Boosfietsen

Ik ben niet zo snel boos. Daar ben ik namelijk niet snel genoeg voor. Eerst moet ik van alles verwerken en daarna pas komt de boosheid. Ook weer niet zo vaak, al zeg ik het zelf. En mensen worden ook niet vaak boos op mij (of ze zeggen het niet). Eigenlijk heb ik dus best een gemakkelijk leven.

Toch ben ik wel eens boos. Zoals op de directeur van de instelling waar ik toen werkte. Deze directeur was als ex-marineofficier gewend om commando’s uit te delen. Hij dacht dat hij nog steeds op de brug stond, maar nu aan wal op een instelling binnen de gezondheidszorg. 

Nu had hij op eigen houtje en zonder overleg besloten één van mijn woongroepen (met psychiatrische patiënten die getraumatiseerd waren in de oorlog) zonder enig overleg met betrokkenen om financiële redenen te sluiten.

Na het gesprek met de directeur (ik kwam niet aan het woord want hij hield een donderpreek dat hij verantwoordelijk was voor het gesticht) stapte ik op de fiets om mijzelf vijf uur later 120 km. verderop aan te treffen. Toen was de boosheid in ieder geval weer een beetje hanteerbaar.

Vaak ben ik niet boos, maar het gebeurt dus wel eens. Zo was er rond het afgelopen weekend sprake van oplopende boosheid vanwege een heftige emotionele ervaring en aanvaring.

Gelukkig had ik maandag een fietsdag ingepland. Ik stapte om 6 uur ’s morgens op de fiets en vond mijzelf aan het eind van de middag 150 km. verderop terug. En dat ondanks een slome damesfiets en een kwetsbaar been…

Auteur: henk50

Ik ben orthopedagoog/GZ-psycholoog. Vanaf 1975 heb ik gewerkt in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog. Omdat ik zo lang in 'de zorg' heb gewerkt heb ik veel zogenaamde casuïstiek ter beschikking. Soms gebruik ik voorbeelden uit de dagelijkse praktijk op mijn weblog, maar de beschrijvingen zijn altijd vermengd met andere -vaak gedateerde - verhalen. Er komen dus geen één-op-één verhalen voor. Dat zou ook niet mogen vanwege het beroepsgeheim. De namen die ik gebruik zijn altijd gefingeerd. De pedagogische en psychologische voorbeelden hebben dus wel enig waarheidsgehalte, maar ze hebben de pretentie om toch onherkenbaar te zijn. Mocht de lezer toch iemand herkennen, dan is dat waarschijnlijk toeval. Een enkele keer zijn voorbeelden van dialogen geheel gefingeerd. Uit de privésituatie wordt slechts zeer beperkt iets vermeld, waarbij ik met name zorgvuldig om ga met fotomateriaal. De namen van mensen die reageren worden nooit door mij doorgegeven aan derden, ze blijven in mijn afgesloten Wordpress-domein.

Eén gedachte over “Boosfietsen”

  1. Ik herken er veel in :(, alleen niet in dat 150 km fietsen:)……
    Ik heb me wel eens laten vertellen dat het niet boos worden te maken zou hebben met de katholieke opvoeding: altijd wikken en wegen, nooit iets zwart/wit zien. Nou ja, uiteindelijk gaat het erom hoe je er mee omgaat.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.