Been zoek

Zoals al eerder gemeld: dinsdag ben ik deels ontschroefd.
Er zitten nu nog maar vier onderdelen van een Duitse tank in mijn been.

Het ontschroeven vond plaats met behulp van een snijdend voorwerp in combinatie met een 0,45 Stryker imbussleutel. Maar dat heb ik allemaal niet bekeken.

Ik was wél bij de les, want net als bij twee voorgaande operaties had ik alleen een ruggenprik gekregen. Dan raakt het onderlichaam helemaal buiten westen, maar boven tikt en denkt het allemaal nog prima. Volgens mij had ik zelfs een aantal geniale ideeën (…), maar ik had geen pen bij me om ze op te schrijven en nu ben ik ze weer vergeten…

Door zo’n gedeeltelijke uitschakeling doen zich wel bijzondere gewaarwordingen voor die niet kloppen. Als je niets meer voelt heb je ook geen gevoel voor fysieke verhoudingen. De vorige keer dacht ik dat ik languit en plat op bed lag, maar ik lag in een foetus-houding. Vóór de ruggeprik lag ik languit en die laatste ervaring hadden mijn hersenen opgeslagen.

Toen ik dinsdagmiddag op de verkoeverkamer lag (een soort couveuse-afdeling voor volwassenen) waren mijn benen zoek. Het deed me denken aan het intrigerende verhaal van Oliver Sacks: Een been om op te staan. Hij is na een ernstige val zijn benen kwijt (denkt hij). Dat overkwam mij nu ook.

Ik voelde aan mijn been, maar ik voelde niets. Tenminste: mijn vingers voelden een warme substantie, die mij deed denken aan een plastic laag van warm schuimplastic. Daar trok ik de conclusie uit dat ik was gefixeerd in twee plastic kokers, zodat ik op mijn plek bleef liggen. Wél vroeg ik me af waarom het rechterbeen dan ook gefixeerd was. Volgens mij was dat been namelijk niet gebroken geweest.

Maar even later wilde ik toch nog eens beter checken in wat voor materiaal ik was gewikkeld door dokter Valentijn. Dus voelde ik nog eens. Nee, nog steeds warm schuimrubber. Toen wilde ik weten waar dan de overgang zat tussen dat fixatiemateriaal en mijn lichaam.

Die overgang was er helemaal niet. Ik lag helemaal niet in een schuimrubber corset. Dat wat aanvoelde als iets van warm en zacht plastic was mijn eigen been. Omdat mijn been mijn eigen aanraking niet kon voelen was het voor mij een vreemd object geworden….