Streven naar geluk maakt ongelukkig

“Hoe meer je er naar streeft om geluk te ervaren, des te minder zal het je lukken.”

Aldus Berthold Gunster in zijn boek Ja-maar wat als alles lukt?

Het streven naar geluk kunnen we volgens hem maar het beste aan de wilgen hangen,

Eigenlijk – bedacht ik- is het hetzelfde als het het jezelf verplichten om spontaan te zijn. Dat is een paradoxale opdracht. Juist door die opdracht wordt het onmogelijk om spontaan te zijn.

Eigenlijk is het streven naar geluk misschien wel een soort verslaving, een vorm van westerse afgoderij. In ieder geval vormt het de basis voor veel verslavingen. Gokken om het geluk te vinden, drinken om even gelukkig te zijn, crack gebruiken voor dat ultieme geluksmoment. Maar daarna volgt onvermijdelijk een diepe depressie.

Een man werkte om veel geld te verdienen, want als hij veel geld zou verdienen, dán zou hij gelukkig zijn. Hij verdiende veel geld, maar hij werd steeds banger dat hij dat geld ook weer kwijt zou raken.

Een vrouw zette alles op alles op te kunnen verhuizen, want in een andere plaats, dán zou ze gelukkig zijn. Helaas nam ze zichzelf mee naar de nieuwe woonplaats.

Een vrouw wilde graag kinderen, want dán zou ze gelukkig kunnen zijn. Ze kon genieten van haar kinderen, dat waren geluksmomenten, maar echt gelukkig werd ze er niet van.

Martin Seligman, de grondlegger van het begrip aangeleerde hulpeloosheid, schrijft: “de eerste stap op weg naar het bereiken van geluk is het stoppen met het zoeken er naar”.