Bang op de fiets

Vanmorgen onderweg op de fiets van Hoorn naar mijn werk in Wognum stond ik diverse angsten uit.

Eerst waren er de tegenliggers die vier rijen dik het volledige pad in beslag namen. Bij een reeks stoplichten ging het mis. Daar kwam een fietsende scholier frontaal in botsing met een tegenliggende mevrouw. Ik fietste achter die mevrouw, ze leek me stevig genoeg om de tegenliggers een eindje op zij te duwen. Ik kon op tijd stoppen…

Halverwege was een scholier onderweg iets opzoekend op zijn mobieltje plotseling helemaal links gaan fietsen. Ik gaf een brul en hij reed met zijn fiets de struiken in, mij ondertussen luidkeels verwensend.

Bij een rotonde in Wognum ging het opnieuw bijna mis. Ik heb daar als fietser voorrang en gaf heel duidelijk richting aan. Een automobilist kwam snel over de rotonde aangereden en sloeg zonder richting aan te geven af. Het was dat ik bedacht was op zijn aso rijgedrag en daarom alvast remde, anders had ik er tegen aan gezeten.

Waarom ik nu veel banger ben? Dan is een posttraumatische ervaring van het ongeluk in februari. Ik heb begrepen als ik nu weer mijn been breek, dat dan de gevolgen niet zijn te overzien, vanwege al die Duitse tankonderdelen in het been.

Vandaag had ik een bijeenkomst van het traumateam op mijn werk. Ik was vijf minuten te laat en kon naar waarheid vermelden dat dit ook een gevolg was van een opgelopen trauma: ik durf niet meer zo snel.

Maar vanavond was het helemaal bar. Een enorme hagelbui had de straten van een dikke laag ijzige smurrie voorzien. Diverse fietsers gingen onderuit. Op de autoweg stond het verkeer muurvast (de foto is niet vanavond gemaakt, maar op 2 januari 2011).

In voorgaande jaren hoopte ik altijd op een witte wereld, maar die mag van mij nu even uitblijven. In ieder geval zo lang als ik op de fiets moet. Overigens wordt één van mijn fietsen nu voorzien van winterbanden. Ik ben benieuwd hoe dat gaat bevallen…