Wim of Henk?
Tijdens de eerste dag van de opleiding aan de Vrije Universiteit kwamen we naast elkaar te zitten.
Het bleek dat we veel overeenkomsten hadden. Beiden hadden we Friese wortels, beiden waren we domineeszoon, beiden hadden we een HBS-A diploma op zak en waren ook een keer blijven zitten op de HBS. Wim en Henk.
Beiden trouwden we in Amsterdam. Daarna ging Henk op een instelling in Den Helder werken en Wim kwam daar een maand later ook werken. Het volgende jaar woonden we beiden in dezelfde wijk van Den Helder, eerst in Nieuw Den Helder en later in het centrum. We kochten geen auto, maar kozen bewust voor de fiets: iedere dag 9 km. door de winderige Koegraspolder naar het werk.
Veel mensen haalden ons door elkaar: cliënten, medewerkers en ook de directieleden. Regelmatig werd ik Wim genoemd en Wim werd Henk genoemd.
We kregen een gezamenlijke werkkamer. Eén keer kwam dat erg goed uit. De directeur was boos op mij vanwege een stuk dat ik had geschreven en kwam verhaal halen. Hij gaf Wim een verbale preek dat dit allemaal zo niet kon. Wim hoorde het allemaal aan. Na het vertrek van de directeur belde Wim mij op met het advies om even niet in het hoofdgebouw te verschijnen.
Inmiddels ben ik tien jaar weg van de instelling, waar Wim nog wel werkt. Medewerkers noemen Wim nog steeds Henk. En Henk? Die werd ook bij zijn volgende banen af en toe Wim genoemd. Ook op mijn huidige werk. Hoe dát nu kan? Kennelijk heb ik een Wim-hoofd…
Ik zwijg Wim, o nee Henk:)
Hebben jullie nog gefietst op de weg zonder fietspad?
En die directeur, laat me raden:)
Ik ben vlak nadat jij vertrokken bent op diezelfde instelling komen werken. Daar gonsde de naam Henk ook nog regelmatig rond…
Waar ik en mijn andere jonge vrouwelijke collega’s meer last van hadden was de overtuiging die daar heerste: alle gedragskundigen waren (tot dan toe) oudere mannen met baarden… Wij als jonge meiden zouden er dan ook wel niets van weten ! Van één client kreeg ik nog een beetje krediet als ik vertelde dat ik een soort van Henk Algra was. Maar hij moest dan altijd nog even ter bevestiging vragen: “Maar dan zonder baard, hé.”