet mogen vanwege het beroepsgeheim. De namen die ik gebruik zijn altijd gefingeerd. De pedagogische en psychologische voorbeelden hebben dus wel enig waarheidsgehalte, maar ze hebben de pretentie om toch onherkenbaar te zijn. Mocht de lezer toch iemand herkennen, dan is dat waarschijnlijk toeval. Een enkele keer zijn voorbeelden van dialogen geheel gefingeerd. Uit de privésituatie wordt slechts zeer beperkt iets vermeld, waarbij ik met name zorgvuldig om ga met fotomateriaal. De namen van mensen die reageren worden nooit door mij doorgegeven aan derden, ze blijven in mijn afgesloten Wordpress-domein.

3 gedachten over “Het Poezenmannetje”

  1. Ik ben ook propoes en antihond. Mijn vader haat alles wat huisdier heet, mijn moeder is dol op alles wat leeft, incl honden, kanaries, konijnen en katten ook wel een beetje, al zijn die een beetje eng…

  2. Oooow, ik ben ook ‘van de poezen’. Van huis uit waren we hondengezind, maar nu heb ik er niets meer mee. Ze stinken! En ze likken. Ja, katten doen dat ook, maar die hebben zo’n schattig, ruw tongetje.

  3. Er zijn ook mensen die noch met poezen, noch met honden iets hebben, zoals ik, om maar een voorbeeld te noemen. En ook dat lijkt in de familie te zitten, er zijn niet veel huisdierliefhebbers in mijn familie.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.