Winterbanden op de fiets
Vanmorgen uit de kerk fietste ik nog even de weidse Egmondermeer in.
Sommige mensen wilden weten waar dit risicovolle gedrag op is gebaseerd.
Welnu: in de eerste plaats op ervaring. Tijdens de vorige winter ben ik één keer op de fiets frontaal op mijn gezicht gegaan en vier keer lopend. Terwijl ik veel vaker fietste. Daar blijkt dus uit dat lopen (voor mij) riskanter is.
Daarnaast kan ik vermelden dat we één van onze fietsen hebben laten voorzien van winterbanden. Het zijn wel universele banden (d.w.z. zonder ‘spijkertjes’). Het voordeel van die universele banden is dat je er ook ik de zomer gewoon mee kunt fietsen (het trapt nauwelijks zwaarder). Het nadeel is dat ze slechts beperkt tegen gladheid beschermen: ze bieden grip op een sneeuwdek, maar niet op een ijsvlakte (bevroren sneeuw of ijzel). Met de ‘spijkerbanden’ schijn je in principe de Elfstedentocht over het ijs te kunnen fietsen.
In ieder geval ben ik met deze banden over een afstand van ruim 10 kilometer nog niet op mijn kalende knar terecht gekomen…
Voor mij is lopen veiliger dan fietsen: dus loop ik in deze omstandigheden delen van mijn routes met de fiets aan de hand, en ben ik blij dat er in Ede redelijk goed geveegd en gestrooid wordt op doorgaande fietsroutes.